ALPHA της Κυριακής

Έλαχε στον Νίκο Χριστοδουλίδη ο κλήρος. Είτε να πληρώσει τον λαϊκισμό των προηγούμενων ηγετών και να προχωρήσει με προσωπικό κόστος στην λύση του κυπριακού είτε να χρεωθεί την διχοτόμηση

Τον Ιούλιο του 2024, μία συνέντευξη του Προέδρου της Δημοκρατίας στον «Alpha», προκαλούσε  σωρεία συζητήσεων, καθώς επέκρινε τις πολιτικές Μακαρίου, διαφωνούσε ανοικτά με την πολιτική του μακροχρόνιου αγώνα και δήλωνε έτοιμος να κάνει τολμηρά βήματα για την επίλυση του κυπριακού.

Ήταν ομολογουμένως μία συνέντευξη, που έκανε αίσθηση και ήγειρε παράλληλα ερωτήματα ως προς τις προθέσεις του Προέδρου στο κυπριακό. Αν η θέση του στο πηδάλιο της εξουσίας, σε συνδυασμό με την ενημέρωση που είχε, τον ωρίμασε, τον έκανε να αντιληφθεί την κρισιμότητα των στιγμών ή αν αυτές οι δηλώσεις εξυπηρετούσαν μικροπολιτικές σκοπιμότητες  της στιγμής.

Δεν θα ήταν βεβαίως ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ή κακεντρέχεια απέναντι στις προθέσεις του Προέδρου τα περί μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Αν ληφθεί βεβαίως υπόψη, πως το κυπριακό υπήρξε πολλές φορές έρμαιο τακτικισμού των εκάστοτε ηγετών, αλλά και του ίδιου του Νίκου Χριστοδουλίδη. Όταν για παράδειγμα έκανε σημαία της εξωτερικής πολιτικής τις κυρώσεις που θα πονέσουν την Τουρκία και όταν στους διαδρόμους της Νέας Υόρκης, μπροστά από τους δημοσιογράφους ζητούσε να κλειδώσει με τον Τσαβούσογλου την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία μέσω χειραψίας. Το κυπριακό υπήρξε ανέκαθεν όχημα για να κτιστούν πολιτικές καριέρες μέσω μίας ανέξοδης συνθηματολογίας. Μία ματιά άλλωστε στην ιστορία αυτού του τόπου  είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς πως το κυπριακό βόλευε διαχρονικά τις μικροπολιτικές επιδιώξεις των ηγετών μας. Οι οποίοι, αγνοώντας τα χρονοδιαγράμματα, υποβαθμίζοντας τη ζημιά που προκαλεί η πάροδος του χρόνου, το χρησιμοποιούσαν για να χειραγωγούν το εσωτερικό. Πρωταγωνιστώντας σε ένα ανέξοδο blame game, επιχειρούσαν να κερδίσουν πρόσκαιρα επικοινωνιακούς πόντους. Χωρίς ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη για το που οδηγούσαν δια των τακτικισμών τους την κατάσταση.

Από τις γενναίες παραδοχές του Νίκου Χριστοδουλίδη και την δεδηλωμένη ετοιμότητά του για τολμηρά βήματα στο κυπριακό πέρασαν δύο χρόνια. Χωρίς πρόοδο, χωρίς διαπραγματεύσεις, χωρίς ουσιώδεις εξελίξεις. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ήδη στήνει τον προεκλογικό του για το 2028. Ψάχνει στηρίγματα, συμμαχίες και συνεργάτες. Ευελπιστεί στην στήριξη του ΔΗΚΟ που συνεχίζει να διαφωνεί με το πλαίσιο Γκουτέρες και του ΕΛΑΜ που αντιτάσσεται μίας λύσης στο πλαίσιο διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Το ΑΚΕΛ που παρουσιαζόταν ως το κόμμα της λύσης έβαλε ήδη τις κόκκινες γραμμές του, διευκρινίζοντας πως δεν θα δεχτεί μία ΝΑΤΟϊκή λύση. Και ο ΔΗΣΥ βρίσκεται ήδη σε έναν ατέρμονο αγώνα για το ποιος θα πάρει το χρίσμα για το 2028.

Σε αυτό ακριβώς το πολιτικό περιβάλλον, ο γ.γ των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες ανακοίνωσε την βδομάδα που πέρασε την πρόθεσή του να επισκεφθεί την Κύπρο. Καταδεικνύοντας πως οι πραγματικότητες σήμερα είναι πολύ διαφορετικές. Και πως η ετοιμότητα για λύση δεν θα κριθεί στην αναπαραγωγή κούφιων συνθημάτων. Σε αναρτήσεις, σε εθνικά μνημόσυνα και σε εύκολες υποδείξεις. Θα διαπιστωθεί στο τραπέζι των συνομιλιών.

Είναι η τελευταία ευκαιρία στο κυπριακό, είναι και η τελευταία ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Είναι όμως και η τελευταία ευκαιρία του Νίκου Χριστοδουλίδη να αποδείξει πως είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί με ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Γιατί σε αυτόν έλαχε ο κλήρος. Είτε να πληρώσει τον λαϊκισμό προηγούμενων ηγετών επιλύοντας με προσωπικό κόστος το κυπριακό είτε να χρεωθεί την διχοτόμηση. Να αποδείξει, αν στόχος του είναι όντως οι επόμενες γενιές ή οι επόμενες εκλογές.