ALPHA της Κυριακής

Την υστάτη οι πολίτες έκαναν την ανατροπή. Όχι αυτήν που περίμεναν οι νεοφανείς σωτήρες, αλλά εκείνη που επανέφερε τη λογική

Ο σημερινός άνθρωπος ζει σε δύο διαστάσεις. Η μια είναι η πραγματικότητα, η άλλη έχει να κάνει με το βαθμό εμπλοκής του στα social media. Συχνά συγχέει τα δύο. Την κρίσιμη στιγμή ωστόσο δεν μπορεί παρά να επανέρχεται στην πραγματική ζωή. Εκεί, άλλωστε, βρίσκεται η δική του καθημερινότητα.

Η προεκλογική περίοδος την οποία διανύσαμε, έδειξε -προς στιγμή- να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα social media. Εικόνα ακραίας αντιπαράθεσης, χαρακτηρισμών, οργής, συνολικής αμφισβήτησης. Θα ανέμενε κανείς -και πολλοί το πίστεψαν- ότι όλο αυτό θα εξελιχθεί σε μια ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτικού συστήματος. Επένδυσαν σε μια τέτοια προοπτική και τροφοδότησαν, αναλόγως χαρακτήρα ο καθένας, την τοξικότητα. Κι όσο οι πρώτες μετρήσεις έδειχναν να καταγράφουν όντως μια νέα εικόνα, ακόμα πιο πολύ ενισχυόταν αυτό το σκηνικό.

Κάπως έτσι ισοπεδώθηκαν τα πάντα. Θεσμοί, επαγγελματικές ομάδες, άνθρωποι. Όλοι οι αξιωματούχοι είναι διεφθαρμένοι, όλοι οι (πρώην) πολιτικοί είναι διαπλεκόμενοι, όλοι οι δημοσιογράφοι είναι καλοπληρωμένοι υπηρέτες του βαθέως κράτους. (Αυτό το τελευταίο να το ψάξουν κάποια στιγμή οι κατήγοροι μπας και μάθουν τι μισθοί υπάρχουν στο δημοσιογραφικό επάγγελμα).

Κι ύστερα ήρθε η Σάντη… Τα όσα τερατώδη περιγράφονταν στην πρώτη ανάρτηση του Μακάριου Δρουσιώτη, λειτούργησαν ως επιβεβαίωση όλων εκείνων που εδώ και χρόνια έστρωσαν το δρόμο για να εμφανιστούν σαν «Μεσσίες» που θα σώσουν τη χώρα. Κλασσικό παράδειγμα ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης ο οποίος πολιτεύτηκε με αυτή την τακτική από την εποχή που κατείχε τη θέση του Γενικού Ελεγκτή. Διαπίστωση που έκανε και το Ανώτατο Δικαστήριο. Μόνο που τότε ήταν και αυτό ένα καλοστημένο παιχνίδι του συστήματος να «φάει» τον μόνο έντιμο άνθρωπο σε αυτό τον τόπο. Έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια για να αντιληφθεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος  ότι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης είναι «εμμονικός» και ότι στη διάρκεια της θητείας του στην Ελεγκτική Υπηρεσία «στοχοποιούσε ανθρώπους». Έπρεπε να περάσουν επίσης δύο χρόνια για να συνειδητοποιήσει και το ΑΚΕΛ ότι κακώς στήριξε το δίδυμο Οδυσσέα-Ειρήνης.

Δεν ήταν όμως μόνο οι επίδοξοι σωτήρες που συνεισέφεραν στη δημιουργία αυτής της κατάστασης. Ήταν και μια μεγάλη μερίδα πολιτών που νόμιζε πως ξεκινούσε την «επανάσταση» με το πληκτρολόγιο. Κι όσο πιο χύμα γίνονταν τα πράγματα, τόσο έβρισκε ρόλο και η πολιτική του σορολόπ που εξέφραζαν ο Φειδίας Παναγιώτου και η Άμεση Δημοκρατία. Γι’ αυτό και οι μετρήσεις συνέχιζαν να παρουσιάζουν τους δύο σχηματισμούς να διεκδικούν μέχρι και την Τρίτη θέση στην κατάταξη.

Το παραμύθι της Σάντη όμως κατέρρευσε. Όσοι το υιοθέτησαν άρχισαν να μασούν τα λόγια τους και να αποστασιοποιούνται. Έμεινε μόνος ο Μακάριος Δρουσιώτης να επιμένει στο αφήγημά του. Ακόμα κι αυτός, όχι με την ίδια θέρμη καθώς το ακροατήριο γινόταν όλο και πιο μικρό. Με προφανείς πλέον τις αρνητικές επιπτώσεις και στο Volt.

Στο σημείο αυτό η κοινωνία ταρακουνήθηκε. Μπήκε μπροστά στο δίλημμα «θα συνεχίσουμε να ζούμε με παραμύθια για δράκους ή θα αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα»; Θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε ανθρώπους στην κρεατομηχανή του μίσους ή θα επιστρέψουμε στη λογική και θα αναζητήσουμε συνθέσεις; Το σύνθημα που προβλήθηκε από τα ιστορικά κόμματα «σταθερότητα-υπευθυνότητα-σοβαρότητα», άρχιζε να κερδίζει έδαφος ακόμα και στα social media. Ήταν άλλωστε ένα τρίπτυχο που πρόβαλε με τη δική του ιδεολογική προσέγγιση και το ΑΚΕΛ. Κι ίσως ήταν η στιγμή που και το κόμμα της Αριστεράς συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να σιγοντάρει πλέον άτομα και δυνάμεις που απλώς εξυπηρετούν το αντιπολιτευτικό του αφήγημα.

Την υστάτη οι πολίτες έκαναν την ανατροπή. Όχι αυτήν που περίμεναν οι νεοφανείς σωτήρες, αλλά εκείνη που επανέφερε τη λογική, την ψύχραιμη σκέψη και τις πιο υπεύθυνες επιλογές. Ακόμα και οι χαμένοι των εκλογών (ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ, Οικολόγοι) ενισχύθηκαν σε σχέση με το τι έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, έστω κι αν δεν κατάφεραν τελικά να μπουν στη Βουλή.

Το ζητούμενο πλέον για την κυπριακή κοινωνία είναι εάν πήρε το μάθημά της και εάν αντιλήφθηκε ότι ο λαϊκισμός και η ανθρωποφαγία είναι άρρωστα χαρακτηριστικά που οδηγούν μόνο στην καταστροφή. Ίσως έτσι συνειδητοποιήσουν και αυτοί που επιστράτευσαν αυτές τις μεθόδους ότι είναι καιρός για περισσότερη σοβαρότητα…