ALPHA της Κυριακής

Μόνο που πια δεν σε ακούω. Έχασαν το νόημά τους και οι λέξεις

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά τη λήξη και της νέας συνάντησης των Χριστοδουλίδη-Έρχιουρμαν, στο μυαλό μου ήρθε ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι του Λάκη Παππά (στίχοι Δημήτρης Ιατρόπουλος) με τίτλο «Κι ύστερα μου μιλάς». Όποιος το ψάξει θα καταλάβει γιατί.

Συναντήθηκαν λοιπόν οι δύο ηγέτες. Και τα είπαν κατ’ ιδίαν. Και ξόδεψαν και μιάμιση ώρα από τη ζωή τους. Και κατάφεραν να φύγουν χωρίς μια ανακοίνωση, χωρίς μια κοινή δήλωση. Δίνοντας ξανά την εικόνα μιας θλιβερής στασιμότητας. Κι όλα αυτά, σε μια περίοδο που η Κύπρος σείεται από την «εισβολή» του αφθώδους πυρετού. Πρώτα στα κατεχόμενα, μετά στις ελεύθερες περιοχές. Οι ηγέτες μας όμως, χαμένοι προφανώς στις σκέψεις και τις ατζέντες του ο καθένας, δεν σκέφθηκαν καν πως αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία να υποδείξουν πως ο τόπος μας είναι τόσο μικρός που αν φταρνιστεί κάποιος στη μια πλευρά, αρρωστά κάποιος άλλος στην απέναντι. Ούτε πως αυτή η νόσος μας θύμισε ξανά πως είμαστε ένας ενιαίος χώρος που, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα βασανιζόμαστε μονίμως από τα ίδια προβλήματα, θα αντιμετωπίζουμε τις ίδιες προκλήσεις, θα πρέπει να αναζητούμε τις κοινές λύσεις. Τίποτα! Σαν να μας έλεγαν και οι δύο με τρόπο αυθάδη (και όχι αφθώδη) πως «δεν μας ενδιαφέρει κύριοι και κυρίες αυτό που ονομάζετε λύση και επανένωση».

Κι ύστερα μου μιλάς… Για το δήθεν σκοπό της ζωής σου να λύσεις το Κυπριακό. Για την προσήλωσή σου στα όσα υποτίθεται συμφωνήθηκαν μέχρι σήμερα. Για την αποφασιστικότητα να συνεχίσεις από εκεί που σταματήσαμε πριν 9 χρόνια! Κλείνουμε δεκαετία σε λίγο. Και ετοιμάζεις μάλιστα και μακρά επιστολή στον ΓΓ για να επαναλάβεις όλα εκείνα που ο άνθρωπος βαρέθηκε να ακούει.

Πάει, χάθηκε και η ελάχιστη έστω διάθεση των ηγεσιών αυτού του τόπου να δημιουργήσουν ένα κλίμα αισιοδοξίας σε αυτό το λαό. Να θυμήσουν τα μικρά που θα πρεπε να είναι τα μεγάλα. Τα αληθινά. Να ανάψουν έστω ένα κερί μέσα σε αυτό το σκοτάδι.

Πόσο δύσκολο δηλαδή θα ήταν για τους κυρίους Χριστοδουλίδη και Έρχιουρμαν να βγουν με μια κοινή δήλωση και να πουν: «Το σοβαρό πρόβλημα του αφθώδους πυρετού που επηρεάζει τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας αυτού του τόπου, αποδεικνύει πόσο κοινή είναι η μοίρα των ανθρώπων της Κύπρου. Όπως αποδεικνύει πως οι έγνοιες, οι ανησυχίες, οι δοκιμασίες δεν σταματούν σε κανένα συρματόπλεγμα, σε κανένα οδόφραγμα. Γι’ αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε αποτελεσματικούς μηχανισμούς συνεργασίας σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Με πρώτο βήμα την παραχώρηση μέρους των εμβολίων που έλαβε η τουρκοκυπριακή πλευρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς την ελληνοκυπριακή η οποία αναμένει τη νέα παρτίδα…». Έτσι κι αλλιώς τα εμβόλια τα ζητήσαμε.

Είμαι βέβαιος πως αν ήθελαν, θα το έκαναν. Δεν είναι ότι δεν μπορούσαν να το σκεφθούν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το ήθελαν. Δεν ήθελαν να βγει ένα ουράνιο τόξο από εκείνη τη συνάντηση. Προτίμησαν να επιστρέψει ο καθένας στη μεριά του και να συντηρήσει τους αντιπαραγωγικούς μονολόγους που μοιάζουν να εκφωνούνται από πολιτικούς σε προεκλογικές περιόδους. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι όλη αυτή η μίζερη αντίληψη που δεν αφήνει καμία χαραμάδα ελπίδας, είναι αυτή που τους εκθέτει ανεπανόρθωτα ως μικρούς διαχειριστές μιας θλιβερής πραγματικότητας και όχι ως πολιτικούς με όραμα.

Κι ύστερα μου μιλάς…

Μόνο που πια δεν σε ακούω. Έχασαν το νόημά τους και οι λέξεις. Αλλιώς είχαμε μάθει έννοιες όπως όραμα, μέλλον, αλληλεγγύη. Ίσως γι’ αυτό αντιλαμβανόμαστε και αλλιώς αυτό τον κόσμο.

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ:  Λ. ΠΑΠΠΑΣ-Δ.ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ