ALPHA της Κυριακής

Tο Κυπριακό -σε πολλές περιπτώσεις- αποτέλεσε και εργαλείο κομματικών σκοπιμοτήτων σε προεκλογικές περιόδους

Αν και περιορισμένες και αντιφατικές, για την ώρα οι ενδείξεις, φαίνεται πως εκείνη η «προεκλογική» αναφορά του Προέδρου σε σοβαρές εξελίξεις που έρχονται στο Κυπριακό, είχε και έχει κάποιο υπόβαθρο. Ο Αντόνιο Γκουτέρες εμφανίζεται έτοιμος να παίξει ένα τελευταίο χαρτί, πριν αποχωρήσει οριστικά από τη θέση του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών τον Δεκέμβριο. Ποιο θα είναι αυτό, απομένει να δούμε μετά την ολοκλήρωση των επαφών της Άνχελα Ολγκίν.

Το ζητούμενο όμως είναι εάν και πόσο είμαστε έτοιμοι για μια νέα -αποφασιστική- πρωτοβουλία στο Κυπριακό. Οι «σοβαρές εξελίξεις», ακόμα και το πιθανό «σχέδιο λύσης» στα οποία αναφέρθηκε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, θα αποτελέσουν για τον ίδιο δίκοπο μαχαίρι. Διότι, μην ξεχνούμε, όλα αυτά διαδραματίζονται όχι σε κενό χρόνο αλλά σε προεκλογικό, ενόψει των προεδρικών του 2028.

Από τη μια, και υπό τις πολιτικές συνθήκες που διαμόρφωσαν τα αποτελέσματα των βουλευτικών, το χαρτί του Κυπριακού θα μπορούσε να είναι ισχυρό στη δεδομένη πρόθεση του κ. Χριστοδουλίδη να επαναδιεκδικήσει την Προεδρία. Την ίδια στιγμή ωστόσο, το Κυπριακό -σε πολλές περιπτώσεις- αποτέλεσε και εργαλείο κομματικών σκοπιμοτήτων σε προεκλογικές περιόδους. ΔΗΣΥ και Γλαύκος Κληρίδης γκρέμισαν τις προοπτικές των Ιδεών Γκάλι επί εποχής Βασιλείου, ΑΚΕΛ και Τάσσος Παπαδόπουλος ισοπέδωσαν το Σχέδιο Ανάν επί εποχής Γλαύκου Κληρίδη. Και στις δύο περιπτώσεις η ανάγκη για εξουσία υπερέβει των προοπτικών για τη λύση του προβλήματος. Ακόμα και η δεδηλωμένη διάθεση του Αβέρωφ Νεοφύτου να στηρίξει τον Πρόεδρο εάν προχωρήσει στο Κυπριακό, δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη καθώς στην πορεία μπορεί να αμφισβητηθούν οι χειρισμοί.

Τι κάνει μπροστά σε τέτοια δεδομένα ένας Πρόεδρος; Κάνει εξισώσεις και προσθαφαιρεί ποσοστά αναλόγως της κάθε επιλογής; Μετρά κουκιά με το βλέμμα στις εκλογές; Ή, παίρνει την απόφαση να προχωρήσει ανεξαρτήτως του πόσοι και ποιοι θα τον ακολουθήσουν στο δρόμο που ο ίδιος θεωρεί σωστό για τον τόπο και τις προοπτικές του; Στην πρώτη περίπτωση λειτουργεί ως πολιτικός, στη δεύτερη ως ηγέτης. Η επιλογή θα είναι δική του.

Ευθύνη όμως σε πιθανές εξελίξεις στο Κυπριακό, δεν έχει μόνο ο Πρόεδρος αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις. Ο ΔΗΣΥ θα προσθέσει άραγε τους χειρισμούς του Προέδρου στο μακρύ κατάλογο των επικρίσεών του, οικοδομώντας τη δική του προεκλογική εκστρατεία; Ή θα συμπεριφερθεί ως υπεύθυνη -όπως λέει- δύναμη, στηρίζοντας την τελευταία ίσως προσπάθεια επίλυσης του εθνικού μας προβλήματος; Το ΑΚΕΛ θα επαναλάβει το παράδειγμα του 2003 επενδύοντας και πάλι στην προοπτική της εξουσίας , ή θα επιβεβαιώσει -αυτή τη φορά- όσα δεσμεύεται στις συναντήσεις με τους Τουρκοκύπριους εταίρους του; Και εδώ θα κριθεί ο καθένας από τις επιλογές του.

Είναι δεδομένο πως το Κυπριακό δεν πρόκειται να λυθεί εάν οι δύο μεγάλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν οδηγηθούν σε μια ιστορική σύμπλευση η οποία θα αναδείξει την προοπτική και όχι τα φοβικά σύνδρομα που είναι σίγουρο ότι θα επιστρατευθούν από όλες εκείνες τις δυνάμεις που έχουν οριστικά επιλέξει τη «second best solution». Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να φύγουν από τα τραπέζια των Πολιτικών Γραφείων οι σχεδιασμοί για το 2028 και να μπουν τα όποια δεδομένα διαμορφωθούν στους επόμενους λίγους μήνες γύρω από το Κυπριακό.

Διότι, προς πείσμα όσων δεν βλέπουν χαμένες ευκαιρίες στη μακρά διαδρομή του Κυπριακού, πολλές φορές το εθνικό μας θέμα θυσιάστηκε στο βωμό των προεδρικών εκλογών.