Αφορά την δικαιοσύνη. Και αλλοίμονο να εμπεδωθεί πως οι πολίτες δεν εμπιστεύονται οτι απονέμεται. Τότε μιλάμε για ένα κράτος καταδικασμένο να καταρρεύσει
Τον Γενάρη που πέρασε, ένα βίντεο που έγινε viral, παρουσίαζε το Προεδρικό να στήνει είτε εις γνώσιν του Προέδρου είτε χωρίς, έναν μηχανισμό που παρείχε διευκολύνσεις σε επενδυτές και επιχειρηματίες. Προτρέποντάς τους με αυτό τον τρόπο να δίνουν εισφορές σε ταμεία. Το videogate, άφηνε εμβρόντητη την κοινωνία καθώς δημιουργούσε την αίσθηση πως με αυτόν τον σκιώδη τρόπο ο Πρόεδρος, έκτιζε τον προεκλογικό του 2028. Και όσο κι αν η κοινωνία είχε σοκαριστεί με όσα είδε και άκουσε, νέες αποκαλύψεις που ενέπλεκαν άλλα πολιτικά πρόσωπα το επισκίασαν. Ο δήμαρχος Πάφου Φαίδωνας Φαίδωνος, αντιμετώπιζε καταγγελίες για ξυλοδαρμό της συζύγου του αλλά και για βιασμό γυναίκας, ενώ ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Νίκος Σύκα, καταγγελίες ξυλοδαρμού της συντρόφου του. Και σε αυτό το ομολογουμένως σοκαριστικό κάδρο προστίθετο ο πρώην Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος που ελεγχόταν ποινικά για διαφθορά.
Μέσα σε μόλις δύο μήνες λοιπόν, απανωτά σκάνδαλα, σκιές και καταγγελίες συνέθεταν μία εικόνα αποκαθήλωσης προσώπων. Και όσο κι αν αυτά έβαζαν νερό στον μύλο της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, η απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Συλλούρη-Τζιοβάννη που ακολούθησε όλων αυτών, μετατόπιζε πλέον την κρίση και στον θεσμό της δικαιοσύνης.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Δεν ήταν η αθώωση των πρωταγωνιστών του Al Jazeera. Ήταν η μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση μίας υπόθεσης που σόκαρε την κοινωνία, τα σοβαρά ανακριτικά κενά που εντόπισε το Δικαστήριο και οι παραλείψεις στη συλλογή κρίσιμου μαρτυρικού υλικού. Όλο αυτό, δημιούργησε πρώτα ερωτήματα για την ποιότητα της διερεύνησης και κυρίως για το αν υπήρξε πραγματική θέληση να διαλευκανθεί η υπόθεση.
Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, όπου πολιτικά πρόσωπα εμπλέκονταν σε σκάνδαλα, όπου η θεσμική κρίση ενισχυόταν και η κοινωνική οργή εκτοξευόταν στα ύψη, ήρθαν να προστεθούν οι καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη. Καταγγελίες που αν έστω και μέρος τους ευσταθεί, σείονται τα θεμέλια του κράτους. Ανοίγουν εκ νέου σκανδαλώδη ζητήματα, όπως η Focus και ο περίεργος χειρισμός της, ενώ συνδέεται μέσω αυτών των καταγγελιών και το πολύ σοβαρό σκάνδαλο του μαύρου βαν. Ένα σκάνδαλο του οποίου το πόρισμα βολικά έμεινε στο συρτάρι. Νομικοί έχουν ήδη αναφέρει πως είχαν ενημερωθεί χρόνια πριν, ο πρώην γενικός εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης που παρουσιάζεται ως θύμα παρακολούθησης δεν έχει ακόμη διαψεύσει αυτή την προσβλητική για την δημοκρατία μας, ιστορία που τον αφορά. Και οι πολίτες αναμένουν να καταλάβουν τι ισχύει, τι όχι. Τι αποτελεί παραπληροφόρηση και τι αγγίζει τα όρια ενός σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Ποια στοιχεία του Μακάριου είναι αξιόπιστα και ποια όχι.
Δεν είναι όμως δουλειά των πολιτών να κάνουν τους ντετέκτιβ. Ούτε να στήνουν λαϊκά δικαστήρια, διασύροντας πρόσωπα. Που θα θεωρούνται ένοχοι αντί αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Ούτε όμως τέτοιου είδους καταγγελίες μπορούν να αντιμετωπίζονται με τόση ελαφρότητα, αν ληφθούν υπόψη ακριβώς όσα έχουν προηγηθεί.
Είδαμε τον υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Φυτιρή να μπαίνει εκ των προτέρων σε μία διαδικασία αποδόμησης του δημοσιογράφου. Είδαμε όμως και ντροπιαστικές τοποθετήσεις κομμάτων. Την ΕΔΕΚ να μιλά για μειοδότες που προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να πλήξουν τον πατριωτισμό της, αντί να δώσει σοβαρές απαντήσεις. Και τον ΔΗΣΥ να εκδίδει μία άνευ προηγουμένου τοξική ανακοίνωση που κάθε άλλο παρά σοβαρό κόμμα θύμιζε. Χλευασμός, χαρακτηρισμοί και επιθέσεις, όταν η κοινωνία εδώ και καιρό παρακολουθεί αποσβολωμένη το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο να μένει ατιμώρητο.
Το θέμα συνεπώς δεν αφορά τον Μακάριο. Αφορά το πως αυτή η κοινωνία θα επανακτήσει την εμπιστοσύνη της στην δικαιοσύνη. Γιατί όταν οι πολίτες ενός κράτους είναι έτοιμοι να πιστέψουν τα πιο εξωφρενικά σενάρια, αντί αυτούς που εκπροσωπούν τους θεσμούς, τότε μόνο η αναρχία επικρατεί. Και όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην απονομή της δικαιοσύνης τότε μιλάμε για ένα κράτος που έχει ήδη καταρρεύσει.
