Από την επιτηδευμένη προσωπολατρεία του Κληρίδη, μέχρι τις αγκυλώσεις που καταστούν ένα κόμμα, κόμμα διαμαρτυρίας
Όταν τον περασμένο μήνα ο Δημοκρατικός Συναγερμός προχωρούσε στην παρουσίαση των υποψήφιων βουλευτών του, αυτό που συζητείτο δεν ήταν ούτε τα πρόσωπα, ούτε οι προτάσεις με τις οποίες το κόμμα κατέρχεται στις βουλευτικές εκλογές. Το ολόγραμμα του Γλαύκου Κληρίδη, ήταν αρκετό για να αφήσει εμβρόντητη μία μερίδα της κοινωνίας που παρακολουθούσε αυτό το θλιβερό και συνάμα αντιαισθητικό θέαμα. Και ήταν αρκετό για να ενισχύσει την αίσθηση πως όπου επικρατεί πολιτική ένδεια, ανθεί παράλληλα και ο τυχοδιωκτισμός.
Δεν ήταν ανακάλυψη του ΔΗΣΥ βεβαίως αυτού του είδους η πολιτική τυμβωρυχία. Το επιχείρησε το ΔΗΚΟ στις περασμένες ευρωεκλογές όταν ανέστησε τον Μακάριο με την ιστορική εκείνη ομιλία του για να τον οικειοποιηθεί. Αλλά και η ΕΔΕΚ εργαλειοποιώντας τον Βάσο Λυσσαρίδη, κάθε φορά που κοντεύει μία εκλογική μάχη.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Στην περίπτωση όμως του Συναγερμού, τόσο η σημειολογία όσο και οι προεκτάσεις ήταν πολύ βαθύτερες. Ήταν εξόχως προβληματική η ευκολία με την οποία διέσυραν τον πολιτικό τους πατέρα, γιατί θεώρησαν πως αυτό θα τους κρατήσει στην ζωή. Αλλά και η προκλητική αντίφαση. Ο ΔΗΣΥ που ιδρύθηκε ως αντίβαρο στον μακαριακό παροξυσμό της εποχής και στα απόνερα που αυτός προκάλεσε, κατάντησε κόμμα προσωπολατρείας; Προσωπολατρεία που ακύρωνε όσα πρέσβευε ο ιδρυτικός τους ηγέτης. Και όσα θα έπρεπε να πρεσβεύει ένα φιλελεύθερο κόμμα, που διαφυλάσσει αρχές, που έχει όραμα, που αφουγκράζεται την κοινωνία και που έπρεπε να βρίσκεται πάντα ένα βήμα πριν από αυτήν.
Όμως στην παρελθοντολογία δεν κατέφυγε μόνο ο ΔΗΣΥ. Μεσούσης της κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος στο Ιράν και των πολιτικών εξελίξεων που προέκυψαν από το drone που έπεσε κοντά στις Βάσεις του Ακρωτηρίου, η παρουσία του εκπροσώπου τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργου Κουκουμά στην εκπομπή ΑΙΧΜΕΣ ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Μίλησε με καθαρά αντιΝΑΤΟϊκή ρητορική, υποστήριξε πως κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη στην Πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και χαρακτήρισε τρείς φορές τον Ντόναλντ Τραμπ παιδεραστή. Καταλογίζοντάς στον ίδιο και στον «φασίστα Νετανιάχου» την ευθύνη για την κατάσταση. Επανέλαβε πως το ΑΚΕΛ είναι εναντίον στο να δίδονται χρήματα «στον πόλεμο του Ζελένσκι» την στιγμή που η μία μετά την άλλη χώρα της Ε.Ε έδιναν παρουσία και κατ΄ επέκταση ξόδευαν χρήματα για να στηρίξουν την Κύπρο. Την ίδια περίοδο, σε ένα κλίμα αμηχανίας, ο γ.γ της ΕΔΟΝ και υποψήφιος βουλευτής του ΑΚΕΛ Σεβίρος Κουλά, δυσκολευόταν όταν ερωτάτο στο ΡΙΚ αν στηρίζει το κόμμα του την παρουσία της Ελλάδας στην περιοχή, επιμένοντας στην θέση του κόμματος περί αποστρατικοποίησης.
Δεν είμαστε λίγοι όσοι αντιδρούμε με την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και του Βενιαμίν Νετανιάχου. Που θεωρούμε πως υπονομεύουν το διεθνές δίκαιο, που αντιδρούμε με την πλήρη συμπόρευση της χώρας μας, μαζί τους. Και που αναμένουμε περισσότερα από την Ε.Ε. Ένα κόμμα εξουσίας όμως, μιλά με επιχειρήματα και όχι με αφοριστικούς χαρακτηρισμούς και συνθήματα. Τι συμπεράσματα μπορεί να εξάγει κάποιος όταν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μετονομάζεται σε «πόλεμο του Ζελένσκι»; Ποιόν αλήθεια εξυπηρετεί το να υπονομεύεται η Ε.Ε αυτή την στιγμή; Και αν το ΑΚΕΛ απαξιώνει την Ε.Ε ποιους θεωρεί τότε φυσικούς συμμάχους της Κύπρου;
Tην ώρα που ο Φειδίας και το ΕΛΑΜ υπό τον μανδύα του «νέου» και «αντισυστημικού» διεκδικούν να παραμερίσουν το παλιό και να πάρουν τη θέση του, το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα επιμένει- σ’ ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει- σε μία πολιτική συνθημάτων, ιδεών και επιτηδευμένης αναβίωσης προσώπων άλλης εποχής. Είχαν όλο τον χρόνο να αλλάξουν πορεία. Να πάρουν τα μηνύματα της αποχής, όμως αλαζονικά θεώρησαν πως δεν υπήρχε εναλλακτική. Σήμερα αναμασούν τον κίνδυνο της νέας πολιτικής πραγματικότητας. Στην ουσία όμως αναμένουν απλά την αλλαγή που έρχεται. Γιατί ένα είναι ένα κόμμα να μένει σταθερό και συνεπές στις αρχές του και να τιμά τους ηγέτες του. Άλλο να γαντζώνεται στο παρελθόν. Χωρίς πρόταση και όραμα. Αδυνατώντας να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εποχής και της ανάγκες της κοινωνίας.
