ALPHA της Κυριακής

Για να επιβιώσει κανείς σήμερα πρέπει να είναι είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο

Ζούμε στην εποχή του άσπρου-μαύρου. Των φανατικών στρατοπέδων της απόλυτης αλήθειας. «Αν δεν συμφωνείς με αυτό που λέω, είσαι με τους άλλους»… Το να μην είσαι με κανένα και το να προσπαθείς κάθε φορά να μελετήσεις, να ενημερωθείς, να διασταυρώσεις πριν διατυπώσεις άποψη, αποτελεί «ντεμοντέ» διαδικασία. Σημασία στις μέρες μας είναι να να βγεις πρώτος στα social media. Και όσο πιο απόλυτο είναι αυτό που θα γράψεις, τόσο πιο δημοφιλές γίνεται.

Κάπως έτσι οι πολιτικοί αυτοκαταργούνται και ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στους λαϊκιστές. Και κάπως έτσι οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι αυτοαπαξιώνονται, παραχωρώντας τη θέση τους στους «δημοσιογράφους» του διαδικτύου. Οι οποίοι λειτουργούν χωρίς κανόνες, χωρίς καμία επαγγελματική ευθύνη, χωρίς καμία υποχρέωση.

Βγήκε το περιβόητο βίντεο στο διαδίκτυο. Από κάποιαν άγνωστη Emily Thompson με 800-900 ακόλουθους παγκοσμίως. Από ένα λογαριασμό ανύπαρκτο και εικονικό και με σκοτεινούς, όπως όλα δείχνουν, εγκεφάλους. Και σε χρόνο ρεκόρ, είχαμε όλοι απόλυτη άποψη. “Διεφθαρμένοι, απατεώνες, να παραιτηθούν όλοι»! Ακόμα και ο Κασσελάκης από την Ελλάδα είχε άποψη και ζητούσε παραιτήσεις. Ο Κασσελάκης!

Ναι, το βίντεο ήταν ενοχλητικό. Ξέρετε όμως κυρίως γιατί; Γιατί σε αυτό τον τόπο η αλαζονεία της εξουσίας και το χωρκατιλλίκκι των διαφόρων παραγόντων ή παραγοντίσκων, δεν αλλάζουν με τίποτα. Γι’ αυτό μιτσοκαμούμε πίνοντας ουίσκι σε στυλ «άφησ’ το πάνω μου», γι’ αυτό μέσα στη γλωσσοδιάροια αποκαλύπτουμε στον κάθε άγνωστο πως παραβιάζουμε τους νόμους για τις προεκλογικές δαπάνες ή πως παρακάμπτουμε τις κυρώσεις σε Ρώσους, γι’ αυτό διαφημίζουμε το ταμείο της Πρώτης Κυρίας ως εάν να πρόκειται για την πιο αγνή και θεάρεστη πρακτική. Γι’ αυτό, σε τελική ανάλυση, αισθάνονται κάποιοι την άνεση να μιλούν για girlfriend και καθημερινά τηλεφωνήματα με τον Πρόεδρο.

Και, ναι, ο Πρόεδρος ελέγχεται απόλυτα για το δικαίωμα που έδωσε σε κάποιους (γιατί άραγε;) να τον θεωρούν δεδομένο, για την παράκαμψη των νομίμων διαδικασιών προσέλκυσης επενδύσεων, για την άμεση εμπλοκή του προεδρικού σε επιχειρηματικές δραστηριότητες και για την ελεημοσύνη προς όφελος ενός ταμείου που δεν θα έπρεπε να υπάρχει εάν είχαμε ένα σύγχρονο κράτος που αντιλαμβάνεται τις ανάγκες των πολιτών του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση του θέματος. Κι αυτή ονομάζεται υποκρισία. Ας γίνουμε για λίγο ειλικρινείς:

•             Υπάρχει κόμμα στην Κύπρο που δεν πήρε ή δεν παίρνει μετρητά από ντόπιους ή ξένους επιχειρηματίες;

•             Υπάρχει κόμμα που δεν ενεπλάκη, μέσω στελεχών ή και βουλευτών του, στην εξυπηρέτηση επειχειρηματιών, είτε αυτοί ζητούσαν χρυσά διαβατήρια ή κάποιου είδους διευκόλυνση;

•             Υπάρχει εξουσία (και από αυτήν πέρασαν σχεδόν όλα τα κόμματα) που δεν συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο αλαζονικό και αυθάδη τρόπο;

Το κακό σε αυτό τον τόπο είναι ότι σε κάθε βόμβα που σκάει και μας εκθέτει όλους, δεν ψάχνουμε ποτέ το αίτιο αλλά αναλωνόμαστε -αναλόγως του ρόλου του καθενός στο σκάνδαλο- σε μια μάχη αλληλοεξόντωσης. Και κάπως έτσι κάποιοι θυμήθηκαν τον Χριστόφια, τον Αναστασιάδη και ό,τι άλλο βόλευε στο δικό τους αφήγημα. Γι’ αυτό και δεν καταφέρνουμε ποτέ να διορθώσουμε καταστάσεις. Γι’ αυτό και μονίμως επαναλαμβάνουμε τον κακό μας εαυτό και παραμένουμε στάσιμοι σε ένα κράτος που ανακυκλώνει τα φαινόμενα διαφθοράς.

Και κάτι τελευταίο. Είναι προφανές πως πρόκειται για υβριδική επίθεση. Όχι γιατί το λέει η κυβέρνηση αλλά γιατί αυτό λέει η κοινή λογική. Ποιος πλήρωσε μερικές χιλιάδες ευρώ για να ετοιμάσει αυτό το βίντεο; Ο Λακκοτρύπης πήρε 15 χιλιάδες ευρώ για την τρίμηνη συνεργασία του με τον «επενδυτή» ενώ πληρώθηκαν αεροπορικά εισιτήρια και διαμονές σε ξενοδοχεία για τους Λακκοτρύπη και Χρυσοχόο. Τα πλήρωσε η άγνωστη κυρία Emily; Διότι στην περίπτωση του Αλ Τζαζίρα υπήρχε μια ολόκληρη δημοσιογραφική έρευνα που οδηγούσε σε ένα συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν. Εδώ; Θα ανέμενε κανείς ότι στο δημόσιο διάλογο το κεφάλαιο αυτό θα ετύγχανε λίγης περισσότερης προσοχής. Ότι θα διερωτόμασταν τουλάχιστον τι μπορεί να κρύβεται πίσω από μια τόσο μεθοδευμένη στόχευση. Λένε όλοι “ναι, είναι κακόβουλο” αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να προβληματιστεί ποιος είναι ο πραγματικός στόχος όλης αυτής της προσπάθειας κάποιων.  Από ελάχιστη έστω αίσθηση πατριωτικού καθήκοντος.

Ξέρω πως όλα αυτά θα ερμηνευθούν κατά το δοκούν από τον καθένα. Γιατί, είπαμε, για να επιβιώσει κανείς σήμερα πρέπει να είναι είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο. Το να μην είναι με κανένα και να μην θυσιάζει την κοινή λογική στο βωμό ενός ασυνάρτητου φανατισμού, τον καθιστά αυτομάτως περιθώριο.

Όπως έγραψε κάποτε και ο ΑΡΚΑΣ, «σε αυτή τη χώρα έχει γίνει πολύ επικίνδυνο να είσαι με τους άλλους… Όποιοι κι αν είναι αυτοί».