Μιλώντας περί αλήθειας, πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς του κατοχικού κράτους του Ισραήλ, αλλά κυρίως για τον μεγαλύτερό του φόβο
«Ας είμαστε σαφείς: ο εχθρός του Λιβάνου δεν είναι το Ισραήλ. Η τραγωδία του Λιβάνου είναι η εσωτερική του ομηρία στα χέρια της Χεζμπολάχ. Εμείς στο Ισραήλ επιδιώκουμε την ειρήνη και την ασφάλεια των πολιτών μας – ένα δικαίωμα που ανήκει σε κάθε έθνος. Ο δρόμος προς τη σταθερότητα στην περιοχή απαιτεί την αναγνώριση της πραγματικότητας της τρομοκρατικής οντότητας που κρατά σήμερα αιχμάλωτο το λιβανικό κράτος και την υποστήριξη των διπλωματικών προσπαθειών που αποσκοπούν στον απεγκλωβισμό του».
Αυτό το σχήμα, διά στόματος του Πρέσβη του Ισραήλ στην Κύπρο, είναι ό,τι πρέπει να γνωρίζουμε για το πως το κατοχικό κράτος του Ισραήλ επειχειρεί να παρουσιάσει τους επεκτατικούς του πολέμους στη Μέση Ανατολή και να τους νομιμοποιήσει, την ίδια στιγμή που εγκληματεί κατά των λαών της περιοχής και συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα.
Τελικά, τί είναι το Ισραήλ; Η απάντηση είναι κάτι παραπάνω από προφανής, καθώς η αλήθεια το προσπερνάει συνεχώς. Σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει στο άρθρο του ο Πρέσβης του Ισραήλ και, δυστυχώς γι’ αυτούς, σε αντίθεση με τα όσα επιχειρούν να πλασάρουν ως πραγματικότητα, πρόκειται για ξένο σώμα στη Μέση Ανατολή του οποίου η γη που πατά και καταπατά δεν του ανήκει (κι έτσι θα παραμείνει) και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο χαρακτηρίζεται από επιθετικότητα, η οποία δεν ξεκίνησε τώρα αλλά είναι μια συνέχεια όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Συνήθως, τέτοιου είδους καθεστώτα πουν συνεχίζουν να εγκληματούν εναντίον λαών που διαχρονικά θέλουν να αφανίσουν, αλλά και κατά της ανθρωπότητας, συνεχίζουν το μακάβριο έργο τους κυρίως λόγω της απουσίας λογοδοσίας και τιμωρίας, κάτι που παρατηρείται σε παρόμοιες ιστορικά περιπτώσεις στη διεθνή σκηνή. Ωστόσο, η απάντηση δεν έρχεται μόνο από το τί γίνεται ή δεν γίνεται διεθνώς, αλλά και από το εσωτερικό τέτοιων κρατών που συστηματικά εγκληματούν. Το παράδειγμα του Ισραήλ είναι πέρα για πέρα χαρακτηριστικό, αφού ο ανύπαρκτος εξωτερικός κίνδυνος ενώνει στο εσωτερικό. Η εγκληματική κυβέρνηση Νετανιάχου είναι δημοκρατικά εκλεγμένη, ενώ το 70% της κοινής γνώμης είναι υπέρ των αναίτιων, επεκτατικών πολέμων σε Γάζα, Λίβανο και Ιράν.
Επιπρόσθετα, η κοινωνιοπαθής ηγεσία του Ισραήλ νομιμοποιείται και στην Κνέσετ, καθώς πέρα από την αναμενόμενο «όχι» για ένα Παλαιστινιακό Κράτος, το κοινοβούλιο υπερψήφισε με ευρεία πλειοψηφία τον αρρωστημένμο νόμο για τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού σε βάρος των Παλαιστινίων. Ίσως αυτά ξεχνιούνται όταν γράφονται αφ’ υψηλού άρθρα για άλλους λαούς, έχοντας μάλιστα το απύθμενο θράσος να μιλούν για «ομηρία» για ξένα κράτη, τα οποία επίσης προσπαθούν να σβήσουν από τον χάρτη με το πρόσχημα της…ελευθερίας. Δηλαδή, θέλουν να «ελευθερώσουν» άλλους λαούς, εκείνοι που είναι διεθνώς καταζητούμενοι για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Αξίζει να πούμε πως, το αφήγημα που λέει ότι ο βασικός παράγοντας αστάθειας στις χώρες της περιοχής είναι οι εσωτερικοί παράγοντες, θα ήταν πολύ αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό και επικίνδυνο. Η επιτηδευμένα ανιστόρητη αυτή δικαιολογία, η οποία γίνεται συνήθεια στα χείλη των Ισραηλινών για να ενισχύσουν την προπαγάνδα τους έχοντας ως στόχο να επεκταθούν, δείχνει ανάγλυφα την προσπάθεια κατάπνιξης της αλήθειας, ιστορικής και μη, μιας αλήθειας, στης οποίας το σώμα συστηματικά το Ισραήλ ασελγεί.
Μιλώντας περί αλήθειας, πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς του κατοχικού κράτους του Ισραήλ, αλλά κυρίως για τον μεγαλύτερό του φόβο. Διότι, ο μεγαλύτερος εχθρός του εγκληματία είναι η καταγεγραμμένη αλήθεια και οι μάρτυρες που την παρουσιάζουν στον κόσμο, ενώ χωρίς τον αυτόπτη μάρτυρα, ο κάθε λογής εγκληματίας μπορεί να μετατραπεί σε ήρωα, ιδίως όταν ελέγχει στο εσωτερικό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Αυτούς που δεν μπορεί να ελέγξει εκτός «συνόρων», τους δολοφονεί εν ψυχρώ, πρσπαθώντας να αλλοιώσει την ιστορική αλήθεια και να κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων με πρακτικές μαφίας.
Μπορεί το Ισραήλ να έχει κάνει το ψέμα επάγγελμα, ωστόσο οι καθημερινές καταγραφές για δολοφονίες δημοσιογράφων και ξένων ανταποκριτών στο πεδίο όπου το κατοχικό κράτος εγκληματεί καθημερινά, δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Αντιθέτως, είναι η απάντηση στο επί τούτου ψέμα που έχει γίνει συνήθεια των Ισραηλινών. Ποιος θα ξεχάσει άλλωστε τη δολοφονία της 51χρονης Παλαιστίνιας δημοσιογράφου Σιρίν Αμπού Άκλεχ στην Τζενίν της Δυτικής Όχθης το 2022, και εσχάτως της Λιβανέζας Αμάλ Χαλίλ στον Νότιο Λίβανο. Κοινό χαρακτηριστικό των δύο δολοφονιών, η προσπάθεια «εξαφάνισης» των ντοκουμέντων ενός συνεχιζόμενου εγκλήματος.
Και να ήταν μόνο αυτές; Η δολοφονική μηχανή του Ισραήλ έχει μέχρι στιγμής εξοντώσει σχεδόν 300 δημοσιογράφους στην περιοχή (262 στη Γάζα και 27 στον Λίβανο). Και για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του εγκλήματος που συντελείται αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σκοτώθηκαν περίπου 80 μέσα σε 4 χρόνια, ενώ στον Β’ Παγκόσμο Πόλεμο περίπου 70 σε διάστημα 6 ετών. Επιπλέον, στον πόλεμο του Βιετνάμ, ο οποίος διήρκεσε 20 χρόνια, σκοτώθηκαν 63 λειτουργοί του Τύπου και ξένοι ανταποκριτές και στον πόλεμο της Κορέας 17 δημοσιογράφοι μέσα σε 3 χρόνια. Μέχρι αυτή τη στιγμή, σε διάστημα 950 περίπου ημερών, οι δολοφονημένοι δημοσιογράφοι σε Γάζα και Λίβανο είναι περισσότεροι απ’ όλους τους προαναφερθέντες πολέμους.
Το κατοχικό κράτος του Ισραήλ, ένα τρομαγμένο κράτος, εχθρός της αλήθειας και του δικαίου, συνεχίζει αδιαλείπτως την πολιτική της εξόντωσης, τόσο των λαών όσο και της ίδιας της αλήθειας. Είναι γνωστό τοις πάσι πως ο φοβισμένος και ο τρομαγμένος χάνει την ψυχραιμία του, ενώ προσπαθεί θρασύδειλα να κλείσει το στόμα των μαρτύρων. Όμως, αυτό που καταφέρνει είναι το ακριβώς αντίθετο: παρουσιάζει στον κόσμο το πραγματικό του πρόσωπο, ένα πρόσωπο με εμφανή τα σημάδια του τρόμου και της απόγνωσης.
