Το τελευταίο καρφί σε ένα σκάνδαλο που πλήγωσε την κοινωνία και την εικόνα της χώρας
Την βδομάδα που πέρασε, η κυπριακή κοινωνία παρακολουθούσε εμβρόντητη τους τίτλους τέλους, σε μία ιστορία που πλήγωσε την χώρα και την διέσυρε διεθνώς. Τους τίτλους τέλους, ενός βίντεο που παρουσίαζε με ήχο και εικόνα, πως παρακάμπτονται διαδικασίες, πως εμπλέκονται σε αυτό πολιτικά πρόσωπα και πως τελικά στήνεται το σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων. Ήταν αναπόφευκτη συνεπώς η οργή για τις κραυγαλέες και συστηματικές αποτυχίες στην απονομή δικαιοσύνης. Αλλά και να εγερθούν ερωτήματα για την επάρκεια αυτών που εκπροσωπούν τους θεσμούς.
Δεν ήταν ένα αυθαίρετο ερώτημα, που απαξίωνε συλλήβδην τους θεσμούς, ούτε αμφισβητούσε την δικαιοσύνη. Αντιθέτως. Βασιζόταν πάνω στα όσα λέχθηκαν στο δικαστήριο και εξέθεταν την κατηγορούσα αρχή για μάρτυρες που δεν κλήθηκαν, αδυναμίες, κενά, παραλείψεις και μία γενική προχειρότητα κατά την ανακριτική διαδικασία. Ιδιαίτερα όταν διαπιστώθηκε πως ένας βασικός μάρτυρας δέχτηκε απειλές κατά της ζωής του και δεν κατάθεσε.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Γιατί αν βρισκόμαστε σε μία χώρα όπου τέτοιες κρίσιμες υποθέσεις κρίνονται από εκβιασμού που θυμίζουν υπόκοσμο και απειλές, τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Ποιος άραγε απείλησε τον μάρτυρα σε μία τέτοια υπόθεση; Τι έπραξε γι’ αυτό η νομική υπηρεσία όταν το έμαθε; Και κυρίως ποιόν μπορεί να εμπιστευθεί ο πολίτης για την απονομή δικαιοσύνης αν όλα αυτά συμβαίνουν σε υποθέσεις που εμπλέκουν και πολιτικά πρόσωπα; Αυτό ήταν το κύριο ερώτημα που όφειλε να απαντήσει η γενική εισαγγελία.
Μόνο που μπροστά σε αυτή την θεσμική κρίση ο Γιώργος Σαββίδης και ο Σάββας Αγγελίδης κρύφτηκαν και έβγαλαν την επικοινωνιακή τους ομάδα να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Επιδεινώνοντας προφανώς την κατάσταση. Γιατί όπως και οι προϊστάμενοί τους μετά την καταδίκη από το ΕΔΑΔ, έδειξαν να βρίσκονται στην δική τους φούσκα. Αποκομμένοι από την κοινωνία, ανίκανοι να αντιληφθούν την σοβαρότητα της κατάστασης και θεώρησαν πως οι ίδιοι είναι ο θεσμός που εκπροσωπούν.
Δεν ήταν μόνο ότι δεν έδωσαν απαντήσεις. Ήταν ότι κούνησαν το δάκτυλο σε όσους τους επικρίνουν για τους ατυχείς χειρισμούς τους. Λες και το θέμα μας είναι αν ένιωσαν προσβεβλημένοι ή όχι. Αντί να λογοδοτήσουν γι αυτή την αποτυχία τους.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι οι εκπρόσωποι τύπου της γενικής εισαγγελίας, είναι το σύμπτωμα της κατάστασης. Πρόβλημα είναι αυτοί που βρίσκονται στο πηδάλιο. Τόσο ο Γιώργος Σαββίδης όσο και ο Σάββας Αγγελίδης είχαν ένα μεγάλο στοίχημα: να αποδείξουν πως σε αντίθεση με την σύγκρουση συμφέροντος που τους ακολουθούσε, οι ίδιοι μπορούσαν να επιτελέσουν το έργο τους με ανεξαρτησία και αμεροληψία. Το τελευταίο συμβάν εμπέδωσε στην κοινωνία την αίσθηση πως οι ίδιοι είτε δεν έχουν την ικανότητα είτε δεν θέλουν να αποδώσουν δικαιοσύνη σε ένα σκάνδαλο που εκτινάχθηκε επί της διακυβέρνησης Αναστασιάδη. Όσο οι ίδιοι δηλαδή ήταν μέλη του υπουργικού του συμβουλίου και υπέγραφαν τις πολιτογραφήσεις.
Όμως όλα αυτά αποτελούσαν υποσημειώνεις για την Πολίνα Ευθυβούλου που επαναλάμβανε στο ξέσπασμά της, το ουαί και αλοίμονο. Και που προειδοποιούσε πως δημοσιογράφοι, πολιτικά κόμματα και κοινωνία, πρέπει να τους στηρίξουν. Ουαί και αλοίμονο όμως αναμέναμε να πει, αν για να παραμείνουν κάποιοι στην θέση τους τη στιγμή που συστημικά αποτυγχάνουν διαβρωθεί ο θεσμός της δικαιοσύνης. Ουαί και αλοίμονο, αν εξαιτίας τους χαθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών σε ένα κράτος δικαίου. Πληγώνοντας με την ανεπάρκεια τους, ακόμη περισσότερο την δημοκρατία και τα αντανακλαστικά της.
