ALPHA της Κυριακής

Όταν ο εκνευρισμός των πολιτικών επικεντρώνεται στην απαίτηση εξηγήσεων αντί στην ανυπαρξία των κρατικών δομών

Κάτι πιο βαθύ και εξόχως πιο προβληματικό από το αν ο Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για την κατάσταση των καταφυγίων, ανέδειξε η δημόσια αντιπαράθεσή του με την Κατερίνα Αγαπητού.

Ήταν το δηκτικό ερώτημα που έθεσε στην δημοσιογράφο το οποίο στην ουσία αμφισβητούσε τα κίνητρά της. Αντί να απαντήσει πως δεν τιμούν το κράτος να υπάρχουν καταφύγια σε τέτοια εξαθλίωση, αντί να διαβεβαιώσει πως το θέμα θα επιλυθεί το συντομότερο, εκνευρίστηκε για το γεγονός ότι του χάλασε το αφήγημα. Διερωτήθηκε ποιο μήνυμα επεδίωκε να στείλει η δημοσιογράφος και επαναλάμβανε φορτικά ότι υπήρξε πρόοδος στον αριθμό καταφυγίων επί διακυβέρνησης Νίκου Χριστοδουλίδη. Την οποία πρόοδο προφανώς έπρεπε να επισημάνει και να χειροκροτήσει.

Αν είχε κάπου δίκαιο ωστόσο ο κ. Λετυμπιώτης είναι πως τα προβλήματα στην πολιτική άμυνα δεν εμφανίστηκαν επί διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη. Πρόκειται για μία διαχρονική ανεπάρκεια που προσβάλλει το ίδιο το κράτος. Ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη πως είμαστε μία ημικατεχόμενη χώρα στην οποία τα καταφύγια θα έπρεπε να ήταν εδώ και χρόνια σε ετοιμότητα. Και παρότι τα καταφύγια έχουν αυξηθεί επί διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, πραγματικά πιστεύουν πως αυτό που εκτυλίχθηκε τις τελευταίες μέρες τιμά το κράτος; Δεν ήταν μόνο ο διασυρμός με τα μηνύματα, ήταν και οι δηλώσεις των αρμοδίων της πολιτικής άμυνας. Πρόσωπα που φάνηκαν κατώτερα των περιστάσεων. Που όσο εκτίθονταν, τόσο ενέτειναν την αίσθηση ότι η πολιτική προστασία του κράτους είναι ανύπαρκτη. Και πως έχει χαθεί κάθε δίκτυ ασφαλείας.

Μία από τις μεγάλες προκλήσεις των σημερινών ηγετών είναι να αντιμετωπίσουν δύο μεγάλα ζητήματα: Την κλιματική αλλαγή και τις καταστροφικές συνέπειές της, αλλά και το ευμετάβλητο γεωπολιτικό σκηνικό. Οι πυρκαγιές είναι ανεξέλεγκτες στο σημείο που μόλις το περασμένο καλοκαίρι είδαμε να καίγονται σπίτια και χωριά στην Λεμεσό μέσα σε λίγη ώρα. Και ακριβώς το περασμένο καλοκαίρι κάναμε πάλι λόγο για ένα κράτος χωρίς συντονισμό, χωρίς πρόληψη και χωρίς σχεδιασμό.  Μόλις χθες επιβεβαιώσαμε πως τίποτα δεν άλλαξε και ακριβώς σε αυτό είναι υπόλογη η κυβέρνηση.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης με την εκλογή του αποφάσισε πως η Κύπρος πρέπει να έχει μία ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση. Όμως αυτή η ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση, στηρίζοντας το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, συνοδεύεται αναπόφευκτα και με ρίσκα. Έχοντας υπόψη την κρίσιμη γεωγραφικά θέση της Κύπρου αλλά κυρίως τις πολιτικές επιλογές, θα ανέμενε κανείς, πως τουλάχιστον στο εσωτερικό έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα που να εγγυούνται την ασφάλεια των πολιτών.

Η απουσία λοιπόν των κρατικών δομών, οι ερασιτεχνισμοί και η έλλειψη συντονισμού όφειλαν να προσβάλουν τον Κωνσταντίνο Λετυμπιώτη και όχι οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Σε κρίσεις απαιτείται ψυχραιμία πρωτίστως από όσους κυβερνούν. Και κυρίως ειλικρίνεια για το τι συμβαίνει. Μόνο έτσι κτίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην πολιτεία. Και μόνο έτσι αποφεύγονται τα χειρότερα. Αν σε τέτοιες κρίσεις τα αρμόδια πρόσωπα ανησυχούν για το αφήγημα που χαλά, την εικόνα που τσαλακώνεται το επικοινωνιακό περίβλημα, κατατάσσοντας όσους ζητούν εξηγήσεις σε πεμπτοφαλαγγίτες και κακοπροαίρετους, τότε αυτό είναι η απόδειξη του τι πάει λάθος. Και ενδεικτικό της προδιαγεγραμμένης μας πορείας.