Το οργιώδες διπλωματικό παρασκήνιο και η κίνηση Μελόνι που έγειρε την πλάστιγγα για την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη
Όταν στις 13 Οκτωβρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ, έδινε το χέρι στον Νίκο Χριστοδουλίδη στο Σαρμ Ελ Σειχ, ακόμη και οι πιο δύσπιστοι παραδέχονταν ότι ήταν μια σημαντική στιγμή στην εξωτερική πολιτική του τόπου. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι η εικόνα έκανε τον γύρο του πλανήτη.
Δεν ήταν μόνο το ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έστω και για 25 δευτερόλεπτα μίλησε με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ούτε ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, εμφανίστηκε στις οθόνες και χαιρέτισε τον Τραμπ, αμέσως μετά τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Η ικανοποίηση ερχόταν από το γεγονός πως η μικρή Κύπρος ήταν εκεί. Παρούσα σε ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, μαζί με μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, μέλος μιας συμφωνικής ορχήστρας, με μαέστρο τον ίδιο τον Πλανητάρχη.
Αν κάτι πάντως προκαλούσε την περίοδο εκείνη ερωτηματικά, ήταν πως τον ίδιο ενθουσιασμό, δεν έδειχναν οι στενοί συνεργάτες του Προέδρου. Προφανώς, γιατί ήδη είχαν γίνει αποδέκτες μηνυμάτων, πως η παρουσία της Κύπρου, όπως και αρκετών άλλων προσκεκλημένων στο Αιγυπτιακό θέρετρο, δεν ήταν κάτι περισσότερο από μια συμμετοχή, σε άλλο ένα καλοστημένο show του Τραμπ, το οποίο έβλεπαν με μεγάλη επιφύλαξη.
Η Γροιλανδία και η νέα πρόσκληση
Στους τέσσερις μήνες που ακολούθησαν, άλλαξαν πολλά. Αν κάτι δεν άλλαξε ή μάλλον επιδεινώθηκε, είναι ο αυταρχισμός και το απρόβλεπτο του Ντόναλντ Τραμπ. Εξαπέλυσε επίθεση και απήγαγε τον νόμιμο Πρόεδρο της Βενεζουέλας Νίκολας Μαδούρο, και συνέχισε τον παγκόσμιο πόλεμο επιβολής δασμών. Αυτό που προκάλεσε όμως σοκ στην διεθνή και κοινή γνώμη, ήταν η κρίση για την Γροιλανδία, που έφερε την Ευρώπη, στα όρια πολεμικής σύρραξης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η κρίση με την Γροιλανδία, που προς το παρόν μπήκε κάτω από το χαλί, έφερε και το μαζικό «Όχι» από πλευράς Ευρώπης, στην σύνοδο του Συμβουλίου Ειρήνης της 22ης Ιανουαρίου στο Νταβός της Ελβετίας. Παρέστησαν μόνο Ουγγαρία και Βουλγαρία.
Ωστόσο, ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν πτοήθηκε. Αντιθέτως, για να διχάσει την Ευρώπη, έστειλε νέα πρόσκληση για τις 19 Φεβρουαρίου στην Ουάσιγκτον.
«Θέλουμε να πάμε»
Αυτή η πρόσκληση, έφτασε βεβαίως και στο Προεδρικό Μέγαρο. Όπως ο «Alpha της Κυριακής» πληροφορήθηκε, από την πρώτη στιγμή, οι σκέψεις του Νίκου Χριστοδουλίδη, ήταν οι εξής: Πως ένα δεύτερο όχι προς τον Αμερικανό Πρόεδρο, ενδεχομένως να προκαλούσε ζημιά στα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς ο Πλανητάρχης, φαίνεται να έχει αρχίσει να μετρά φίλους μέσα από αυτή την ιστορία. Την ίδια ώρα, μια πιθανή συμμετοχή και του Ταγίπ Ερντογάν, ίσως να έδινε την ευκαιρία και για μια σύντομη συνομιλία με τον Τούρκο Πρόεδρο.
Ως εκ τούτου, αλλά και για την καταγραφή αντιδράσεων, κυβερνητικοί κύκλοι, έσπευσαν να διαρρεύσουν στον Τύπο, και συγκεκριμένα στις 9 Φεβρουαρίου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος», πως η πρώτη αντίδραση ήταν θετική.
Αυτό που θα έγερνε την πλάστιγγα, θα ήταν η αντίδραση της Ευρώπης. Ειδικά την ώρα, που η Κύπρος κατέχει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σκηνικό που στήθηκε τις επόμενες μέρες, κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό ήταν, για συμμετοχή στην νέα Σύνοδο.
Η Γερμανία έκοψε ένα τέτοιο σενάριο από την αρχή, η Γαλλία υπενθύμισε το κεφάλαιο Γροιλανδία, ενώ Νορβηγία και Ισπανία, που συμμετείχαν στο Σαρμ Ελ Σειχ, έκαναν πίσω, εστιάζοντας στην ανάγκη υποστήριξης του ΟΗΕ, ο οποίος βάλλεται επανειλημμένα από τον Τράμπ.
Η Λευκωσία έμεινε να περιμένει την Ιταλία και φυσικά την Ελλάδα. Η Ρώμη, στην οποία επικεντρώθηκε το ενδιαφέρον, δια του Υπουργού Εξωτερικών, απάντησε πως δεν θα πάει, επικαλούμενη συνταγματικό πρόβλημα, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να δημοσιοποιήσει το βαρυφορτωμένο του πρόγραμμα με επισκέψεις στο ‘Αμπου Ντάμπι και την Ινδία.
Με νύχια και με δόντια
Παρά την διαφαινόμενη άρνηση των Ευρωπαίων, η Λευκωσία συνέχισε να το παλεύει. Όταν το απόγευμα της Πέμπτης, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, κλήθηκε να πει κάτι για το θέμα, λίγο πριν το άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Θα συζητήσω με τα Μεσογειακά, κατά κύριο λόγο, κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για μια κοινή προσέγγιση, σε σχέση με την πρόσκληση από τον Αμερικανό Πρόεδρο, για την ερχόμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον». Δεν έκανε λόγο συνεπώς για τα κράτη της Ευρώπης στο σύνολο τους, αλλά τα Μεσογειακά κράτη που αυτό έχει την δική του σημασία.
Όπως ο «Alpha της Κυριακής» πληροφορείται, κατά τα πηγαδάκια του Συμβουλίου, η Λευκωσία, έθεσε ξεκάθαρα το ζήτημα πως αλλιώς πρέπει να μετρηθεί η άποψη των σκανδιναβικών Νορβηγίας και Σουηδίας, και αλλιώς η άποψη των γειτονικών με την Γάζα κρατών, με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη να δηλώνει και δημόσια, πως τα Μεσογειακά κράτη «έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια ιδιαίτερη ευαισθησία» για το θέμα. Και υπενθύμισε πως η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υποβάλει και συγκεκριμένες προτάσεις επί του σχεδίου Τραμπ.
Συνοπτικά η σκέψη της Λευκωσίας ήταν οτι δεν θα ήταν ορθό, μια χώρα που ανέλαβε και πρωτοβουλίες για την Γάζα, να «σέρνεται» πίσω από τα «όχι» άλλων που απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Όπως ο «Alpha της Κυριακής» αντιλαμβάνεται, η αναφορά σε κοινή προσέγγιση έχει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή. Κατά τις συζητήσεις, τέθηκε το ενδεχόμενο κάποιες χώρες – μεταξύ των οποίων και η Κυπριακή Δημοκρατία- να μεταβούν στην Ουάσιγκτον, υπό το καθεστώς παρατηρητή και σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα συμμετέχει τελικά.
Φωνές και αντιδράσεις
Η όλη στάση της Λευκωσίας, (ειδικά την ώρα που ασκεί την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), δεν πέρασε απαρατήρητη από την αντιπολίτευση και συγκεκριμένα από το ΑΚΕΛ.
«Ο κ. Χριστοδουλίδης και η Κυβέρνηση του πρέπει να πάψουν να κρύβονται και να δώσουν απαντήσεις», υποστήριξε το ΑΚΕΛ, υποδεικνύοντας την στάση άλλων χωρών που απάντησαν αρνητικά, αλλά κυρίως τους κινδύνους από την συμμετοχή μας ως Κυπριακή Δημοκρατία,, σε ένα σχέδιο… εξόντωσης του ΟΗΕ από τον Τραμπ. Την ώρα μάλιστα που το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Την πλάστιγγα πάντως για να πει το ναι τελικά η Κύπρος, έγειρε η απόφαση της Μελόνι να συμμετέχει ως παρατηρητής. Μετά και τη συμμετοχή της Ιταλίας, η Κύπρος αμέσως δημοσιοποίησε την απόφασή της να συμμετέχει κι αυτή, υπό το καθεστώς παρατηρητή.
