Θα ήταν εύκολο να σταματήσουμε εδώ και να ρίξουμε όλη την ευθύνη στους πολιτικούς. Το κεντρικό ερώτημα όμως αφορά εμάς
Κάθε πρωί ο δημόσιος λόγος στην Κύπρο γεμίζει σιβυλλικές δηλώσεις, παχιά λόγια και κομπασμούς. Αν τα διαβάσει κανείς όλα αυτά προσεκτικά, δεν λένε τίποτα. Είναι ένας λόγος σχεδιασμένος για να ακούγεται σημαντικός. Λέει πολλά και ταυτόχρονα τίποτα. Αν τα διαβάσει κάποιος την ώρα που πίνει έναν μέτριο, δημιουργεί, αν μη τι άλλο, την κατάλληλη ατμόσφαιρα…
Ενάμιση χρόνο πριν το κλείσιμο της πενταετίας, αναζητείται πεδίο ουσιαστικής βελτίωσης στη διακυβέρνηση. Η δημόσια διοίκηση παραμένει προβληματική, οι ανεξάρτητοι θεσμοί βρίσκονται συχνά, και δικαίως, υπό κριτική και η εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου συνεχίζει να φθίνει. Στο Κυπριακό δεν υπήρξε καμία ουσιαστική κίνηση από το Κραν Μοντανά και μετά, πέρα από τυπικές συναντήσεις και ανακοινωθέντα. Η διχοτόμηση εδραιώνεται σιωπηλά, ενώ εμείς συζητούμε για διαδικασίες, ΜΟΕ και ιδέες.
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής φαίνεται να έχουν άλλες προτεραιότητες. Σαν τον Νάρκισσο, μοιάζουν γοητευμένοι από την εικόνα που τους επιστρέφει ο δημοσκοπικός καθρέφτης. Και όμως, όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι κρίσιμα: κλιματική κρίση, τεχνητή νοημοσύνη, οικονομικό μοντέλο, παιδεία, μια κοινωνία που βουλιάζει αργά. Υπάρχει κάποιο σχέδιο για όλα αυτά;
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Αβέρωφ κοιτάζει προς τα αριστερά
Ξένος, στο κόμμα του;
Θα ήταν εύκολο να σταματήσουμε εδώ και να ρίξουμε όλη την ευθύνη στους πολιτικούς. Το κεντρικό ερώτημα όμως αφορά εμάς. Το εκλογικό σώμα στρέφεται όλο και περισσότερο σε συντηρητικές επιλογές. Σαγηνεύεται από ακραία συνθήματα που υπόσχονται απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. Ο στενός κύκλος των συμφερόντων μας μάς δυσκολεύει να δούμε πέρα από αυτόν, προς το καλό του τόπου στα χρόνια που έρχονται.
Οι πολιτικοί μας δεν προέκυψαν από το πουθενά. Σε μεγάλο βαθμό είναι ο δικός μας καθρέφτης. Αν επιβραβεύουμε την επικοινωνία αντί για την ουσία, θα παίρνουμε επικοινωνία. Αν ζητούμε εξυπηρετήσεις αντί για σχέδια, θα παίρνουμε εξυπηρετήσεις. Οι πέντε πολιτικοί που φιγουράρουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μας είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μας, μετρίως μέτριοι και πάντα μετρημένοι.
Η επόμενη πενταετία δεν θα είναι διαφορετική, αν δεν αλλάξει αυτό που ζητούμε, ή κατ’ ακρίβεια, αν δεν αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Ο τόπος δεν έχει την πολυτέλεια άλλης μιας χαμένης πενταετίας, αλλά όπως φαίνεται είμαστε έτοιμοι να επωμιστούμε το βαρύ κόστος αυτής της επιλογής.
