ALPHA της Κυριακής

Από τις διχαστικές τάσεις των γηπέδων στην πολιτική αρρένα

Οπαδοί του Ολυμπιακού Πειραιώς βρισκόμενοι στο Άμστερνταμ την περασμένη Τετάρτη για τον αγώνα της ομάδας τους με τον Άγιαξ κατέκλυσαν τους δρόμους της πόλης κρατώντας ένα πανό στα χέρια. «Πετάξτε ψηλά αετοί» αναγραφόταν σε αυτό, υψωμένο στη μνήμη των επτά νέων παιδιών οπαδών του ΠΑΟΚ που χάθηκαν στο σοκαριστικό τροχαίο στη Ρουμανία. Ξεπερνώντας οπαδικές ταυτότητες, χρώματα και αντιπαλότητες έκαναν το αυτονόητο. Αυτό που επιτάσσει η ανθρώπινη φύση. Και αυτό ήταν αρκετό για  να κατακλύσουν το μυαλό μου σκέψεις. Γιατί να πρέπει να συμβεί μια τραγωδία για να θυμηθούμε ότι η ενσυναίσθηση είναι αυτή που πρέπει να μας καθοδηγεί; Γιατί να πρέπει να βιώσουμε τόσο πόνο για να καταλάβουμε ότι τελικά τίποτα δεν μας χωρίζει με κανέναν;

Τραγωδία από μόνο του αποτελεί το γεγονός πως μας επαναφέρουν στις ράγες της ανθρωπιάς τέτοια γεγονότα. Ενώ σε άλλο χρόνο το δέντρο του διχασμού ποτίζεται και στερεώνει βαθιά τις ρίζες του στην κοινωνία μας. Μέσα στα γήπεδα, που οι κερκίδες πολλές φορές μετατρέπονται σε πεδία μάχης με την ηχώ των πιο αισχρών συνθημάτων. Όπου οι κατάρες για βαριές αρρώστιες αντανακλώνται σε όποιον βρίσκεται στην απέναντι όχθη.

Έξω από τα γήπεδα, που θεριεύει ο χουλιγκανισμός και ουκ ολίγες φορές δολοφονεί μεταφορικά τον υγιή οπαδισμό αλλά και κυριολεκτικά ανθρώπους. Όπως η περίπτωση του 19χρονου Άλκη Καμπανού που δολοφονήθηκε από τα χέρια οπαδών αντίθετης ομάδας.

Οι διχαστικές τάσεις δεν περιορίζονται μόνο στα γήπεδα. Επεκτείνονται και στην πολιτική ανεβάζοντας ρυθμούς πάντα σε προεκλογική περίοδο. Η φράση εμείς και αυτοί, αυτοί και εμείς, ενισχύεται όσο πλησιάζουμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση και ο διχασμός βαθαίνει. Η τοξικότητα γίνεται συνήθεια, οι τόνοι ανεβαίνουν, ο διάλογος απαξιώνεται και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση πληθαίνουν. Και ο πολιτικός πολιτισμός διαγράφεται από το χάρτη.

Αυτό το μονοπάτι ακολουθεί και μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων που νιώθοντας περισσότερο την ανάγκη από ποτέ να δηλώσει σε ποια σφαίρα επιρροής ανήκει (αυτή που πάντα κερδίζει σύμφωνα με τους ίδιους), καταλήγει σε συνεχείς τοξικές αντιπαραθέσεις. Οι ιδεολογικές θέσεις και διαφορές παύουν να περνούν μέσα από υγιή διάλογο αλλά μέσα από πόλεμο.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εδώ και χρόνια, αποτελούν πεδίον δόξης λαμπρόν. Ή πεδίο μάχης για μεγαλύτερη ακρίβεια. Με τις κοκορομαχίες να εκτυλίσσονται σε… «τοίχους».

Δυστυχώς, ο διχασμός απ’ όπου κι αν πηγάζει, όποιος κι αν τον θρέφει στην ίδια την κοινωνία επιστρέφει. Η σύγκρουση με όποιον διαφέρει δεν οδηγεί πουθενά. Αντιθέτως, το μόνο ρήγμα που προκαλείται είναι αυτό στο σύνολο των ανθρώπων.