ALPHA της Κυριακής

Η πολιτική θα γελοιοποιηθεί ακόμη περισσότερο με τη νέα σύνθεση της βουλής. Όμως γι’ αυτό, φέρει ο ΔΗΣΥ ακεραία την ευθύνη

Τον περασμένο Δεκέμβριο η κυπριακή κοινωνία χωριζόταν σε δύο στρατόπεδα. Ήταν αυτοί που θεωρούσαν πως ο ζωγράφος Γιώργος Γαβριήλ έχει το δικαίωμα να ζωγραφίζει ό,τι θέλει στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης και της τέχνης. Και αυτοί που τον έσερναν στο Κολοσσαίο με τα λιοντάρια. Ηθικοί αυτουργοί της στοχοποίησής του ήταν στελέχη του ΕΛΑΜ και η ηγεσία του ΔΗΣΥ. Γιατί αυτή η υπόθεση δεν θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις, αν το κυνήγι αυτό δεν νομιμοποιούσε με την οργίλη ανάρτησή της, η Πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου. Και βεβαίως ο αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Ευθύμιος Δίπλαρος, που προκαλούσε τον ζωγράφο «αν έχει τα κότσια» να ζωγραφίσει και τον Μωάμεθ.

Ήταν ένα συμβάν εξόχως αποκαλυπτικό του πως ένα κόμμα μπορεί να χάσει την θεσμική του ευθύνη, να αναιρέσει θέσεις αρχών μπροστά στον μικροπρεπή στόχο κομματικής επιβίωσης. Ο ΔΗΣΥ που ως φιλελεύθερο κόμμα, έπρεπε να υπερασπίζεται τις ελευθερίες, τις αμφισβητούσε μέσω της ηγεσίας του. Και προκαλούσε αβίαστα το εξής ερώτημα: ποια είναι πλέον η διαφορά της ρητορικής του ΕΛΑΜ από τον σημερινό ΔΗΣΥ; Και που πήγε άραγε η θεσμική του σοβαρότητα.

Με την ανησυχία έκδηλη για τις διαρροές που παρουσιάζονται προς την Ακροδεξιά, ο ΔΗΣΥ έπαιξε πρόθυμα το χαρτί του λαϊκισμού και επιχείρησε μία ομολογουμένως οβιδιακή μεταμόρφωση. Ένας αλληλοσπαραγμός εκτυλισσόταν στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο κομμάτων για το ποιος υπερασπίζεται καλύτερα την τιμή του Γρίβα. Ποιος είναι άξιος συνεχιστής των αξιών του, ποιος θα πάρει τη μεγαλύτερη μπάντα ποιος τις περισσότερες σημαίες στο μνημόσυνό του και ποιος θα στεφθεί ως ο μεγαλύτερος θεματοφύλακας του τάφου του.

Ένας φοβικός και καταγγελτικός λόγος κυριάρχησε στην επικαιρότητα. Ένα θέαμα ομολογουμένως θλιβερό για ένα κόμμα που είχε έναν ιστορικό ρόλο να διατελέσει αυτή την κρίσιμη στιγμή, ως  φιλελεύθερο και ευρωπαϊκό. Ένα κόμμα που υποστήριζε πως εκπροσωπούσε τον ρεαλισμό και την υπευθυνότητα. Που ενώ θα έπρεπε να καθοδηγεί την κοινωνία, κατάντησε έρμαιο των εθνικιστικών εξάρσεων για μειώσει τις διαρροές. Με το ΕΛΑΜ να παίζει το ντέφι και αυτό αμήχανο να χορεύει. Χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς ψυχραιμία και χωρίς πρόταση για το μέλλον.

Όσο όμως ο ΔΗΣΥ πλειοδοτούσε στον εθνικισμό, τον λαϊκισμό και αγνοούσε ποιος τελικά είναι ο ρόλος του, μία σειρά καταγγελιών που αφορούν Συναγερμικά στελέχη και αξιωματούχους σόκαρε την κοινωνία.  Ενίσχυσε την απαξίωση του συστήματος και κυρίως έθεσε ζήτημα για την ηθική υπόσταση του κόμματος.

Καταγγελίες για βιασμούς, ξυλοδαρμούς και διαφθορά, δεν αφορούσαν απλώς πρόσωπα αλλά συλλογικά το κόμμα. Σε αυτή την ομολογουμένως μεγάλη κρίση, το κόμμα όφειλε να δώσει απαντήσεις. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι απορίας άξιο ποιος σκέφτηκε ότι ο αναπληρωτής Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, Ευθύμιος Δίπλαρος, μπορεί να παρουσιαστεί την δεδομένη στιγμή ως το αντίβαρο του λαϊκισμού. Πως θα μπορούσε με τις δηλώσεις του εκείνος να εκτονώσει την κρίση αλλά και την δυσπιστία των πολιτών. Γιατί σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» προειδοποίησε τους πολίτες, να μην αφήσουν την βουλή να μετατραπεί σε τσίρκο. Εξηγώντας πως από τη μία πλευρά είναι η υπευθυνότητα του ΔΗΣΥ και από την άλλη ο ανέξοδος λαϊκισμός, τους καλούσε να στηρίξουν σε αυτή την εκλογική μάχη το κόμμα. Ως την εγγύηση ασφάλειας, σταθερότητας και υπευθυνότητας σε ένα αβέβαιο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον.

Όντως, μία γελοιοποίηση της πολιτικής ζωής θα εδραιωθεί, όπου τα πολιτικά επιχειρήματα θα αντικατασταθούν από ανέξοδα συνθήματα, το virality θα αντικαταστήσει τις πολιτικές προτάσεις και ο όποιος ρεαλισμός υπήρχε μέχρι τώρα θα υποχωρήσει δίδοντας χώρο σε ακραία ρητορική, λαϊκίστικες φωνές και εθνικιστικές εξάρσεις.

Όσο ανησυχητικό είναι το τι θα εκτυλιχθεί με την σύνθεση της νέας βουλής άλλο τόσο έκδηλα υποκριτικό είναι ποιοι προειδοποιούν σήμερα για όσα θα έρθουν. Γιατί ο ΔΗΣΥ όχι μόνο δεν νομιμοποιείται να παρουσιάζεται ως η εναλλακτική σοβαρότητας. Αλλά φέρει ακεραία την ευθύνη για το πως ο τοξικός λόγος, ο λαϊκισμός και η δημαγωγία βρήκαν πρόσφορο έδαφος στην σημερινή κοινωνία. Και δυστυχώς περίοπτη θέση, στην πολιτική ζωή του τόπου.