ALPHA της Κυριακής

…Θα έρθουν οι «Μεσσίες» να καθαρίσουν τους στάβλους του Αυγεία!

Έγινε της μόδας η ισοπεδωτική αμφισβήτηση. Η κυβέρνηση είναι διεφθαρμένη, η Βουλή είναι ανίκανη, τα κόμματα είναι διαπλεκόμενα, η Δικαιοσύνη είναι μασωνία, η Αστυνομία είναι υπόκοσμος, τα Μέσα Ενημέρωσης είναι πουλημένα. Και τι απομένει; Οι νεοεμφανιζόμενοι «Μεσσίες» που θα πάρουν στους ώμους τους τις αμαρτίες όλων μας και θα μας οδηγήσουν στην «Ανάσταση» του κυπριακού κράτους.

Έχουμε χάσει το μέτρο. Ένα πράγμα είναι η επιβεβλημένη κριτική και η ανάδειξη των όσων στραβών συσσώρευσε ένα κράτος μέσα στη βεβαρυμένη διαδρομή του, και άλλο η ισοπέδωση που οδηγεί -με μαθηματική ακρίβεια- στη διάλυση. Πίσω απ’ όλα αυτά τα «βρώμικα πόστα», βρίσκονται άνθρωποι. Κάποιοι κάνουν καλά τη δουλειά τους και κάποιοι όχι. Ο τρόπος με τον οποίο αμφισβητούνται τα πάντα, μετατρέπει όλους τους πολιτικούς σε απατεώνες, όλους τους δικαστές σε μασώνους, όλους τους αστυνομικούς σε κομματι του υποκόσμου και όλους τους δημοσιογράφους σε αγορασμένους. Διότι, όταν λέμε «δεν έχω εμπιστοσύνη στην αστυνομία» ή «δεν έχω εμπιστοσύνη στην κυπριακή δικαιοσύνη», τσουβαλιάζουμε τους πάντες, καταργούμε κάθε έννοια σεβασμού και επιχειρούμε να αναδειχθούμε σαν οι μόνοι καθαροί και ευαίσθητοι περί της της ισονομίας και ισοπολιτείας.

Ποιοι; Εκείνοι -για παράδειγμα- που δούλεψαν για κάποιους πολιτικούς που κατηγορούν; Εκείνοι που διετέλεσαν έμμισθοι του «βρώμικου συστήματος»; Εκείνοι που ανελίχθηκαν διά αλμάτων μέσα στο «διεφθαρμένο κράτος»; Εκείνοι -σε τελική ανάλυση- που ανέβλεψαν κάποια στιγμή και αποφάσισαν ότι θα σώσουν αυτό τον τόπο;

Έχω πάντα μια μανία με τη σεμνότητα. Διότι αν υπήρχε και σε αυτές τις ιστορίες το ελάχιστο ίχνος σεμνότητας, ο κάθε καταγγέλλων όφειλε να διατηρεί ένα ποσοστό αμφιβολίας για τα όσα υποστηρίζει. Ένα μέτρο στα όσα γράφει και διαδίδει. Για να μην παίρνει στο λαιμό του ενδεχομένως και αθώους ανθρώπους και να μην δημιουργεί συνθήκες πίεσης, αγανάκτησης και απόγνωσης που είναι δυνατό να οδηγούν σε τραγικά αποτελέσματα.

Ισοπεδώστε τα λοιπόν όλα! Και μετά; Θα έρθετε εσείς οι δύο, πέντε, δέκα να καθαρίσετε τους στάβλους του Αυγεία; Πρέπει να έχει πολύ μεγαλή ιδέα κάποιος για τον εαυτό του για να υποστηρίζει ότι μπορεί αυτό που περιγράφει σαν σάπιο να το ζωντανέψει. Εκτός κι αν πίσω από όλα αυτά κρύβεται και η παράκρουση της ταύτισης με τον Ιησού και το «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν».

Το κυπριακό κράτος έχει πάρα πολλές αδυναμίες και στρεβλώσεις. Ένα κράτος που κτίστηκε από τα καπενατά της ΕΟΚΑ, που διοικήθηκε από έναν ιερωμένο, που διαλύθηκε πριν καν στεγνωσει το μελάνι των συμφωνιών, που άργησε πολύ να αποκτήσει μιαν υγιή πολιτική ζωή, που η κομματική ταυτότητα αποτελούσε για δεκαετίες το μόνο διαβατήριο επιβίωσης και ανέλιξης, που συγκέντρωσε εξουσίες ηγεμόνα στα χέρια του Προέδρου και που -λόγω μεγέθους- ο καθένας από εμάς έψαχνε και ψάχνει το προσωπικό του βόλεμα, είναι φυσιολογικό να συμβαίνουν τόσα στραβά. Είναι όμως και ένα κράτος που επιβίωσε της τουρκικής εισβολής, της τότε απώλειας του 40% του εδάφους του και της απόλυτης οικονομικής καταστροφής. Ένα κράτος που επιβίωσε από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που μπορούσε να αντιμετωπίσει. Και που κατάφερε τελικά να ενταχθεί στην ΕΕ μέσα από την οποία πιέζεται να βελτιωθεί, να εκσυγχρονιστεί, να αλλάξει.

Αυτό είναι το ζητούμενο και όχι η διάλυσή του όπως οι οπαδοί της τοξικότητας, του φανατισμού και της μόνιμης συγκρουσιακής συμπεριφοράς επιδιώκουν προς ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών.

Η δε ολοκλήρωση αυτού του κράτους, δεν μπορεί παρά να έρθει μέσα και από την επίλυση του Κυπριακού.