ALPHA της Κυριακής

Αυτό που σήμερα κυριαρχεί στα μυαλά της πολιτικής μας ηγεσίας δεν είναι η πιθανότητα σημαντικών εξελίξεων στο Κυπριακό, αλλά οι σχεδιασμοί του καθενός για το 2028

Ήταν αρχές Μαϊου όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης αποκάλυπτε σε συνέντευξή του στον Alpha ότι έρχονται δραματικές εξελίξεις στο Κυπριακό. Ο ίδιος μάλιστα αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο υποβολής ολοκληρωμένου σχεδίου λύσης από μέρους των Ηνωμένων Εθνών, πριν από το τέλος του χρόνου. Προς επιβεβαίωση των σημαντικών αυτών εξελίξεων, ουσιαστικά εξαγγέλθηκε από τη δική μας πλευρά μια νέα άτυπη πενταμερής «περί τα τέλη Ιουλίου, αρχές Αυγούστου». Οι προβλέψεις για την ώρα δεν επιβεβαιώνονται. Ούτε και οι προσδοκίες για τα όσα θα προέκυπταν στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι πως, εάν ο Πρόεδρος όντως ανέμενε ή και αναμένει δραματικές εξελίξεις στο Κυπριακό, γιατί δείχνει να τον απασχολούν περισσότερο οι προεδρικές εκλογές του 2028; Διότι, ο ίδιος ακούστηκε να λέει ότι «οι προεκλογικοί του σχεδιασμοί άρχισαν το βράδυ των Βουλευτικών Εκλογών». Κι αν όντως ο Πρόεδρος έκανε κοινωνούς της πιθανότητας να βρεθούμε μπροστά σε ιστορικά διλήμματα τους πολιτικούς αρχηγούς, γιατί και αυτοί άρχισαν να τρέχουν στο στίβο των προεδρικών; Ο Αβέρωφ Νεοφύτου υιοθετούσε με αναρτήσεις του την εκτίμηση περί επικείμενων εξελίξεων και δήλωνε μάλιστα ότι θα σταθεί στο πλευρό του Προέδρου εάν χειριστεί σωστά την κατάσταση. Κι όμως οργάνωσε επιτελείο και μπήκε στην κούρσα των εσωκομματικών διεργασιών για το χρίσμα του υποψήφιου. Η Αννίτα Δημητρίου το ίδιο. Και το ΑΚΕΛ, το οποίο έχει υποτίθεται ως κορυφαίο κεφάλαιο της πολιτικής του το Κυπριακό, οργανώνεται για τις προεδρικές εντείνοντας -σε πρώτη φάση- την αντιπολιτευτική του ρητορική.

Οι πρόσφατες κόντρες για το θέμα της Ραουνά και του Πασχαλίδη, μυρίζουν περισσότερο προεκλογικό μπαρούτι παρά συνηθισμένες πολιτικές διαφωνίες. Όπως και η προσπάθεια του Προέδρου να «δέσει» το ΔΗΚΟ και να ψαρέψει στα νερά του ΔΗΣΥ.

Ας μην γελιόμαστε λοιπόν. Αυτό που σήμερα κυριαρχεί στα μυαλά της πολιτικής μας ηγεσίας δεν είναι η πιθανότητα σημαντικών εξελίξεων στο Κυπριακό, αλλά οι σχεδιασμοί του καθενός για το 2028. Κι αν αυτή η πραγματικότητα είναι εμφανής στο εσωτερικό, είναι πολύ πιο εμφανής στους εξωτερικούς παράγοντες που εμπλέκονται στο πρόβλημά μας. Διότι, σε μια σοβαρή χώρα η οποία αντιμετωπίζει κινδύνους επιβίωσης, θα ανέμενε κανείς ένα πάγωμα κομματικών και προσωπικών φιλοδοξιών μπροστά στο μεγάλο στόχο. Αυτό όχι μόνο δεν συνέβη, αλλά άναψε για τα καλά το φυτίλι της προεκλογικής περιόδου το οποίο θα βάλει μπουρλότο στο εσωτερικό μέτωπο από τον Σεπτέμβριο.

Είναι προφανές ότι ο Πρόεδρος επιχείρησε ένα ακόμα επικοινωνιακό παιχνίδι το οποίο θα έδινε συνέχεια στην, ομολογουμένως επιτυχημένη, προεδρία της ΕΕ. Στη λογική περίπου ότι χρειαζόμαστε ένα άλλο αφήγημα με τη λήξη της προεδρίας. Αυτό διατηρεί τα φώτα της δημοσιότητας στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποτρέπει τους αντιπάλους να μπουν σε ένα πρόωρο προεκλογικό.

Στην Κύπρο όμως, εδώ και δεκαετίες, αυτό που κυριαρχεί δεν είναι το πως θα βγούμε από το αδιέξοδο του Κυπριακού αλλά το ποιος θα βρίσκεται στην εξουσία. Γι’ αυτό και κανείς και ποτέ δεν λειτούργησε με το ίδιο πάθος στην προετοιμασία της κοινωνίας για το τι μπορεί να προκύψει στο Κυπριακό και το πόσο προετοιμασμένοι θα πρέπει να είμαστε για το ενδεχόμενο μιας νέας τάξης πραγμάτων. Έτσι λοιπόν, μέχρι το τέλος του χρόνου μπορεί να έχουμε ένα σχέδιο λύσης από τον ΟΗΕ, κατά τα λεγόμενα του Προέδρου, αλλά εκείνο που εισπράττει ο Κύπριος πολίτης είναι τις κοκορομαχίες προεδρικού-ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, προεδρικού-ΑΚΕΛ για άλλα, λιγότερο σημαντικά, θέματα. Στην προσπάθεια όλων -εννοείται- να στήσουν το προεκλογικό τους αφήγημα.

Στο τέλος της ημέρας, το -κατά τ’ άλλα- «εθνικό μας πρόβλημα», καταλαμβάνει πολύ μικρότερο ποσοστό φαιάς ουσίας και ενέργειας στο μυαλό της ηγεσίας μας. Όλης της ηγεσίας μας.