ALPHA της Κυριακής
Είναι έτοιμοι να διασύρουν και την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν για να διασωθούν οι ίδιοι πολιτικά. Απομυζώντας από την πολιτική τα προνόμια και αποτινάζοντας από τους ώμους τους την ευθύνη που συνοδεύει τις θέσεις εξουσίας
Λίγες ώρες μετά την ένταση που προκλήθηκε από τις διακοπές ρεύματος σε ορισμένες περιοχές της Κύπρου, η αντίδραση του υπουργού Ενέργειας Μιχάλη Δαμιανού για την κρίση, ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Και της νοοτροπίας του και του μεγέθους ευθιξίας του. Επιβεβαιωτική όμως και της πορείας του κρίσιμου υπουργείου στο οποίο προΐσταται.
Δεν είναι μόνο ότι αποποιήθηκε την πολιτική ευθύνη. Η ιστορία είναι εκεί άλλωστε και μας θυμίζει πως πλην κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, αυτό αποτελούσε ανέκαθεν την κανονικότητα του κυπριακού πολιτικού συστήματος. Και κυρίως το μοτίβο της υφιστάμενης κυβέρνησης. Διαπιστώθηκε πρώτα με τον Μάριο Χαρτσιώτη που θεωρούσε την παραίτηση ως πράξη δειλίας. Ασχέτως αν ένας ισοβίτης διέφυγε μέρα μεσημέρι από το οικογενειακό τραπέζι στο οποίο τον συνόδευαν δεκάδες αστυνομικοί. Επαναλήφθηκε με την Μαρία Παναγιώτου που δεν έβλεπε λόγο παραίτησης. Όταν την φονική πυρκαγιά ακολουθούσε η υδατική κρίση και τελικώς ο αφθώδης πυρετός που έβγαινε εκτός ελέγχου. Και βεβαίως εμπεδώθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Που σε μία σειρά πολιτικών κρίσεων με αποκορύφωμα το videogate, όχι μόνο δεν απολογήθηκε αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη, αλλά αυτοθυματοποιήθηκε. Ανακαλύπτοντας εχθρούς που υπονομεύουν την χώρα και που θέλουν να καταστρέψουν τον ίδιο.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΠΑΟΚ: Σε καλό δρόμο του Γιαννούλη
Τότε για ποιο λόγο θα διερωτηθεί κανείς, να λειτουργήσει διαφορετικά ο Μιχάλης Δαμιανός. Επειδή ένα πρόσωπο που παρουσιάζει ως προσόν το ότι είναι πολιτικός και όχι τεχνοκράτης υπουργός, ένα πρόσωπο που έχει ανελιχθεί μέσω του κομματικού μηχανισμού και που φιλοδοξεί να αναλάβει την προεδρία του ΔΗΚΟ θα είχε- αν όχι την απαραίτητη τεχνογνωσία- τουλάχιστον τα απαραίτητα πολιτικά αντανακλαστικά. Για να αντιληφθεί πότε είναι καλό να μιλήσει, τι να πει και πώς πρέπει να ενεργήσει. Ο υπουργός Ενέργειας ωστόσο, μετά την ταλαιπωρία των πολιτών έκρινε σκόπιμο να κομπάζει για την αναδημοσίευση της συνέντευξής του που έκανε ο Τραμπ. Κάνοντας τους πολίτες ευλόγως να διερωτούνται αν έχει οποιαδήποτε συναίσθηση της κατάστασης και του χαρτοφυλακίου που έχει αναλάβει.
Κυρίως όμως, φάνηκε έκπληκτος όταν η δημοσιογράφος Στέλλα Σάββα τον ρώτησε ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτό που έγινε. Και διαμηνύοντας πως ο ίδιος είναι υπουργός για εφτά μήνες, ξεκαθάρισε πως την πολιτική ευθύνη σίγουρα δεν θα την αναλάβει ο ίδιος.
Δεν είναι μόνο η αντίληψη που φάνηκε να έχει, ότι οι πολίτες θα πρέπει να του δώσουν ασυλία και χρόνο για να μάθει πάνω τους.
Το χειρότερο ήταν ότι ήταν έτοιμος να απαρνηθεί και την ίδια την κυβέρνηση στην οποία είναι μέρος για να μην αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη. Γιατί όταν τονίζει πως τους τελευταίους επτά μήνες βρίσκεται στο πηδάλιο σημαίνει πως μετακυλύει την ευθύνη και στον προκάτοχό του τον Γιώργο Παπαναστασίου. Με τον οποίο υπηρετούσαν την ίδια κυβέρνηση.
Ήταν συνεπώς η θλιβερή διαπίστωση του πώς αντιλαμβάνονται την πολιτική. Ως ένα όχημα διασφάλισης της εξουσίας και των προνομίων της. Χωρίς καμία πρόθεση ανάληψης της ευθύνης που συνοδεύει και το αξίωμα και την θέση εξουσίας. Μίας κυβέρνησης, που δεν σκέφτεται συλλογικά, που δεν παίζει ομαδικά. Αλλά που ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του. Και που είναι έτοιμοι να εκθέσουν στην πρώτη δυσκολία την κυβέρνηση που εκπροσωπούν, παρά να πάρουν στους ώμους τους, το βάρος της όποιας ευθύνης. Χωρίς λογοδοσία για την ανεπάρκειά τους. Και χωρίς καμία ευθύνη για την παρακαταθήκη τους.
