Ενόσω λοιπόν περιμένουμε έξωθεν σωτήρες, και περιχαίρουμε με δήθεν έκθεση της υποκρισίας της Τουρκίας, ας εξηγήσει κάποιος στους κατοίκους του τόπου με βάση ποιο δίκαιο μπορούν να επικαλεστούν το όποιο δίκαιο τους
Από το βήμα της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καυτηρίασε τη στάση δύο μέτρων και δύο σταθμών του Τούρκου Προέδρου, Ταγιπ Ερντογάν. Στην ομιλία του ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιχείρησε να αναδείξει την υποκρισία του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος από τη μία επικαλείται τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη, και από την άλλη τον παραβιάζει στην Κύπρο.
Παρά το σωστό της δήλωσης, η κίνηση του Προέδρου να αναδείξει αυτή την υποκρισία ουσιαστικά εκθέτει και τον ίδιο, αναδεικνύοντας τη λανθασμένη στρατηγική που ο ίδιος ακολουθεί. Η συλλογιστική που ακολούθησε ο Πρόεδρος, εδράζεται στην ανάγκη σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου. Γιατί ακριβώς η επιβίωση της Κύπρου, βασίζεται πάνω στην επιβίωση του Διεθνούς Δικαίου. Οι διεκδικήσεις μας για απαλλαγή από την κατοχή και τα κατοχικά στρατεύματα, εξαρτόνται στα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη αλλά και τη συμμόρφωση των κρατών στις αρχές του οργανισμού. Πως λοιπόν αυτό συγκεράζεται με τη στάση μας απέναντι στην Ισραηλινή κυβέρνηση σήμερα;
Πως μπορούμε να επικαλούμαστε το ανθρωπιστικό δίκαιο όταν η ίδια η Κύπρος έχει βρεθεί να μπλοκάρει την προσπάθεια εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης για αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης με το Ισραήλ, στη βάση της ανάγκης συμμόρφωσης με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ενώ άλλες χώρες σύμμαχοι του Ισραήλ προχωρούν έστω και αργά σε κυρώσεις για την κατοχή και τον εποικισμό στη Δυτική Όχθη, πως μπορεί η Κύπρος να σωπά με πρόταγμα τη συμμαχία της;
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ποια η δική μας αξιοπιστία όταν όχι απλώς σιωπούμε αλλά υποθάλπουμε μια κυβέρνηση που εποικίζει βάναυσα σήμερα τη Δυτική Όχθη, έχει φέρει την απόλυτη καταστροφή στη Γάζα και παραβιάζει το Διεθνές και Ανθρωπιστικό Δίκαιο συστηματικά; Και ενώ διατρανώνουμε ότι έχουμε σκοπό να ενημερώσουμε τη διεθνή κοινότητα για το δικό μας «δίκαιο», με ποια βάση θα μπορούμε πλέον να το κάνουμε αυτό; Ποια βάση θα μπορούμε να επικαλεστούμε όταν εμείς οι ίδιοι δεν εφαρμόζουμε αυτά που ζητάμε από τους άλλους να εφαρμόσουν για μας; Και στο τέλος της μέρας, αν το διεθνές δίκαιο υποβαθμιστεί τόσο που θα έχουμε πάει πίσω στο δίκαιο του ισχυρού, ποια η δική μας ελπίδα ότι μπορούμε να επιβιώσουμε, απέναντι στην δεύτερη πιο μεγάλη δύναμη του ΝΑΤΟ;
Σε αυτή τη στρατηγική πλάνη βασίζεται η όλη πορεία του ΠτΔ και όσων πολιτικών δυνάμεων συμφωνούν με αυτή. Μια στρατηγική πλάνη βασισμένη σε μια μυωπική προσέγγιση που μας φέρνει στο σημείο να νομίζουμε ότι θωρακιζόμαστε, ενώ επί της ουσίας ροκανίζουμε την ίδια τη βάση πάνω στην οποία εδράζονται οι δικές μας διεκδικήσεις. Γι’ αυτό και η προσήλωση μας στο Διεθνές Δίκαιο ειναι προς το στρατηγικό συμφέρον της Κ.Δ. και όχι η εμμονή κάποιων «ρομαντικών».
Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι στον αέρα αιωρείται μια αίσθηση ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να προστρέξει σε βοήθεια για την Κύπρο σε περίπτωση εισβολής από την Τουρκία. Ανάλογες φρούδες ελπίδες όμως είχαμε και στο παρελθόν και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Και όμως ακόμα και σήμερα, παρασυρόμαστε από τις ανέξοδες δηλώσεις ενός καταζητούμενου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που ψάχνει να πιαστεί απ όπου μπορεί, σήμερα απέναντι στον Ερντογάν. Το Ισραήλ όμως, με τον ίδιο ηγέτη πριν κάποια χρόνια, και ενώ η κατοχή στην Κύπρο ήδη υπήρχε, είχε πολύ στενές σχέσεις με την Τουρκία. Και με τον ίδιο τρόπο μπορεί να προσπαθήσει να τις ξανααποκτήσει, αν κρίνει ποτέ πως είναι προς το συμφέρον του. Η αλήθεια είναι ότι το να επενδύουμε στην αντιπαλότητα ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα ήταν η μεταφορά της διαμάχης τους στο έδαφος της Κύπρου.
Ενόσω κάποιοι λοιπόν ουσιαστικά μας λένε να συνεχίσουμε να επενδύουμε σε μία κούρσα εξοπλισμών και συνεχούς μιλιταρισμού, ενώ υποσκάπτεται συνεχώς το Διεθνές Δίκαιο, στην Κύπρο βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά στα αδιέξοδα που μας φέρνει η απουσία λύσης του Κυπριακού. Όσο κοιτάζουμε αλλού, νομίζοντας ότι έχουμε χρόνο μέχρι να αλλάξουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες, τα δεδομένα επί του εδάφους αλλάζουν ενώ τώρα η μάχη της διεκδίκησης της νεκρής ζώνης εδραιώνεται, με τη Δένεια το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Η κατοχή συνεχίζεται, η αποξένωση των δύο κοινοτήτων ενισχύεται, από τη ρητορική μας απουσιάζει η γλώσσα της ειρήνης και δεν φαίνεται να αντιλαμβανόμαστε ότι αφηνόμαστε στα ίδια τα τετελεσμένα του χρόνου. Αυτό γίνεται φανερό και από την απουσία της όποιας εγρήγορσης σε σχέση με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Ενόσω λοιπόν περιμένουμε έξωθεν σωτήρες, και περιχαίρουμε με δήθεν έκθεση της υποκρισίας της Τουρκίας, ας εξηγήσει κάποιος στους κατοίκους του τόπου με βάση ποιο δίκαιο μπορούν να επικαλεστούν το όποιο δίκαιο τους. Γιατί στο τέλος, η πορεία μας είναι τη δική μας υποκρισία που φανερώνει, ενώ το αδιέξοδο είναι ήδη μπροστά μας.
