Είναι περισσότερο από ποτέ η ώρα για την Ευρώπη «θέση», για την Ευρώπη που θα δρα και θα καθορίζει την πορεία
H συντριπτική υπεροπλία της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, μια πρόγευση της οποίας είχαμε ήδη δει στον περσινό πόλεμε των «δώδεκα ημερών» δίνει την εντύπωση πως υπό εξέλιξη επίθεση και πάλι ενάντια στο Ιράν, δεν είναι παρά ένας πόλεμος κουμπιών και μειώνει την αίσθηση μας για τις καταστροφικές του συνέπειες τα χιλιάδες θύματα και τις ανακατατάξεις που επιφέρει στις διεθνείς σχέσεις.
Στις στάχτες της διεθνούς τάξης που με τόσο κόπο είχε οικοδομηθεί μετα το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, με όλες τις ατέλειες και τις αδυναμίες του, βλέπουμε ήδη μια νέα κατάσταση πράγματων που εμπλέκει πλέον, πάνω από δέκα χώρες σε πολεμικές δράσεις, πλείστες όσες ως απόρροια της της απέλπιδας προσπάθειας του Ιράν και των ακολούθων του, να αντιδράσουν τυφλά και προκαλώντας όσο χάος μπορούν, στα καταιγιστικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μέρα με την μέρα στην ασύμμετρη αυτή σύγκρουση τα συμβατικά στρατιωτικά μέσα τους συρρικνώνονται χωρίς όμως να διαφαίνεται κάποια διέξοδος ή εκτόνωση. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που εκκολάπτονται εντός του Ιράν, πιο πολύ προς περαιτέρω τυραννία δείχνουν παρά προς εκδημοκρατισμό, παρά της προσδοκίες μια σφύζουσας κοινωνίας που έχει πολλές φορές βγει στους δρόμους, με υψηλότατο τίμημα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Για ακόμη φορά ο τόπος μας δεν είναι στο απυρόβλητο και έχει ήδη στοχοποιηθεί είτε άμεσα είτε έμμεσα από drones και με απειλές αξιωματούχων του ιρανικού άξονα. Η παρουσία των Βρετανικών βάσεων και η συναφής παροχή διευκολύνσεων προς τις αμερικανικές δυνάμεις, εμφανίζονται ως οι αιτιάσεις αλλά ίσως εξ ίσου σοβαρή είναι, αφενός και η κατάταξη μας στα μάτια πλείστων όσων δρώντων στην σφαίρα επιρροής του Ισραήλ, το γεγονός ότι είμαστε από μόνοι οιονεί ανοχύρωτοι και αποτελούμε και ως μέλος της ΕΕ ένα προκεχωρημέμο οχυρό της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ανταπόκριση της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών στην έκκληση μας για παροχή ενός είδους θόλου προστασίας, όσο καλοδεχούμενη και λίγο ανέλπιστη και να είναι, δεν πρέπει τόσο να μας παρηγορεί και να μας χαροποιεί, όσο να μας προβληματίζει για την γύμνια μας, την απροετοιμασία μας και την ανευθυνότητα μας. Σε μια συνήθη φυγή προς τα εμπρός, καλλιεργούμε μάλιστα από μόνοι μας μέχρι και την εντύπωση πως είμαστε κεντρικός στόχος, κάτι πολύ μεγαλύτερο από για εν δυνάμει παράπλευρη απώλεια, λόγω γειτνίασης, και λόγω παρουσίας των Βάσεων. Σαν να μην μας φτάνει η περιρρέουσα αβεβαιότητα, η αμετροέπεια στις δηλώσεις και στους χειρισμούς, μετατρέπει την εύλογη ανησυχία σε πανικό και επιτείνει τις δυνητικές επιπτώσεις στην οικονομία, στον τουρισμό και στις συναλλαγές μας.
Επιπλέον, η επιβολή δια της ισχύος, το δόγμα Τραμπ, με τα διερευνόμενα τετελεσμένα του και τις διάφορες εκφάνσεις του, εξανεμίζουν και τις ελπίδες και τις όποιες προοπτικές για μια λύση στο κυπριακό με βάση το διεθνές δίκαιο, την νομιμότητα, τις αρχές και τις αξίες των Ηνωμένων Εθνών. Ο ΟΗΕ περιθωριοποιείται περαιτέρω και μετατρέπεται σε απλό θεατή
Η αυταρχικότητα του καθεστώτος της Τεχεράνης δεν μπορεί να συνιστά δικαιολογία ούτε και εξήγηση για τις επιθέσεις, που είναι σαφώς παράνομες και αντίθετες με την διεθνή έννομη τάξη. Σε μια εξ αντικειμένου σύγκλιση στόχων και επιδιώξεων, το Ισραήλ επιζητά την πλήρη εξουδετέρωση του εχθρικού Ιράν και των δυνάμεων που πρόσκεινται πρός αυτό (Χεσμπολάχ, Χαμάς, Χούθι) και την οριστική αποτροπή των πυρηνικών φιλοδοξιών του, ενώ οι ΗΠΑ, πέρα από αυτά και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που δεσπόζει πλέον στον υπό διαμόρφωση νέο διπολισμό, επιδιώκει την αναδιάταξη των συμμαχιών και τον έλεγχο των δρόμων της ενέργειας σε μια θεώρηση που αποσκοπεί στην απομόνωση της Κίνας που θεωρείται ο μεγάλος αντίπαλος και ανταγωνιστής.
Η Ευρώπη, ο μόνος σημαντικός δρών στο διεθνές σύστημα που προσπαθεί να λειτουργεί με γνώμονα αξίες και αρχές και με έγνοια για τις ανάγκες της διεθνούς κοινότητας, παραγκωνίζεται ή καλείται να μπει στην γραμμή και να πλεύσει σε θολά νερά. Γι΄αυτό και είναι περισσότερο από ποτέ η ώρα για την Ευρώπη «θέση», για την Ευρώπη που θα δρα και θα καθορίζει την πορεία και που δεν θα άγεται και να φέρεται από τα καπρίτσια και τις επιδιώξεις άλλων και δή της υπερδύναμης που επιδιώκει πλέον ανοικτά το μονοπώλιο της παγκόσμιας ηγεμονίας.
