ALPHA της Κυριακής

Η συζήτηση που οφείλουμε να ανοίξουμε είναι ποιο είναι το σχέδιο για την Κύπρο της επόμενης εικοσαετίας.

Όταν άρχισα να γράφω αυτό το άρθρο, το ημερολόγιο έγραφε 16 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη. Οι πρώτες μου σκέψεις με είχαν οδηγήσει σε ένα αναλυτικό κείμενο που περιλάμβανε μερικά συμπεράσματα από το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών, σε συνάρτηση με τις δυναμικές που φαίνεται να αναπτύσσονται την επόμενη ημέρα με ορίζοντα τις Προεδρικές εκλογές του 2028. Εν τέλει, το Σάββατο το πρωί, αποφάσισα να αναθεωρήσω το περιεχόμενο του άρθρου μου, αφού προηγουμένως έκανα ένα βήμα πίσω, με στόχο να δω περισσότερο τη μεγάλη εικόνα της χώρας μας σήμερα, ως κοινωνία και ως πολιτεία. Θεώρησα, πως μεγαλύτερη σημασία έχει, η επανατοποθέτηση των προσδοκιών μας από την ηγεσία της χώρας μας, κυρίως όσον αφορά το αύριο, παρά η ανάλυση των προσωπικών φιλοδοξιών και της ατζέντας των πολιτικών προσώπων.

Στην πραγματικότητα, η κάλπη των βουλευτικών εκλογών, έδωσε μια ύστατη ευκαιρία στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, ελλείψει σοβαρών εναλλακτικών προτάσεων. Η επόμενη ημέρα όμως, μας υπενθύμισε τη σκληρή πραγματικότητα στον τόπο μας. Το τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, την απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις των πολιτικών ηγετών, τα ζωτικής σημασίας προβλήματα που αγγίζουν την ποιότητα ζωής και τις προοπτικές ευημερίας και ευμάρειας του συνόλου της κυπριακής κοινωνίας. Όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα που δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε.

Προσωπικά διαφωνώ με όσους τα βλέπουν όλα μαύρα, με όσους πιστεύουν ότι είμαστε οι πιο διεφθαρμένοι, οι πιο φτωχοί της Ευρώπης και αυτοί που δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα. Το γεγονός όμως ότι πιστεύω πραγματικά στις δυνατότητες αυτής της χώρας και των ανθρώπων της, με κάνει να αισθάνομαι ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση, ενίοτε και οργή, κάθε φορά που οι πολιτικές συμπεριφορές και αποφάσεις, είναι κατώτερες των περιστάσεων.

Έχοντας πει αυτά, τίθεται το ερώτημα λοιπόν: είναι νωρίς να μιλάμε για προεδρικές εκλογές;

Η απάντηση, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι όχι, αλλά εξαρτάται με ποιους όρους γίνεται αυτή η συζήτηση. Αν η συζήτηση αφορά στην εκκίνηση μιας ψιθυρολογίας που σκοπό έχει τη δημιουργία εντυπώσεων και το φλεξάρισμα δυνάμεων με σκοπό την έναρξη αυτής της αναμέτρησης, θεωρώ πως είναι λανθασμένη. Εξίσου λανθασμένη, αν όχι επικίνδυνη, θεωρώ και τη συζήτηση που γίνεται σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από ανώνυμους λογαριασμούς που εμφανίστηκαν πρόσφατα, οι οποίοι αναπαράγουν ισχυρισμούς με σκοτεινά σενάρια, προφανώς για να πλήξουν ανθρώπους και να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες. Το τελευταίο, τείνει να γίνει πλέον μια καινούργια πραγματικότητα του πολιτικού παρασκηνίου, η οποία θα μπορούσε να λάβει αδιανόητες προεκτάσεις.

Η κοινωνία, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι απ’ όλα αυτά ισχύει και τι όχι, ενώ και οι αρχές φαίνεται να παρακολουθούν με αμηχανία αυτά τα φαινόμενα. Οι εντυπώσεις όμως δημιουργούνται, κάποιοι τα πιστεύουν, κάποιοι τα αναπαράγουν και προφανώς κάποιοι εκβιάζονται υπό το φόβο της σπίλωσης του ονόματος τους.

Συνεπώς, ποια συζήτηση θα πρέπει να κάνουμε για τις προεδρικές εκλογές σε αυτή τη φάση; Οι Προεδρικές εκλογές του 2028, είναι εξόχως κομβικής σημασίας για την Κύπρο. Το πολιτικό μας σύστημα και ο τρόπος με τον οποίο παράγεται η πολιτική στον τόπο έχουν φτάσει στα όριά τους. Να το πούμε ακόμα πιο απλά: τα πολιτικά κόμματα, δεν τραβάνε όπως τραβούσαν στο παρελθόν. Γιατί; Γιατί δεν μπορούν εύκολα να πείσουν; Γιατί καταλήγουν σε εκστρατείες με κύριο χαρακτηριστικό τον φόβο, την τοξικότητα και την επίκληση στον κομματικό πατριωτισμό;

Η απάντηση, θεωρώ, έγκειται στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή, απουσιάζει το όραμα. Τα πολιτικά κόμματα, αδυνατούν να παράξουν αξιόλογες, τολμηρές και ρεαλιστικές πολιτικές και μεταρρυθμίσεις οι οποίες να μπορούν να πάνε τη χώρα στην επόμενη μέρα. Αυτό σχετίζεται με την αδυναμία τους να συγκρουστούν με κατεστημένα, να σπάσουν αυγά, να δυσαρεστήσουν κόσμο, αλλά να αναλάβουν την ευθύνη να μας πάνε μπροστά. Κακά τα ψέματα. Οι κοινωνίες σήμερα δεν αρκούνται πλέον μόνο στη δύναμη της προσωπικότητας ενός ηγέτη. Αναζητούν σχέδιο, αποτελέσματα και αξιοπιστία.

Συνεπώς, προτού αρχίσει η συζήτηση για την ονοματολογία, είναι καλό να προηγηθεί η συζήτηση για την κατάληξη σε οράματα, κατόπιν σε πολιτικά προγράμματα και ακολούθως στα πρόσωπα που θα μπορούσαν να τα υπηρετήσουν.

-5 βήματα για καταπολέμηση της διαφθοράς και ανάκτηση της εμπιστοσύνης στους -θεσμούς.

-5 βήματα για να συνεχίσουμε την προσπάθεια στο κυπριακό.

-5 βήματα για τη βελτίωση του μισθολογικού χάσματος.

-5 βήματα για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

-5 βήματα για απάμβλυνση της στεγαστικής κρίσης.

-5 βήματα για να έχουμε φθηνότερο ρεύμα.

-5 βήματα για την πλήρη μεταρρύθμιση της Παιδείας.

-5 βήματα για τη βελτίωση του ΓεΣΥ.

-5 βήματα για βελτίωση της τοποθέτησης της χώρας μας στο διεθνές στερέωμα.

Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η συζήτηση που οφείλουμε να ανοίξουμε από σήμερα κιόλας. Όχι ποιος προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ποιος κινείται στο παρασκήνιο ή ποιος μπορεί να συγκεντρώσει την μεγαλύτερη στήριξη. Αλλά ποιο είναι το σχέδιο για την Κύπρο της επόμενης εικοσαετίας. Αν καταφέρουμε να συμφωνήσουμε στα μεγάλα ζητούμενα και να απαιτήσουμε συγκεκριμένες απαντήσεις για τα προβλήματα που καθημερινά αντιμετωπίζουν οι πολίτες, τότε τα πρόσωπα θα αναδειχθούν μέσα από το περιεχόμενο και όχι το αντίστροφο. Κι ίσως τότε οι Προεδρικές Εκλογές του 2028 να αποτελέσουν μια πραγματική ευκαιρία επανεκκίνησης για τη χώρα.

Ο Νικόλας Ζαννέττος είναι – Διευθυντής Redwolf: The PR