ALPHA της Κυριακής

Είναι υγιές να μην υπάρχουν κομματικές αγκυλώσεις και να επικρατεί η πολυφωνία. Είναι επικίνδυνο όμως το πώς τείνει να επιβραβευτεί ο τυχοδιωκτισμός   

Την βδομάδα που πέρασε, η Έλενα Κούσιου γινόταν ευρύτερα γνωστή καθώς την επικαιρότητα μονοπωλούσε το πολιτικό της μέλλον και οι επιλογές που είχε ενώπιον της. Η τέως Πρόεδρος του ΚΟΑΓ, επαναδιοριζόμενη μάλιστα από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ και προσφάτως υποψήφια με το κόμμα στις απερχόμενες βουλευτικές εκλογές, αναλαμβάνει πλέον και χρέη αναπληρώτριας εκπροσώπου τύπου του ΔΗΣΥ. Αυτή η είδηση θα μπορούσε να περάσει στα ψιλά, αν δημοσιεύματα δεν ανήγαγαν τον διορισμό της σε «επίδειξη δύναμης» της Αννίτας Δημητρίου απέναντι στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Και βεβαίως, αν καλοθελητές δεν παρουσίαζαν τον διορισμό της είτε στο Προεδρικό είτε στον ΔΗΣΥ, ως νίκη του ενός στρατοπέδου έναντι του άλλου.

Δεν έχει κανείς λόγο να αμφισβητήσει τις ικανότητες της, που προφανώς την καθιστούν μήλον της έριδος μεταξύ ΔΗΣΥ και Προεδρικού. Όμως το εν λόγω περιστατικό ήταν αποκαλυπτικό για το πώς ασκείται πλέον η πολιτική. Τα θολά όρια του τι είναι επιτρεπτό, τι ηθικό. Και πώς η πολιτική εξελίσσεται αποκλειστικά σε έναν αγώνα εντυπωσιασμού, για το ποιος θα κατακτήσει το τρόπαιο. Επιβραβεύοντας τελικώς τον καιροσκοπισμό.

Από τη στιγμή που η κυρία Κούσιου υποστηρίζει πως δεν αποδέχτηκε διορισμό ακριβώς επειδή ανήκει στην αντιπολίτευση, τότε θα πρέπει να εξηγήσει για ποιο λόγο ήταν αποδεχτό για την ίδια και από το κόμμα της να παραμένει στην προεδρία του ΚΟΑΓ μέχρι τις βουλευτικές εκλογές. Ενός Οργανισμού, βραχίωνα της κυβέρνησης.

Θα πει κάποιος πως άλλο η υπουργοποίηση -που τελικώς ήταν θέση Επιτρόπου του Πολίτη- και άλλο η Προεδρία ενός ημικρατικού οργανισμού. Όταν ένα κόμμα όμως τάσσεται στην αντιπολίτευση, τότε τα στελέχη του δεν έχουν την ευχέρεια να διαλέγουν αυτόνομα τι είναι ανώδυνο για το κόμμα τους. Και πονηρά το τι επωφελές για τους ίδιους. Στην πολιτική υπάρχει η συνέπεια σε θέσεις αρχών, υπάρχουν συλλογικές αποφάσεις που λογικά θα πρέπει να τηρούνται, υπάρχουν όμως και ηθικοί κώδικες. 

Αυτούς τους ηθικούς κώδικες δεν σεβάστηκε πρώτα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όταν ένα κόμμα επιλέξει να είναι στην αντιπολίτευση, τότε δεν μπορεί να αποτελεί μοτίβο η βολιδοσκόπηση των στελεχών του.

Εμπεδώνοντας στις συνειδήσεις πως προτεραιότητα δεν είναι η επιλογή των ικανότερων. Αλλά εκείνων που με την παρουσία τους στην κυβέρνηση θα καταφέρουν να διεμβολίσουν τα κόμματά τους. Εγκλωβίζοντας κάποια κοντά του, εκβιάζοντας άλλα να παραμείνουν στο κυβερνητικό σχήμα και επιχειρώντας την αποδυνάμωση όσων επιλέξουν να βρεθούν απέναντι.

Όσο όμως κι αν αυτό δεν τιμά τον Πρόεδρο, άλλο τόσο δεν τιμά τον ΔΗΣΥ η διαχείριση της κατάστασης. Δεν μπορεί να παίζει ένα ολόκληρο κόμμα αυτό το εκβιαστικό παιχνίδι του ποιος θα κερδίσει το λάφυρο. Και αυτό δεν αφορά μόνο την κα Κούσιου αλλά και τον πρόσφατο διορισμό του Πόλυ Κουρουσίδη αμέσως μετά τα δημοσιεύματα ότι τάχα βολιδοσκοπήθηκε για υπουργοποίηση.

Ποιο είναι άραγε το μήνυμα που πρέπει να λάβουν  τα υπόλοιπα στελέχη που μέχρι σήμερα σέβονταν συλλογικές αποφάσεις; Που παρέμεναν πιστά στο κόμμα και εξαιτίας της πίστης τους κανένας δεν τους βολιδοσκοπούσε για να πλήξει το κόμμα τους; Παρακολουθούμε πλέον ένα πολιτικό σύστημα που επιβραβεύει όσους έχουν όλες τις πόρτες ανοικτές. Που γίνονται προτάσεις όχι στους ικανότερους, αλλά εκείνους που στέλνουν το μήνυμα πως είναι γενικώς διαθέσιμοι. Που ζυγίζουν τις επιλογές τους βάσει το τι τους βολεύει. Και ανελίσσονται εκείνοι που διαπραγματεύονται πιο σκληρά τους όρους της πολιτικής τους καριέρας. Είναι προφανώς υγιές να μην υπάρχουν κομματικές αγκυλώσεις, να είναι επιτρεπτή η πολυφωνία και οι διαφωνίες σε ένα κόμμα. Είναι όμως επικίνδυνο το πώς ο κομματικός πατριωτισμός μεταλλάχθηκε τόσο απότομα σε έναν άκρατο κομματικό καιροσκοπισμό.