Μέχρι πού δικαιούνται να φθάνουν οι απαιτήσεις των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν μια κυβέρνηση;
Ο τρίτος και τελευταίος ανασχηματισμός ήταν ίσως ο πιο πολυσυζητημένος από όσους έχει κάνει ο Νίκος Χριστοδουλίδης αυτά τα τρία χρόνια και πέντε μήνες που είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για αρκετό καιρό παρακολουθούσαμε ένα έντονο παρασκήνιο με πληροφορίες να δίνουν και να παίρνουν για το πότε θα γίνει αλλά και την ονοματολογία.
Το φρεσκάρισμα του κυβερνητικού σχήματος με το οποίο θα πορευτεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μέχρι και το 2028 αναδύει κάπως την…γνωστή κουλτούρα της κυπριακής πολιτικής ζωής από την οποία δύσκολα μπορεί να ξεφύγει ο εκάστοτε πρόεδρος όσο και να θέλει. Την εξάρτηση που πιθανόν να προκύπτει από τα πολιτικά κόμματα τα οποία τον στηρίζουν.
Το Δημοκρατικό Κόμμα, μετά και τον άθλο που όπως χαρακτήρισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, και ως το μόνο κόμμα με κοινοβουλευτική παρουσία που είναι συγκυβέρνηση, ανέβηκε ουκ λίγες φορές το λόφο του προεδρικού έχοντας έντονες αξιώσεις και απαιτήσεις για το νέο κυβερνητικό σχήμα. Διεκδικώντας ακόμη και υπουργεία που, από το 2023 μέχρι και σήμερα, διαγράφουν μια σταθερή και πετυχημένη πορεία, παρουσιάζοντας λίστες στον Νίκο Χριστοδουλίδη με συγκεκριμένα ονόματα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Κυπριακός λαβύρινθος
Μπορεί να μην έγινε αποδεκτή η απαίτηση της ΔΗΚΟϊκής ηγεσίας να λάβει τα χαρτοφυλάκια των υπουργείων εσωτερικών και οικονομικών ωστόσο κατάφερε να έχει ενισχυμένο ρόλο με τέσσερις συνολικά υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Και παρά αυτό το αποτέλεσμα δείχνει να μην είναι αρκετά ικανοποιημένο το κεντρώο κόμμα από τα όσα έλαβε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η στάση του ΔΗΚΟ να θέλει να κατέχει ισχυρή θέση στη κυβέρνηση την οποία στηρίζει μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να δικαιολογείται καθώς είναι το κόμμα που συνέβαλε στην πορεία του Νίκου Χριστοδουλίδη προς την προεδρία και δικαίως θέλει να έχει ρόλο και λόγο στο πλευρό του Προέδρου. Αποκαλύπτει όμως και την διαχρονική τάση πολλών πολιτικών δυνάμεων του τόπου για συσσώρευση εξουσίας και δύναμης σε ένα παιχνίδι «δούναι και λαβείν».
Κάπου εδώ γεννώνται ερωτήματα…
Μέχρι πού δικαιούνται να φθάνουν οι απαιτήσεις των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν μια κυβέρνηση;
Πού τελειώνει μια θεμιτή πολιτική συνεργασία και πού αρχίζει η πολιτική εξάρτηση;
Οι ανασχηματισμοί και οι οποιοιδήποτε διορισμοί γίνονται με καθαρό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον ή με σκοπό να κρατηθούν πολιτικές ισορροπίες που θα οδηγήσουν στις προεδρικές;
Ερωτήματα στα οποία…μάλλον δύσκολα θα λάβουμε απαντήσεις στη χώρα που ζούμε.
*Για την ώρα…καλές βουτιές και ένα υπέροχο καλοκαίρι σας εύχομαι!
