ALPHA της Κυριακής

Ο ΔΗΣΥ σιωπηρά μετατρέπεται σε ένα κόμμα συμφερόντων και παρασυναγωγών, με λίγους να αντιλαμβάνονται το βαθιά αξιακό του πρόβλημα

Η πρωτιά του Δημοκρατικού Συναγερμού στις βουλευτικές εκλογές και το 27,1% που έλαβε, δεν έδινε απλώς τη δυνατότητά της Προέδρου του ΔΗΣΥ να ενισχυθεί ως ηγέτιδα στον χώρο. Ήταν και η κατάλληλη ευκαιρία ώστε να προχωρήσει ο ΔΗΣΥ σε γενναίες παραδοχές. Για το τι πήγε λάθος από την διακυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη μέχρι σήμερα. Γιατί το κόμμα μετατράπηκε σιγά σιγά σε κέντρο συμφερόντων. Πώς φθάρηκε από την εξουσία και τα συνεχή σκάνδαλα. Η ιδανική συγκυρία όμως για να ξεκαθαρίσει ο ΔΗΣΥ ποια είναι η στόχευσή του. Αν διαφοροποιείται και πού διαφοροποιείται από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη με την οποία πονηρά επέλεξε να μην έρθει σε αντιπαράθεση προεκλογικά. Και να εξηγήσει στους ψηφοφόρους που του έδωσαν μία ακόμη ευκαιρία, πού θέλει να πάρει την χώρα.

Χρειάστηκε να περάσουν μόνο λίγες μέρες όμως για να εκτυλιχθεί ένα άνευ προηγουμένου παρασκήνιο με στόχο την Προεδρία της Βουλής. Και να ενισχυθεί η αίσθηση ενός άβολου παζαριού άλλων εποχών μεταξύ Νικόλα Παπαδόπουλου και Αννίτας Δημητρίου για το ποιος θα στηρίξει ποιόν και με ποιο αντάλλαγμα. Και ενώ θεωρείτο απόλυτα λογικό η Πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος να διεκδικήσει την Προεδρία της Βουλής, το τι εκτυλίχθηκε ένα 24ωρο πριν για να κλειδώσει την Προεδρία, εμπέδωσε στις συνειδήσεις πως η εξουσιολαγνεία έχει κυριεύσει την Πινδάρου. Όχι γιατί το κόμμα διεκδικούσε την Προεδρία της Βουλής με την αρχηγό του. Αλλά για το τι ήταν διατεθειμένη να κάνει για να επανεκλεγεί στο συγκεκριμένο αξίωμα. Να διασυρθεί και να διασύρει το κόμμα για μια καρέκλα. Να αυτοαναιρεθεί και να ακυρώσει το αφήγημα με το οποίο το κόμμα εκλέγηκε πρώτη δύναμη: ως η σοβαρή και υπεύθυνη παράταξη που κωφεύει στον λαϊκισμό και δεν παίζει με την οικονομία.

Δεν γνωρίζω πόσα στελέχη ντράπηκαν από το θέαμα της Προέδρου τους να σιγοντάρει τις ανοησίες του Φειδία Παναγιώτου ούτως ώστε να την στηρίξει. Γνωρίζουμε όμως πως πλην του Μιχάλη Σοφοκλέους κανείς δεν αντέδρασε. Κανονικοποιώντας μέσα τους πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και την στρεβλή αίσθηση πως όσες περισσότερες καρέκλες μαζέψει ένα κόμμα, τόσο περισσότερο ενδυναμώνεται.

Σε αυτό το πλαίσιο την βδομάδα που πέρασε έγινε γνωστό και το παρασκήνιο που οδήγησε στην περιβόητη στήριξη του Φειδία Παναγιώτου. Μία ψαροταβέρνα, όπου ζητήθηκε-ρωτήθηκε από τον Αβέρωφ Νεοφύτου να στηριχθεί η Αννίτα Δημητρίου για την Προεδρία της Βουλής. Με την ίδια αρχικά να διαψεύδει την παρουσία της στη συνάντηση και στη συνέχεια να την επιβεβαιώνει. Εγείροντας και θέματα αρχής αλλά κυρίως αξιοπιστίας. Όμως κι εδώ, αν εξαιρεθούν οι Χάρης Γεωργιάδης και Γιώργος Παμπορίδης που ενοχλημένοι είπαν το προφανές, ότι δεν γίνεται εξωκομματικοί να δεσμεύουν ένα κόμμα για το πώς θα κινηθεί στις Προεδρικές εκλογές, κανείς δεν αντέδρασε. Με το γεγονός ότι ένα κόμμα που θα έπρεπε να διέπεται από αρχές, κατέληξε έρμαιο παρασυναγωγών. Κάποιοι τα έβαλαν με τους δημοσιογράφους και άλλοι κανονικοποίησαν τέτοιου είδους συνάξεις και συζητήσεις. Άλλοι πάλι έκαναν την μία προβληματική τοποθέτηση μετά την άλλη. Με την Σάβια Ορφανίδου να ανακαλεί ως φόβητρο την επάνοδο του ΑΚΕΛ στην εξουσία, λες και βρισκόμαστε στην εποχή του μακαρθισμού. Και τον Ευθύμιο Δίπλαρο να προσκαλεί τον Νίκο Χριστοδουλίδη να συμφωνήσουν από τώρα, ότι όποιος μείνει εκτός γύρου θα στηρίξει τον άλλο. Ο άνθρωπος δηλαδή που θα ηγηθεί βάσει καταστατικού της προεκλογικής καμπάνιας, που θα πρέπει να εξηγήσει για ποιο λόγο πρέπει κάποιος να στηρίξει τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ, έκανε ανοικτά κάλεσμα στον Νίκο Χριστοδουλίδη να κλειδώσουν πως θα βρίσκονται και οι δύο πλευρές στην εξουσία.

Δηλώσεις, τοποθετήσεις και ένα οργιώδες παρασκήνιο που εμπέδωσε ότι το πρόβλημα είναι βαθιά υπαρξιακό και αξιακό στον ΔΗΣΥ. Κάποτε έλεγαν πως το κόμμα του Κληρίδη ιδρύθηκε ως αντίδραση στο πελατειακό κράτους του Σπύρου Κυπριανού. Σήμερα μετατράπηκε σε αυτό που υποτίθεται πως πολεμούσε. Και ενίσχυσε στις συνειδήσεις πλέον το εξής ερώτημα: αν ένα κόμμα είναι πλέον τόσο εξαρτημένο από τις καρέκλες, αν χειραγωγείται από εξωθεσμικά συμφέροντα και προσωπικές ατζέντες, πόσο ωφέλιμο μπορεί να είναι για τον τόπο;