ALPHA της Κυριακής

Φοβού τους ανθρώπους που παρουσιάζονται σαν τέλειοι. Είναι οι πιο επικίνδυνοι

Ανήκω σε μια γενιά που σε μεγάλο ποσοστό ενεπλάκη στα πολιτικά πράγματα του τόπου και, κατ’ επέκταση, στις κομματικές διεργασίες. Επηρεασμένοι από την τραγωδία του 1974, αναζητήσαμε λόγο και ρόλο μέσα στα κόμματα και τις οργανώσεις νεολαίας. Πραξικόπημα, εισβολή, πρόσφυγες, καταστροφή. Όλα αυτά δημιουργούσαν την ανάγκη δράσης και συμμετοχής σε ευρύτερα σύνολα.

Μέσα από αυτή την εμπειρία και ανεξαρτήτως εάν στην πορεία διαπιστώσαμε λάθη, σκοπιμότητες και αδιέξοδες πολιτικές προσεγγίσεις, οι περισσότεροι διαμορφώσαμε χαρακτήρες και γράψαμε τη δική μας μικρή ιστορία. Κύριο χαρακτηριστικό ήταν η συντροφικότητα των ανθρώπων, η κοινή ιδεολογική αφετηρία, η ανιδιοτελής προσφορά των πολλών ανώνυμων μελών των τότε κομματικών σχηματισμών. Ακόμα και η υγιής αντιπαράθεση με τους «αντιπάλους».

Κάποτε τα κόμματα λειτουργούσαν έτσι. Μέσα από τις πολλές δραστηριότητες (αφισοκολλήσεις, φεστιβάλ νεολαίας, συλλαλητήρια, πορείες και κινητοποιήσεις) χτίζονταν ομάδες ανθρώπων που τους ένωναν τα κοινά πιστεύω αλλά και οι κοινές «μάχες» που έδιναν. Οι ομάδες στην πορεία μπορεί να χάλασαν. Αυτό που δεν χάλασε ποτέ είναι ο αλληλοσεβασμός, η φιλία και αυτή η σύνδεση που φτιάχτηκε σε άλλες, πιο αγνές, εποχές.

Σήμερα τα κόμματα δεν έχουν τίποτα απ’ όλα αυτά. Κυρίως τα νεοεμφανιζόμενα. Μοιάζουν περισσότερο με εταιρείες ή ποδοσφαιρικές ομάδες που προσελκύουν «ονόματα» ή κάνουν μεταγραφές σε μια σύμπραξη που δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο, που δεν ξέρει πραγματικά ο ένας τον άλλο, που -στις περισσότερες περιπτώσεις- δεν είχαν τίποτα κοινό στη διαδρομή τους. Ο ένας μαζεύει κόσμο με μια εφαρμογή. Ούτε ξέρει ποιους μαζεύει, ούτε τον νοιάζει τι πιστεύουν και τι εκπροσωπούν. Θα τα βρουν όλα -λέει- στο δρόμο… Ο άλλος κάνει κάτι παρόμοιο στη βάση ενός συνθήματος που έκτισε συστηματικά για να ανδεικνύει το άτομό του. «Θα πατάξουμε τη διαφθορά». Και μαζεύει διάφορους γνωστούς και άγνωστους παράγοντες που φιλοδοξούν να γίνουν βουλευτές.

Η περίπτωση της αποπομπής του Δημήτρη Παπαδάκη από το ψηφοδέλτιο του ΑΛΜΑ, είναι χαρακτηριστική. Στη λογική του «φαίνεσθαι», ο υποψήφιος του κόμματος εκδιώχθηκε κακήν κακώς για έναν ισχυρισμό που έχει ήδη καταρρεύσει. Και, μάλιστα, λίγες ώρες πριν ο «συναγωνιστής» τους παρουσιάσει επιστημονικά στοιχεία περί της αθωώτητάς του. Η ελάχιστη αίσθηση των κανόνων ενός συνόλου που υποτίθεται παλεύει μαζί για ένα μεγάλο σκοπό, η ελάχιστη αντίληψη του τι εστί συνοδοιπόρος (για να μην χρησιμοποιήσω εκφράσεις που θα τους τρομάξουν), η ελάχιστη -σε τελική ανάλυση- ανθρωπιά, επέβαλλε μιαν εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Γιατί, αν δεν εμπιστεύεσαι τα πρόσωπα που επέλεξες να σε συντροφεύσουν σε αυτή την προσπάθεια, τότε δεν έκανες κόμμα. Μια εταιρεία έστησες και προσέλαβες διάφορους υπαλλήλους να υπηρετήσουν το δικό σου προσωπικό σκοπό. Γι’ αυτό και όποτε νομίζεις ότι δεν ανταποκρίνονται, τους απολύεις. Χωρίς καν να λάβεις σοβαρά υπόψη τη δική τους άποψη.

Κάποτε στα κόμματα ζυμώνονταν οι άνθρωποι μέσα σε μια διεργασία που ο καθένας μπορούσε -αν το ήθελε- να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό και να βελτιώσει το σύνολο. Κάποτε στα κόμματα άκουες πρώτα τι έχει να σου πει ο δικός σου σύντροφος και μετά τον όποιον «ξένο» ήθελε να τον βλάψει. Κάποτε τα κόμματα αποτελούνταν από ανθρώπους και όχι από αριθμούς και ονόματα που γράφονται και σβήνονται κατά το δοκούν από τον «διευθυντή» της επιχείρησης που διατηρεί για τον εαυτό του το αλάθητο.

Φοβού τους ανθρώπους που παρουσιάζονται σαν τέλειοι. Είναι οι πιο επικίνδυνοι.