Η ανάγκη λογοδοσίας και η τεράστια ευθύνη που πρέπει να συνοδεύει θέσεις εξουσίας
Τα άρθρα που έχουν γραφτεί στην Κύπρο περί πολιτικής ευθύνης και ευθιξίας είναι αμέτρητα. Προφανώς και υπάρχει πρόσφορο έδαφος καθώς υπάρχει πληθώρα αξιωματούχων, που μετρούν λάθη και παραλείψεις, αλλά είναι λες και γαντζώνονται κυριολεκτικά στην καρέκλα τους. Σε αντίθεση με εμάς και με αυτή τη νοοτροπία του γαντζώματος στην καρέκλα, στο εξωτερικό, φαίνεται πως οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας αντιλαμβάνονται την τεράστια ευθύνη που συνοδεύει την θέση τους.
Κάποια παραδείγματα το αποτυπώνουν αυτό εμπράκτως.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Στη Σουηδία το 1995 η Μόνα Σαλίν, αντιπρόεδρος της τότε σουηδικής κυβέρνησης, παραιτήθηκε μετά το σάλο που προκλήθηκε στην κοινή γνώμη επειδή χρησιμοποίησε την υπηρεσιακή της πιστωτική κάρτα για προσωπικά της έξοδα. Ανάμεσα σε αυτά…και σοκολάτες Toblerone εξού και έμεινε στην ιστορία ως το «Τoblerone scandal».
Στην Εσθονία, το 2020 η τότε Υπουργός Παιδείας υπέβαλε την παραίτηση της. Η Μάιλις Ρεπς χρησιμοποιούσε κυβερνητικό όχημα και οδηγό του υπουργείου της για ιδιωτικούς σκοπούς, συγκεκριμένα για μεταφορά των παιδιών της στο σχολείο. «Πρέπει να παραδεχθώ πως έκανα λάθη και ζητώ συγγνώμη» δήλωσε.
Στην Ιαπωνία το 2025 ο Υπουργός Γεωργίας της χώρας Τάκου Έτο υπέβαλε την παραίτηση του – η οποία και έγινε δεκτή – μετά από μία άστοχη δήλωση κατά την οποία έλεγε πως «δεν χρειάστηκε ποτέ να αγοράσω ρύζι γιατί μου δωρίζουν οι υποστηρικτές μου». Σε μία περίοδο που η τιμή του ρυζιού στη χώρα άγγιζε κόκκινο.
Ας σταθούμε λίγο στην Ιαπωνία όπου είναι βαθιά ριζωμένη στο πολιτικό σύστημα η κουλτούρα της συγγνώμης και της λογοδοσίας. Το να βγει ένας πολιτικός να μιλήσει με ειλικρίνεια στους πολίτες , να πει πού έκανε λάθος και να απολογηθεί θεωρείται υπέρτατη πολιτική πράξη ευθύνης. Πιθανόν αυτό να μην το ζήσουμε ποτέ στην Κύπρο.
Το λιγότερο που θα μπορούσαν να πράξουν πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα που αμφισβητούνται εν μέσω κρίσεων είναι να βγουν μπροστά και μέσω μιας ειλικρινούς στάσης και διάθεσης αυτοκριτικής να λογοδοτήσουν για τις τυχόν παραλείψεις τους και να αναλάβουν ευθύνες εκεί και όπου τους αναλογούν. Ας πετάξουν…το αλάθητο του Πάπα και με πλήρη διαφάνεια και αλήθεια να γνωστοποιήσουν στον κόσμο τα λάθη τους.
Έτσι, ίσως να άρχιζε σιγά σιγά να καλλιεργείται εκ νέου η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς και να αποκαθίστατο η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Γιατί αυτή τη στιγμή το μόνο που καλλιεργείται είναι η αόρατη διαχωριστική γραμμή: Από τη μία οι αλάνθαστοι κυβερνώντες και από την άλλη οι πολίτες.
