Διεθνή

Ένα σχολείο για τα παιδιά που δεν είχαν κανένα!

Ο κόσμος μας αλλάζει μέσα από τη γνώση και την εκπαίδευση. Αλλάζει όταν οι άνθρωποι αλλάζουν τη ματιά τους, αμφισβητούν τα κακώς κείμενα, αναζητούν λύσεις και τις υλοποιούν. Ζωντανό παράδειγμα των παραπάνω αποτελούν οι κάτοικοι του χωριού Lallessa στην Αιθιοπία!

Σε αυτό το χωριό των 250 σπιτιών, μέχρι πριν μερικά χρόνια τα παιδιά δεν είχαν καμία πρόσβαση στην εκπαίδευση. Εξαίρεση αποτελούσαν κάποια αγόρια άνω των 12 ετών που οι γονείς τους θεωρούσαν πως έχουν αρκετή αντοχή να περπατήσουν τα 15 χλμ. που τους χώριζαν από το σχολείο και στη συνέχεια βέβαια να περπατήσουν άλλα τόσα για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα κορίτσια αντιθέτως σύμφωνα με τις παραδοσιακές πεποιθήσεις δεν χρειαζόταν να μάθουν γράμματα και έτσι βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού. Εξάλλου η διαδρομή για το σχολείο δεν ήταν μόνο μεγάλη αλλά και επικίνδυνη για τα κορίτσια που μπορεί να έπεφταν θύματα απαγωγής ή βιασμού.

Το μέλλον των κοριτσιών ήταν προδιαγεγραμμένο: αρχικά έμεναν σπίτι και βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού ή έβοσκαν τα ζώα και αργότερα παντρεύονταν, σε μικρή κατά κανόνα ηλικία τον άντρα που επέλεγαν οι γονείς τους ακόμα και παρά τη θέλησή τους. Η ΑctionAid, με δράση στην Αιθιοπία και έχοντας τις γυναίκες και τα κορίτσια στον πυρήνα του έργου της προσπάθησε να αφυπνίσει τους κατοίκους για τη σημασία της εκπαίδευσης τόσο για τα αγόρια όσο για τα κορίτσια. Μετά από αρκετές συναντήσεις και συζητήσεις οι κάτοικοι όχι μόνο πείστηκαν αλλά παραχώρησαν και ένα κομμάτι γης για την κατασκευή ενός Κέντρου Εναλλακτικής Βασικής Εκπαίδευσης στην περιοχή τους! Εκεί οι μαθητές μπορούν να καλύπτουν τις τέσσερις πρώτες τάξεις του δημοτικού μέσα σε τρία χρόνια και μετά μπορούν να μεταπηδήσουν σε κανονικά σχολεία.

To Kέντρο Εναλλακτικής Βασικής Εκπαίδευσης που κατασκεύασε η ActionAid στο χωριό Lallessa Photo credits: ActionAid

Η ιστορία της Badhatu

Η Badhatu είναι σήμερα σχεδόν 17 ετών. Μαζί με την οικογένειά της ζει στο χωριό Lallessa. Οι γονείς της είναι αγρότες και τρέφονται με τα προϊόντα που παράγουν οι ίδιοι. Η επιθυμία του κοριτσιού να πάει στο σχολείο ήταν πολύ μεγάλη, οι γονείς της όμως ήταν αντίθετοι. Άλλαξαν γνώμη όταν το κορίτσι ήταν 13 ετών. «Οι γονείς μου δεν ήθελαν να πάω σχολείο γιατί φοβόντουσαν τη διαδρομή. Έλεγαν ότι είναι επικίνδυνη. Με άφησαν να πάω όταν δημιουργήθηκε το Κέντρο της ActionAid. Ήταν κοντά στο σπίτι μας και έτσι ξεκίνησα να παρακολουθώ τα μαθήματα εκεί. Διάβασα πολύ για να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο και πλέον είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω στο σχολείο», αναφέρει η Badhatu, η οποία έχει σύμμαχο πια και τη μητέρα της. Έχοντας καταλάβει το λάθος της λυπάται για τα χρόνια που έχασε η κόρη της από τα μαθήματα. «Αν την είχα στείλει τότε που ήταν 6-7 ετών τώρα θα ήταν στο γυμνάσιο. Εμείς όμως δεν δίναμε σημασία στα γράμματα και ακολουθούσαμε την παράδοση που έλεγε ότι τα κορίτσια δεν πρέπει να πηγαίνουν σχολείο. Αργήσαμε πολύ να καταλάβουμε ότι όλα τα παιδιά ίδια είναι ίδια – αγόρια και κορίτσια – και πρέπει να πηγαίνουν σχολείο. Κάναμε λάθος και λυπάμαι πολύ».