Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Μάκης Κεραυνός και ο Νίκος Χριστοδουλίδης οφείλουν να τραβούν τις γραμμές τους, ώστε η πολιτική κρίση να μην περάσει στην οικονομία με τον πλέον ανεύθυνο τρόπο
Υπάρχουν πολλά πεδία για πολιτικά παιχνίδια, αλλά η οικονομία είναι από τα πιο ακριβά. Ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία οι αγορές είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες απέναντι σε δημοσιονομικές εκτροπές και πολιτικό ρίσκο, κάθε μήνυμα αβεβαιότητας μπορεί να έχει πραγματικό κόστος για το κράτος. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Μάκης Κεραυνός και ο Νίκος Χριστοδουλίδης οφείλουν να το γνωρίζουν και να τραβούν τις γραμμές τους, ώστε η πολιτική κρίση να μην περάσει στην οικονομία με τον πλέον ανεύθυνο τρόπο.
Το τελευταίο πράγμα που θα ανέμενε κανείς ήταν μια πολιτική κόντρα στο κυβερνητικό στρατόπεδο για ζητήματα που άπτονται της οικονομικής πολιτικής. Ειδικά μετά τις θετικές αξιολογήσεις της κυπριακής οικονομίας από τους οίκους DBRS και S&P και σε μια περίοδο κατά την οποία βρίσκονται μπροστά μας η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση και η κατάρτιση του προϋπολογισμού. Θα ήταν δημοσιονομικά υπεύθυνο για τη χώρα να προχωρήσει σε μεγάλα έργα υποδομής χωρίς προηγουμένως να έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες μελέτες βιωσιμότητας και να έχει υπολογιστεί το πραγματικό τους κόστος; Θα έπρεπε το κράτος να προχωρά σε πληρωμές, αυξήσεις και αποζημιώσεις χωρίς να λαμβάνει υπόψη το δημοσιονομικό κόστος, αλλά και το γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες αποπληρωμές χρέους και σε μια περίοδο αυξημένου κόστους δανεισμού για τα κράτη της ευρωζώνης;
Γιατί αυτό περίπου ζητά ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, όταν χαρακτηρίζει πολιτική ανυπακοή την αθέτηση κυβερνητικών δεσμεύσεων από τον Υπουργό Οικονομικών, αντί να τη βλέπει ως ενημέρωση του Προέδρου της Δημοκρατίας για τις πραγματικές δυνατότητες του κράτους. Δηλαδή, τις δυνατότητες του κράτους ως προς τη βιωσιμότητα του έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης-Κύπρου (GSI), αλλά και ως προς τις αποζημιώσεις στους κτηνοτρόφους, στους κουρεμένους καταθέτες και κατόχους αξιογράφων, καθώς και τις μισθολογικές αυξήσεις των ωρομίσθιων.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Παράσταση χωρίς τέλος
Επιλέγει, δηλαδή, να προσπερνά το γεγονός ότι μόλις πρόσφατα είχαμε ανασχηματισμό και ότι η παραμονή του Μάκη Κεραυνού στο Υπουργείο Οικονομικών αποτελεί, πολιτικά, έμμεση στήριξη και σιωπηρή συνυπογραφή από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη της οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Αν υπάρχει τόσο έντονη διαφωνία με αυτή την πολιτική, τότε το ερώτημα δεν είναι γιατί παραμένει ο Υπουργός Οικονομικών, αλλά γιατί το Δημοκρατικό Κόμμα παραμένει στην κυβέρνηση. Και, εφόσον επιλέγει να παραμείνει, η πολιτική διαφωνία θα πρέπει να εκφραστεί στη Βουλή, κατά τη συζήτηση και ψήφιση του προϋπολογισμού, με συγκεκριμένες προτάσεις και, όπου θεωρεί ότι χρειάζεται, με αντίστοιχες προτάσεις για περικοπές δαπανών.
Διαφορετικά, αν δηλαδή το ΔΗΚΟ θέλει να βρίσκεται στην κυβέρνηση αλλά ταυτόχρονα να αμφισβητεί τις βασικές επιλογές της οικονομικής πολιτικής της, τότε δημιουργείται μια πολιτική αντίφαση που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί. Η οικονομία, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο εσωκομματικών ή κυβερνητικών παιχνιδιών. Οι πολιτικές διαφωνίες είναι θεμιτές και αναπόφευκτες. Όταν όμως μετατρέπονται σε δημόσια σύγκρουση χωρίς καθαρή ανάληψη πολιτικής ευθύνης και χωρίς εναλλακτική δημοσιονομική πρόταση, τότε όντως πρόκειται για «γελοιότητες της πολιτικής».
