Ακόμα και στον θάνατο είχε τη συναισθηματική ευφυΐα να φύγει νωρίς, πριν αυτός καταφέρει να προσβάλει τη μαγκιά του
Τον Τσαλακό τον είπαμε όλοι δάσκαλο. Και ήταν. Αυτό που δεν είπαμε είναι πως πολλοί από εμάς συμπεριφερθήκαμε σαν κακομαθημένοι μαθητές. Γιατί ερμηνεύαμε την επιμονή του να εκμαιεύσει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, σαν αμφισβήτηση ή και ειρωνεία.
Είναι σχεδόν κανόνας. Ο δάσκαλος συχνά δεν είναι και το πιο αγαπητό πρόσωπο. Κουβαλά την ευθύνη της αποστολής, την αυστηρότητα, τους κανόνες.
Πρέπει να περάσουν χρόνια, να ωριμάσει το μέσα του καθενός για να συνειδητοποιήσει ότι εκείνα που τον ενοχλούσαν ήταν αυτά που τελικά τον διαμόρφωσαν.
Ο Τσαλακός δεν έκανε εκπτώσεις στο επάγγελμα. Όχι γιατί το έπαιζε αφ’ υψηλού αλλά γιατί σεβόταν αυτούς στους οποίους απευθυνόταν. Τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές, τους ακροατές. Σεβόταν δηλαδή την κοινωνία μέσα στην οποία ζούσε και προσπαθούσε να την κάνει καλύτερη. Να την ενημερώσει σωστά, να της δώσει τα εφόδια να σκεφθεί και να αποφασίσει. Όχι διά της επιβολής ή της υπόγειας χειραγώγησης, αλλά μέσα από τα πραγματικά γεγονότα και τις προεκτάσεις τους.
Δεν είναι απλό αυτό, ούτε συνηθισμένο. Λίγοι ταυτίζουν την επαγγελματική τους αποστολή με ένα όραμα. Και ο Τσαλακός είχε όραμα. Σε εποχές όπως οι σημερινές όπου ο κόσμος παραπληροφορείται, χειραγωγείται, φανατίζεται, συχνά χάνει τη λογική του και μηδενίζει τα πάντα μέσα στον κυκεώνα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εμείς θα ανατρέχουμε στο δάσκαλο και το όραμά του.
Δεν είμαι ο κατάλληλος να καταγράψω τη γεμάτη ζωή του Τσαλακού. Ενός ανθρώπου όχι μόνο επαγγελματία. Ενός ανθρώπου με πολιτική δράση, με πνευματικότητα, με μόρφωση. Ενός ανθρώπου που έζησε από κοντά και συμμετείχε στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας και της Κύπρου.
Δικαιούμαι όμως, πιστεύω, να αναφερθώ στα όσα ανέτρεψε στο δικό μας χώρο.
– Ήρθε στην Κύπρο και τερμάτισε τα δελτία ειδήσεων που μονίμως ξεκινούσαν με το «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας»
– Άλλαξε τη δομή και τη φιλοσοφία τους αναδεικνύοντας τις ειδήσεις που ενδιέφεραν τον κόσμο, που είχαν να κάνουν με τα μεγάλα αλλά και τα καθημερινά του προβλήματα
– Τερμάτισε την ανάγνωση των επίσημων ανακοινώσεων που οι μέχρι τότε επικεφαλής θεωρούσαν υποχρέωση να μεταδώσουν
– Έμαθε τους δημοσιογράφους να μη μαζεύουν απλώς δηλώσεις αλλά να είναι κριτικοί και να αναζητούν την ουσία του θέματος
– Άνοιξε το κλειστό παράθυρο της Κύπρου προς τον κόσμο και έκανε κοινωνούς τους Κύπριους σε αυτά που απασχολούσαν την περιοχή μας και τον κόσμο ολόκληρο. Πρωτίστως την Ευρώπη. Θετική προφανώς επιρροή ενός άλλου μεγάλου, του Γιάννου Κρανιδιώτη.
Όλα αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα, δεν ήταν στην προ-Τσαλακού περίοδο. Όχι τουλάχιστον στο βαθμό που έπρεπε.
Τον Γιώργο Τσαλακό τον γνώρισα το 1996. Είχαμε συναντηθεί δυο-τρεις φορές προηγουμένως στην ιστορική εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. Κι εδώ να σημειώσω τη συμμετοχή του και στα έντυπα μέσα, καθώς πρωταγωνίστησε στην μετατροπή των μεγάλων -εννιάστηλων- κυπριακών εφημερίδων στα σύγχρονα ταμπλόιντ και άλλαξε τον περιοδικό Τύπο.
Στην πρώτη μας συνάντηση απέπνεε ακόμα τον αέρα των αθηναϊκών δρόμων της εξέγερσης, των φοιτητικών οραμάτων για μιαν άλλη κοινωνία, της μεγάλης αλλαγής, του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο άνθρωπος οφείλει να επαναπροσδιορίζεται στη βάση της εμπειρίας και της γνώσης που κατακτά στην πορεία. Δεν αποβάλλει ποτέ όμως εκείνα που τον ενέπνευσαν και στα οποία ο ίδιος αφιερώθηκε στις εποχές της νιότης.
Από το 1996 και για επτά χρόνια συνεργαστήκαμε στον ΑΝΤΕΝΝΑ. Σε εποχές δύσκολες, άκρως ανταγωνιστικές, νηπιακές για την ιδιωτική τηλεόραση. Εκείνη η επανάσταση δεν μπορούσε να γίνει χωρίς τον Τσαλακό. Και εκ των υστέρων αντιλήφθηκα σε τι τεντωμένο σχοινί περπατούσε καθημερινά, πόσες ισορροπίες κρατούσε και πόσες πλάτες έβαλε για να προστατεύσει τη δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους.
Σύντομα η σχέση μας βγήκε από τα σύνορα του επαγγέλματος για ν’ ανταμώσει «όλους τους ρεμπέτες του ντουνιά», την καλή παρέα, το τραγούδι, το ποτό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τρυφερότητα με την οποία μιλούσε για την αγαπημένη του Ελίζα και το πρόσωπό του που έλαμπε κάθε που αναφερόταν στον Κωνσταντίνο. Τι κι αν στο διάβα του συνάντησε πολλούς και μεγάλους. Κανείς δεν ξεπερνούσε σε μπόι και θαυμασμό, τους δύο αυτούς ανθρώπους, αλλά και ολόκληρη την οικογένεια που αποτελούσε τη φωλιά του.
Επαγγελματικά ξανανταμώσαμε το 2018 στον ALPHA. Ένας άλλος Τσαλακός. Στωϊκός, καταλαγιασμένος, σοφός. Τώρα πια δεν δίδασκε μόνο δημοσιογραφία. Δίδασκε με τα λόγια και τη συμπεριφορά του την ίδια τη ζωή. Το σεβασμό, την υπομονή, την καλή διάθεση. Δεν είχε πια ανάγκη να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Ή, μάλλον, είχε την ανάγκη να μας δώσει ένα ακόμα μάθημα: Όσες επιτυχίες κι αν έχει κάποιος, αν δεν γράψει το όνομά του στις ψυχές των ανθρώπων, τίποτα δεν κατάφερε.
Αυτό πέτυχε στο τέλος της ημέρας ο Τσαλακός. Να γράψει το όνομά του στις ψυχές δεκάδων νέων παιδιών που είναι σήμερα εδώ όχι για να τον αποχαιρετήσουν αλλά για να του πουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
«Να προσέχεις τα παιδιά μου», ήταν η τελευταία εντολή που μου έδωσε παραδίδοντάς μου τη σκυτάλη στο σταθμό.
Η αλήθεια είναι ότι ανέμενα σήμερα να δω εδώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του πω πως η Κύπρος οφείλει πολλά στον Γιώργο Τσαλακό και πως η Πολιτεία οφείλει να βρει τον τρόπο να το αναγνωρίσει αυτό. Θα μεταφέρει πιστεύω το μήνυμα ο φίλος Βίκτωρας.
Δεν ξέρω πόσο παρήγορο θα ακουστεί. Η ζωή δεν μετριέται με τα χρόνια και την ηλικία. Μετριέται με το πόσο και πως τη γεμίζει ο καθένας από εμάς. Και η ζωή του Τσαλακού δεν ήταν απλώς γεμάτη, ήταν ξέχειλη. Ακόμα και στον θάνατο είχε τη συναισθηματική ευφυΐα να φύγει νωρίς, πριν αυτός καταφέρει να προσβάλει τη μαγκιά του.
Γιώργο Τσαλακέ,
σ’ ευχαριστώ για όλα. Για τα μαθήματα δημοσιογραφίας αλλά και ζωής, για τη φιλία, για τις στιγμές που ζήσαμε μαζί, για την τιμητική παράδοση της σκυτάλης.
Ένα μόνο παράπονο θα έχω από σένα. Την Πέμπτη μιλούσαμε στο τηλέφωνο και κανονίζαμε έξοδο και πριν περάσει η εβδομάδα μας έφυγες.
Και λες και σε ακούω τώρα να μου λες, να μας λες όλους,
«Ρε σεις, μην αναβάλλετε τίποτα. Κάθε στιγμή που φεύγει είναι πολύτιμη, δεν επιστρέφει».
Καλό σου ταξίδι
