Μία πολιτική ηγεσία ανίκανη να διαχειριστεί όλα αυτά που έρχονται. Και πολύ μικρή όχι μόνο να τα αποτρέψει, αλλά και να αντιληφθεί τη νέα οδυνηρή πραγματικότητα για το κυπριακό
Μία ανάρτηση του αντιπροέδρου του ΔΗΣΥ Γιάννη Καρούσου στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ήταν αρκετή για να εμπεδωθεί το μέγεθος της γραφικότητας του πολιτικού προσωπικού. Και να αναδειχθεί ταυτόχρονα η προκλητική κοροϊδία. Αποκάλυπτε πως για τον ίδιο η ποδοσφαιρική ομάδα FC Barcelona τελείωσε, μετά την πρόθεσή της να διοργανώσει ποδοσφαιρικό camp στα Κατεχόμενα. Και διαμήνυε στην ομάδα, πως «για μας, δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι η πατρίδα μας».
Αυτή η ανάρτηση, που είχε μεταφραστεί στα ισπανικά μπας και δεν κατανοήσουν οι εμπλεκόμενοι την βαρύτητα, δεν προερχόταν από τον οποιοδήποτε αγανακτισμένο Κύπριο πολίτη που δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης. Προερχόταν από μέλος της ηγεσίας του μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος. Θα ανέμενε συνεπώς κανείς από τον αντιπρόεδρο του ΔΗΣΥ, αντί να θέτει ως προτεραιότητα κατά την παρουσία Γκουτέρες το αν θα γράφει η ταυτότητά του το όνομα των γονιών του ή όχι, να ανησυχεί για το πώς θα υπάρξει πρόοδος στο κυπριακό. Να εξηγήσει στον κόσμο πώς η αναγνώριση του Ψευδοκράτους θα αποτραπεί μέσω επίλυσης του κυπριακού.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Αττίλας 1974»: Η πραγματικότητα πίσω από τον τουρκικό μύθο
Η γραφική έξαρση του Καρούσου, σε συνδυασμό με το εμπάργκο του προς την Barcelona φαίνεται όμως πως ταρακούνησε στελέχη του ΕΛΑΜ. Και φοβούμενοι ότι μπορεί να τους επισκιάσει, φρόντισαν να διευκρινίσουν πως πρώτοι αυτοί αντέδρασαν και φτάσαμε στην ακύρωση. Τόσο για το φεστιβάλ στο Κάστρο της Κερύνειας όσο και για το προπονητικό camp. «Η αντίδρασή μας» κόμπαζε ο Σωτήρης Ιωάννου «κινητοποίησε κράτος, αρμόδιους θεσμούς και φορείς. Το θέμα αναδείχθηκε υπήρξε κινητοποίηση και τελικά ακυρώθηκαν και τα δύο». Και αν δεν μεσολαβούσε η παρουσία του ομοϊδεάτη τους από το AFD στα Κατεχόμενα, ο οποίος φορώντας φανέλα του Ψευδοκράτους, προέτρεπε κόσμο να επισκεφθεί την περιοχή και να δοθεί τέλος σε αυτή την «άδικη απομόνωση», ίσως να έπειθαν κάποιους, ότι οι παρεμβάσεις τους πιάνουν τόπο.
Μία πολιτική που μόνο στόχο έχει να κερδηθούν πολιτικοί πόντοι στο εσωτερικό. Μέσω αναρτήσεων, μέσω συνθημάτων και εσωτερικού ανταγωνισμού. Για το ποιος έστειλε πρώτος επιστολή, ποιος διαμαρτυρήθηκε πιο έντονα και ποιου -βάσει βολικών διαρροών- η παρέμβαση οδήγησε στην ακύρωση. Αγνοώντας βολικά, πως το status quo δεν είναι βιώσιμο. Πως η πάροδος του χρόνου με άλυτο το κυπριακό έχει δημιουργήσει τόσο επικίνδυνα τετελεσμένα που η σταδιακή νομιμοποίηση της διχοτόμησης είναι γεγονός. Με τον Τουφάν Ερχιουρμάν μέσω επιστολών του στη διεθνή κοινότητα να καταγγέλλει προσπάθειες περιθωριοποίησης των Τ/κ. Χρησιμοποιώντας μάλιστα και ως επιχείρημα την προσπάθεια της πλευράς μας να αποτρέψει ενημέρωση των ξένων πρεσβειών για τις εξελίξεις από τον Τ/κ ηγέτη.
Σήμερα λοιπόν είμαστε θεατές μίας διαχρονικής υποκρισίας και ενός άκρατου πολιτικαντισμού. Που περιορίζεται σε συναισθηματικές αναρτήσεις για έναν αγώνα αντοχής και υπομονής. Ο πατριωτισμός εξελίσσεται ως η μόνιμη άρνηση. Μίας πολιτικής που ανησυχεί κάθε φορά που υπάρχουν εξελίξεις. Που διαμαρτύρεται διαχρονικά για τα επιφαινόμενα και αγνοεί την ουσία που τα προκαλεί. Σήμερα είμαστε θεατές. Μίας Πολιτικής ηγεσίας ανίκανης να διαχειριστεί όλα αυτά που έρχονται. Και πολύ μικρής. Όχι μόνο στο να αποτρέψει, αλλά και στο να αντιληφθεί τη νέα οδυνηρή πραγματικότητα για το κυπριακό.
