ALPHA της Κυριακής

Το κοινό στοιχείο δεν είναι το καρναβάλι αλλά η κοινωνική αντίθεση

Και όχι. Το κοινό στοιχείο των δύο δεν είναι το καρναβάλι! Είναι η εικόνα μιας κοινωνικής αντίθεσης. Η τραγωδία της Γερμασόγειας ανέδειξε δύο κόσμους σε μία πόλη χιλιάδων κατοίκων. 

Κάτω από τα συντρίμμια της πολυκατοικίας του θανάτου έσβησαν τα όνειρα δύο ανθρώπων. Δύο συνάνθρωποι μας ανασύρθηκαν νεκροί από τα μπάζα ενός κτιρίου που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Μια Λεμεσός όπου υπάρχουν πολλοί πύργοι. Του πλούτου και οι χάρτινοι. 

Τα τελευταία χρόνια η Λεμεσός έχει γνωρίσει ασύλληπτη ανάπτυξη – πράγμα σπουδαίο για μία πόλη – με δεκάδες πύργους να φιγουράρουν στην πρώτη γραμμή. Πίσω ακριβώς από αυτήν την γραμμή, συναντάμε κτίρια με ξεχαρβαλωμένα μπαλκόνια, με γυμνά σίδερα που αποκαλύπτουν όχι μόνο τη δομική αλλά και κοινωνική φθορά. 

Μέσα στις άθλιες αυτές υποδομές ζουν άνθρωποι οι οποίοι μάλιστα ξεζουμίζονται οικονομικά από τα ενοίκια διαβιώντας υπό το φόβο της κατάρρευσης του χώρου τους. Αυθόρμητα στον νου έρχονται μέρη που επίσης γειτνιάζουν κόσμοι δύο όψεων. Όπως οι φαβέλες της Βραζιλίας που αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας κοινωνικής και οπτικής αντίθεσης. Στο Ρίο ντε Τζανέιρο βλέπει κανείς γειτονιές βουτηγμένες στη φτώχεια και την ανέχεια και λίγα μέτρα παρακάτω – πέρα από τη φυσική διαχωριστική γραμμή που έχει δημιουργηθεί – πολυτελείς και γεμάτες λάμψη περιοχές. 

Η παρομοίωση της όλης κατάστασης με τις παραγκουπόλεις της Βραζιλίας μπορεί να ακούγεται υπερβολική – και ίσως είναι – αλλά σε κάθε περίπτωση καταγράφει όχι μόνο την αντίθεση στην εικόνα αλλά και το βαθιά κοινωνικό ζήτημα που προκύπτει. 

Η ανάπτυξη ενός κράτους επιβάλλεται, ο αστικός εκσυγχρονισμός είναι απαραίτητος όπως και η πολεοδομική αναβάθμιση κάθε πόλης. Φτάνει όλα αυτά να καλύπτουν κάθε επίπεδο και κάθε πολίτη και να μην αγγίζουν μόνο τη ‘’βιτρίνα’’ ενός μαγαζιού αλλά και το εσωτερικό του. Σε αντίθετη περίπτωση πάντα θα υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων κι αυτό σίγουρα δεν τιμά κανένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.