ALPHA της Κυριακής
Η επίκληση στην ενότητα κατέληξε να αποτελεί φίμωτρο για κάθε διαφωνία, άσκηση κριτικής και ανάγκη να δοθούν εξηγήσεις. Και αυτή η φίμωση δεν επηρεάζει αποκλειστικά τον ΔΗΣΥ, αλλά ολόκληρη την κοινωνία και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος
Λίγο μετά το χάος που προκλήθηκε από την επιστολή του Χάρη Γεωργιάδη προς την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, επιστολή στην οποία διευκρίνιζε ότι δεν θα συμμετέχει στον προεκλογικό αν υποψήφιος του κόμματος είναι τελικά ο Αβέρωφ Νεοφύτου, το εκτελεστικό γραφείο του ΔΗΣΥ έβγαζε «ντιρεκτίβα» με την οποία απαγόρευε σε στελέχη του κόμματος να τοποθετούνται για τις εσωκομματικές εκλογές. Ήταν μία απόφαση πλήρως αντιφατική, ως προς το φιλελεύθερο προφίλ του κόμματος που κατά τα άλλα προωθεί την πολυφωνία. Γιατί ακριβώς ένα κόμμα που προχωρά σε εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα, υπερηφανευόμενο μάλιστα πως αυτές αποτελούν γιορτή για την δημοκρατία, δεν θα έπρεπε να διακατέχεται από τέτοια ανασφάλεια. Ούτε να αναγκάζεται να φιμώσει τα στελέχη που εκφράζουν άποψη για τις εκλογές όσο επώδυνη κι αν αυτή είναι.
Ήταν όμως και μία απόφαση αναπόφευκτη στο σημείο που είχαν φτάσει τα πράγματα. Και που εμπέδωνε στην ουσία πόσο ψεύτικο ήταν το αφήγημα που κτίστηκε όλο αυτό το διάστημα περί ενότητας. Μία επίπλαστη εικόνα που λειτουργούσε περισσότερο ως φίμωτρο αντί ως πραγματικό γεγονός. Και που επανερχόταν ως εντολή κάθε φορά που υπήρχε διαφωνία στελεχών για δηλώσεις του κόμματος, για αποφάσεις που λαμβάνονταν αλλά και για χειρισμούς της ηγεσίας. Ήταν ακριβώς και το αφήγημα που επέλεξε η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ για να αποφύγει την όποια φθορά, τις γενναίες παραδοχές και την λήψη δύσκολων αποφάσεων σε κρίσεις.
Φάνηκε πρώτα όταν σπρώχτηκαν κάτω από το χαλί οι λόγοι που οδήγησαν στην ήττα το 2023. Παραμερίζοντας την ανάγκη να διεξαχθεί ένας υγιής, δημοκρατικός διάλογος, όπου θα έμπαιναν κάτω νηφάλια επιχειρήματα στελεχών. Για το αν το εκλογικό αποτέλεσμα είχε να κάνει με μία αδύναμη υποψηφιότητα, με έναν τοξικό προεκλογικό, με την φθορά που προκάλεσε η δεκαετής διακυβέρνηση, ή με την υπονόμευση της υποψηφιότητας του ΔΗΣΥ από πρωτοκλασάτα στελέχη. Ένας διάλογος που θα επέτρεπε να κλείσουν οι πληγές και να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη.
Και ενόσω παρουσιαζόταν αυτή η εικόνα της ενότητας, η κοινωνία διερωτάτο ποιες θέσεις ακριβώς ένωναν τόσο αντιφατικές δηλώσεις και πράξεις. Γιατί ενώ αποφασιζόταν ότι θα διαγραφούν οι Συναγερμικοί υπουργοί, την ίδια στιγμή αποφάσιζαν να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ πρόσωπα που είχαν ενεργό ρόλο στον προεκλογικό του Νίκου Χριστοδουλίδη. Ενώ το κόμμα υποστήριζε πως βρίσκεται στην αντιπολίτευση, έκτιζε πονηρά έναν ολόκληρο προεκλογικό στις βουλευτικές χωρίς καμία κριτική στην κυβέρνηση. Με στελέχη να συζητούν στο παρασκήνιο και το ενδεχόμενο πρόσδεσης στο κυβερνητικό άρμα μετά τις εκλογές. Και ενώ στη συνέχεια η ηγεσία επέμενε πως ο ΔΗΣΥ θα έχει δικό του υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές, δεν ξεκαθάριζε ποιες είναι αυτές οι πολιτικές που τον διαφοροποιούν από τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχυσης ότι ενώ κτίστηκε ένας ολόκληρος στρατός στελεχών που θα παρακολουθούσαν το κυβερνητικό έργο και θα λειτουργούσαν ως σκιώδες υπουργικό, ο επικεφαλής του δήλωνε πρόσφατα πως δεν υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές με την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.
Μία λέξη που στόχο είχε να καλύψει κάθε ανεπάρκεια και να κουκουλώσει κάθε κρίση. Έτσι λοιπόν η επίκληση στην ενότητα επανήλθε με την απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να αποσύρει την υποψηφιότητά της. Παρουσιαζόμενη ως Ιφιγένεια που θυσιάστηκε για την ενότητα του κόμματος, δεν απάντησε για τους λόγους που η ενότητα προϋπέθετε ότι η αρχηγός του κόμματος έπρεπε να αποχωρήσει από την κούρσα για να μείνουν οι Νεοφύτου και Παμπορίδης. Και ενώ η ίδια διαμήνυε πως ήταν δική της απόφαση, ο Χάρης Γεωργιάδης σήμερα επαναφέρει το πολύ σοβαρό θέμα του πολιτικού εκβιασμού, αμφισβητώντας όσα είπε.
Αυτή η αναφορά δεν μπορεί να ξεχαστεί με το μορατόριουμ δηλώσεων. Και η Αννίτα Δημητρίου δεν μπορεί να κρύβεται πλέον πίσω από την επίπλαστη ενότητα. Οφείλει να εξηγήσει τι εκτυλίχθηκε που οδήγησε στην απόσυρσή της. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να απαντήσει και για το αν όντως εξωθεσμικοί έχουν τέτοια επιρροή στο κόμμα, ώστε να αποφασίζουν ποιοι θα κυβερνήσουν. Γιατί όλο αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τον Δημοκρατικό Συναγερμό, τα στελέχη του ή αν τα βρήκε τελικά ο Αβέρωφ Νεοφύτου με την Αννίτα Δημητρίου. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Αφορά τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά και κυρίως το πόσο ακέραιο είναι το πολιτικό μας σύστημα.
