Το λιγότερο που όφειλε το ποδόσφαιρο ήταν να σταματήσει. Να σωπάσει. Να σκύψει το κεφάλι
Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι.
Ήταν μια υπόσχεση.
Μια υπόσχεση που δίνεις στον εαυτό σου όταν αγαπάς μια ομάδα από παιδί. Όταν η φανέλα δεν είναι ρούχο, αλλά μνήμη. Όταν το κασκόλ δε ζεσταίνει τον λαιμό, αλλά την ψυχή. Έτσι ξεκίνησαν. Νεαροί φίλοι του ΠΑΟΚ. Με καρδιές γεμάτες προσμονή. Με μάτια που έβλεπαν μπροστά τους την εξέδρα, τα φώτα, τη στιγμή που θα φώναζαν όλοι μαζί.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Κανείς τους δε φανταζόταν ότι ο δρόμος θα γίνει το τέλος.
Ότι η αγάπη τους θα σβήσει στην άσφαλτο.
Ότι δε θα προλάβουν να φτάσουν.
Η χαρά είναι εύθραυστη. Και καμιά φορά, σπάει με θόρυβο.
Σε μια στιγμή, όλα αλλάζουν. Τα γέλια γίνονται σιωπή. Τα τραγούδια, κραυγή αβάσταχτου πόνου. Οι θέσεις στο αυτοκίνητο, άδειες. Και οι θέσεις στην εξέδρα… για πάντα κενές.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν πήγαιναν για να δουν «θέαμα». Πήγαιναν για την ομάδα τους. Για να σταθούν όρθιοι, να ταξιδέψουν χιλιόμετρα, να κουραστούν, να ρισκάρουν — γιατί αυτό κάνουν οι οπαδοί. Δίνουν από τη ζωή τους. Και κάποιοι, άθελά τους, τη δίνουν ολόκληρη.
Η αγάπη για μια ομάδα είναι από τα πιο αγνά συναισθήματα. Δεν έχει λογική, δεν έχει όρους. Δεν εξηγείται. Και όμως, αυτή η αγάπη μπορεί να γίνει όλεθρος.
Και ενώ το Πανελλήνιο βυθιζόταν στο πένθος, ενώ οικογένειες μάθαιναν ότι δε θα ξαναδούν τους ανθρώπους τους, το ποδόσφαιρο συνέχισε. Το ματς δεν αναβλήθηκε. Οι προβολείς θα Ανάψουν. Η μπάλα θα κυλήσει.
Η UEFA κοίταξε το πρόγραμμα. Και όχι τους νεκρούς. Όχι τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ. Όχι τις άδειες θέσεις που δε θα γεμίσουν ξανά.
Πώς παίζεται ποδόσφαιρο την ώρα που θρηνείς τους ανθρώπους σου;
Πώς σφυρίζεται έναρξη όταν κάποιοι δεν πρόλαβαν ούτε να φωνάξουν;
Πώς γίνεται το «respect» σύνθημα, αλλά όχι πράξη;
Η απόφαση να μη γίνει αναβολή δεν ήταν απλώς ψυχρή. Ήταν προσβολή. Ένα απάνθρωπο μήνυμα που λέει: «Το παιχνίδι είναι πάνω απ’ όλα». Πάνω από τις ζωές. Πάνω από την αγάπη που γεμίζει τα γήπεδα. Το είδαμε και με τον θάνατο του Τζόρτζ Μπάλντοκ όταν η Εθνική Ελλάδας υποχρεώθηκε να παίξει χωρίς ακόμα τα δάκρυα των ποδοσφαιριστών να έχουν στεγνώσει από τον αδόκητο χαμό του φίλου και συμπαίκτη τους.
Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους, τους φιλάθλους και τους παίκτες, το ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα. Είναι άδειες κερκίδες. Είναι σιωπή. Είναι ένα προϊόν χωρίς ψυχή. Και όμως, όταν οι οπαδοί πεθαίνουν, αντιμετωπίζονται σαν λεπτομέρεια.
Η χαρά έγινε θλίψη μέσα σε δευτερόλεπτα. Και αυτή η θλίψη έμεινε μόνη της. Χωρίς αναβολή. Χωρίς παύση. Χωρίς το αυτονόητο: τον σεβασμό.
Οι φίλοι του ΠΑΟΚ που χάθηκαν δε ζητούσαν τίποτα. Δε ζητούσαν δικαίωση, ούτε δάκρυα μπροστά στις κάμερες. Ζητούσαν μόνο να ζήσουν τη στιγμή. Να φτάσουν. Να τραγουδήσουν. Δεν τα κατάφεραν.
Το λιγότερο που όφειλε το ποδόσφαιρο ήταν να σταματήσει. Να σωπάσει. Να σκύψει το κεφάλι. Να θυμηθεί ότι πίσω από τα σήματα, τα τρόπαια και τα έσοδα, υπάρχουν άνθρωποι.
Γιατί όταν η αγάπη πεθαίνει στον δρόμο, δεν μπορείς να παίζεις σαν να μη συνέβη τίποτα. Και αν το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να σταματήσει για τους νεκρούς του, τότε έχει ξεχάσει γιατί υπάρχει.
