Οσυνθέτης Νίκος Αντύπας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 χρόνων, ενώ το τραγικό συμβάν γνωστοποίησε μέσα από τα social media η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
Ο Νίκος Αντύπας, ενορχηστρωτής και ντράμερ, αποτέλεσε μια πολύ σπουδαία προσωπικότητα μια της ελληνικής μουσικής, όμως απεβίωσε το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου, μετά από σύντομη νοσηλεία στην εντατική λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη.
Ο Νίκος Αντύπας ξεκίνησε ως ντράμερ με τους “Ιωνάθαν”, έπειτα με το σχήμα των “Sunset” και αργότερα με τους “Socrates”, ενώ συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου. Το 1985 κυκλοφόρησε τα “Ζεστά ποτά” των αδερφών Κατσιμίχα, και η ενορχήστρωσή του συγκλόνισε, ενώ το 1991 ανέλαβε την ενορχήστρωση του δίσκου “Μένω εκτός” της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.
Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Χάρις Αλεξίου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώργος Νταλάρας, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας είναι καλλιτέχνες στους οποίους ο Νίκος Αντύπας χάρισε μουσικές επιτυχίες, και η πορεία του ήταν σημαντική και μεγάλη.
Ενδεικτικά, ο δίσκος της Ελευθερίας Αρβανιτάκη “Μένω Εκτός” που κυκλοφόρησε το 1991 περιλάμβανε τα τραγούδια “Δυνατά”, “Καρδιά μου εγώ”, “Με το ίδιο μακό”, “Της καληνύχτας τα φιλιά”, με την ερμηνεύτρια να δηλώνει: «Ο Νίκος δεν ενορχήστρωσε απλώς. Ανα-σύνθεσε. Αυτός είναι ο σωστός όρος για την παρουσία του σ’ αυτόν τον δίσκο». Παράλληλα, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη αποτέλεσε συνεργάτιδά του και μαζί δημιούργησαν τον δίσκο “Σαν ηφαίστειο που ξυπνά”.
Τι έγραψε όμως η ίδια;
«Μου είπες “Αλκηστούλα” μου Θέλω να αφήσω το αποτύπωμα μου» αυτή η φράση έμελλε να είναι και ο αποχωρισμός μας. Που να το φανταζόμουν 15 μερες πριν ότι αντί να γράψω τον πρόλογο στα καινούργια σου τραγούδια θα έγραφα τον επίλογο. Τρυφερέ μου φίλε , Καλλιτεχνάρα μου ! Σα το νερό ήρθες και φεύγεις σαν αέρας… και τώρα ποιος θα φέρνει κουλουράκια και κέικ με κανέλλα ? Ποιος θα λέει «Αλκηστούλα μου» και θα γελάει με τη καρδιά του στο Studio? Νίκο μου τι αποτύπωμα άφησες !!!!!!… 400 και….παραστάσεις με το Ηφαίστειο, 3 δίσκους και 35 χρόνια φιλίας και αγάπης …
Νίκο μου βρε άτιμο πλάσμα ήσουν τόσο ήρεμος και όμορφος στην εντατική που για μια στιγμή νόμισα ότι θα άνοιγες τα μάτια και θα μου έλεγες -Χα !! Στην έφερα ! Το πίστεψες εεε! Νίκο μου αδιανόητο. Έλα σήκω πάμε να τραγουδήσουμε να κάνουμε όνειρα , να ξεχαστούμε. Έλα πάμε στο στέκι μας να φάμε ομελέτες και να πιούμε ζεστή σοκολάτα. Έλα να πάμε στη Πράγα και στο Παρισάκι με το διθέσιο και τη Λίνα μας. Ένα ένα τα κομμάτια μας αποκολλούνται και γίνονται δορυφόροι στο σύμπαν….
Νίκο μου μεγαλώσαμε ξαφνικά… Ο, τι αφήσαμε στη μέση θα το ολοκληρώσω στο υπόσχομαι…. Μαρία μου και Εμανουέλλα μου έφυγε ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. “Ελεύθερος ξανά , παντού και πουθενά ο, τι αγαπώ θα σωθεί κι εγώ στο κόσμο θα βγω απ την αρχή …” Νίκο μου θα σε ευγνωμονώ για πάντα για ο, τι “νοιώσαμε”».
