ALPHA της Κυριακής

Το άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο κοινότητες και το στοίχημα της επανέναρξης διαπραγματεύσεων για μια συνολική λύση

Το Κυπριακό βρίσκεται για ακόμη μία φορά μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι διαπραγματευτικές προσπάθειες συνεχίζονται, οι διπλωματικές επαφές εντείνονται, η διεθνής κοινότητα επιχειρεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και η Μαρία Ολγκίν υπό το βλέμμα Γκουτέρες καταβάλλει την τελευταία της προσπάθεια, με εντατικούς ρυθμούς, για επανεκκίνηση της διαδικασίας. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: πόσο πραγματικά θέλουμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε κάτι που για πολλούς φαντάζει απλό. Το άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων.

Γιατί το άνοιγμα οδοφραγμάτων φέρνει ευκαιρίες επικοινωνίας, συνεργασίας και σταδιακής αποκατάστασης μιας εμπιστοσύνης που έχει πληγεί από τη μακρόχρονη διαίρεση.

Η συζήτηση για τη διάνοιξη νέων σημείων διέλευσης αποκτά ιδιαίτερη σημασία αυτή την περίοδο. Στο τραπέζι βρίσκονται τέσσερις προτάσεις, που αφορούν την περιοχή της Μιας Μηλιάς, τη σύνδεση Αθηένου – Πυροΐου – Αγλαντζιάς, την περιοχή Λουρουτζίνας – Λυμπιών και τη σύνδεση Κάμπου Κύκκου – Καραβοστασίου. Η ειδική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, επιδιώκει να προωθήσει μια συμφωνία στο πλαίσιο ευρύτερων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι απλώς να προστεθούν τέσσερα ακόμη σημεία στον χάρτη της Κύπρου. Είναι να αλλάξει σταδιακά η αντίληψη που επικρατεί ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Για χρόνια ακούμε ότι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση του Κυπριακού. Πώς, όμως, οικοδομείται αυτή η εμπιστοσύνη όταν οι άνθρωποι δεν έχουν αρκετές ευκαιρίες να συναντηθούν, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν κοινές δραστηριότητες; Και αυτό ακριβώς επιδιώκει ο Γενικός Γραμματέας κάθε φορά που αναφέρεται σε ΜΟΕ.

Βεβαίως, τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης δεν αποτελούν την πολιτική λύση στο πρόβλημα. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν επιλύει από μόνο του το Κυπριακό, ούτε υποκαθιστά τις ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για το εδαφικό, την ασφάλεια και τις υπόλοιπες πτυχές του προβλήματος.

Μπορεί, όμως, να δημιουργήσει ένα διαφορετικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον στο οποίο οι δύο κοινότητες θα έχουν περισσότερες δυνατότητες να γνωριστούν, να συνεργαστούν και να αντιληφθούν ότι το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσα από μια μόνιμη καχυποψία.

Η πολιτική ηγεσία και στις δύο πλευρές έχει ευθύνη να αντιληφθεί ότι οι συμβολισμοί πρέπει κάποια στιγμή να μετατρέπονται σε πράξεις. Δεν αρκούν οι δηλώσεις περί λύσης, ούτε οι επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις για την ετοιμότητα μας να καθίσουμε στο τραπέζι των συνομιλιών ακόμη και αύριο. Χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις και πολιτική βούληση.

Η συνάντηση της 9ης Νοεμβρίου με τη συμμετοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, του Τουρκοκύπριου ηγέτη Τουφάν Έρχιουρμαν και της Μαρίας Άνχελα Ολγκίν αποτελεί μια ακόμη σημαντική ευκαιρία. Και η συζήτηση για τα οδοφράγματα μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας ευρύτερης προσπάθειας για λύση.

52 χρόνια μετά η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει και άλλες ευκαιρίες και φυσικά δεν πρέπει να απλά να διαχειριζόμαστε την διχοτόμηση.

Το άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα γιατί η λύση του Κυπριακού δεν θα έρθει μόνο μέσα από κλειστές αίθουσες διαπραγματεύσεων, διπλωματικές συναντήσεις και ανακοινώσεις μέσα από την καθημερινότητα της ίδιας της κοινωνίας.

Τα οδοφράγματα πρέπει να ανοίγουν δρόμους, όχι μόνο για να περνούν οι άνθρωποι και τα αυτοκίνητα από τη μία πλευρά στην άλλη, αλλά για να μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε μαζί το κοινό μας μέλλον.