ALPHA της Κυριακής

Στην προσπάθειά τους να επικρατήσουν πολιτικά είναι έτοιμοι όχι να γελοιοποιήσουν την πολιτική, αλλά να οδηγήσουν στην αποσταθεροποίηση που ολοφύρονταν προεκλογικά πως πολεμούν

«Την Κυριακή πάμε για μια νίκη της ευθύνης απέναντι στον λαϊκισμό, της πράξης απέναντι στον θόρυβο» έλεγε στην τελική προεκλογική συγκέντρωση του ΔΗΣΥ η Αννίτα Δημητρίου. Καλώντας τους πολίτες να στηρίξουν τον Συναγερμό που αποτελεί, «συμμαχία ευθύνης». Ήταν αυτό το τελικό σημείο του ομολογουμένως επιτυχημένου αφηγήματος που έκτισε ο ΔΗΣΥ κατά την διάρκεια αυτού του προεκλογικού. Ένα αφήγημα που είχε ξεκινήσει από νωρίς. Με τις προειδοποιήσεις του Ευθύμιου Δίπλαρου να μην μετατραπεί η βουλή σε τσίρκο, το τσουβάλιασμα όλης της αντιπολίτευσης σε αδελφότητα που επιχειρεί την αποσταθεροποίηση της χώρας, αλλά και των νουθεσιών του Μαργαρίτη Σχοινά στην προεκλογική εκείνη σύναξη προς του Συναγερμικούς, να σηκώσουν ένα τείχος κατά του λαϊκισμού.

Ένα παρόμοιο αφήγημα ακολούθησε βεβαίως και το ΔΗΚΟ. Με τον Νικόλα Παπαδόπουλο να ασκεί έντονη κριτική στον άλλοτε στενό του σύμμαχο Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Καταγγέλλοντάς τον πως χρησιμοποιεί το ΑΛΜΑ ως όχημα για τις προσωπικές φιλοδοξίες του και να επικρίνει την Άμεση Δημοκρατία για γελοιοποίηση της πολιτικής. Ενώ ένα χρόνο πριν, χαρακτηρίζοντας το ΕΛΑΜ Χρυσή Αυγή της Κύπρου υποστήριζε ότι με τους χειρισμούς του στην ευρωβουλή οδηγούσε την χώρα σε μεγάλες ήττες.   

Και πράγματι, αν κάτι επιβεβαιώθηκε με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών είναι πως οι πολίτες πείστηκαν από το αφήγημα της σταθερότητας. Αυτής της περιβόητης «νούσιμης» οικονομικής πολιτικής και επέλεξαν τελικά την ασφάλεια του γνώριμου. Κρατώντας έτσι τον Συναγερμό πρώτο και διασώζοντας το ΔΗΚΟ.

Χρειάστηκε μόνο να φτάσουμε στην εκλογή του Προέδρου της Βουλής για να αποκαλυφθεί η εξαπάτηση. Ξαφνικά οι λαϊκιστές και οι επικίνδυνοι έγιναν οι κύριοι συνομιλητές τους και οι προτάσεις τους που θα αποσταθεροποιούσαν την οικονομία, απόλυτα εφικτές.  Ο Νικόλας Παπαδόπουλος για παράδειγμα ζητούσε να τον στηρίξουν για Πρόεδρο της Βουλής. Και ενώ ο ίδιος τελικά έβαλε τις κόκκινες γραμμές του, τέτοιου είδους συστολές δεν φάνηκε να έχει η Αννίτα Δημητρίου.

Της ζήτησε ο Φειδίας Παναγιώτου να συναινέσει μέσω βίντεο στις ανεδαφικές- όπως μας έλεγαν προεκλογικά- θέσεις του και το έκανε χωρίς ντροπή. Και εκεί που εδραιωνόταν στο πολιτικό σκηνικό για το 2028, κατάφερε σε μία μέρα, για μια καρέκλα,  να χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρότητας. 

Μόνο που το τι εκτυλίχθηκε για την Προεδρία της Βουλής δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά προετοίμαζε ακριβώς για το τι θα ακολουθήσει σε αυτή τη νέα κατάσταση πραγμάτων.

Γιατί η διανομή των επιτροπών δεν αποτελούσε ένα διαδικαστικό ζήτημα, αλλά μία καθαρά πολιτική πράξη με συμβολισμούς και προεκτάσεις. Η Ακροδεξιά την οποία προεκλογικά κατακεραύνωναν, γίνεται φυσιολογικός συνομιλητής τους. Πρώτα στην βουλή και στην συνέχεια όπως όλα δείχνουν για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Σε μία περίοδο που αναμένονται εξελίξεις στο κυπριακό, σε μία περίοδο που προσπαθούμε να πείσουμε ότι θέλουμε λύση, τι μήνυμα άραγε στέλνει στους κακοπροαίρετους η Προεδρία της Άμυνας στο ΕΛΑΜ; Που είναι ο ορθολογισμός και η ευθύνη όταν την Επιτροπή Περιβάλλοντος αναλαμβάνει η Ακροδεξιά; Μία Ακροδεξιά που σε ολόκληρη την Ευρώπη αμφισβητεί καθημερινά την επιστήμη, την κλιματική κρίση και υπονομεύει την περιβαλλοντική προστασία; Που προειδοποιούσε μέχρι χθες με δυναμικά μέτρα στην κρίση του αφθώδους πυρετού. Εκφράζοντας την ετοιμότητά του να εμποδίσει ακόμη και σωματικά την διαδικασία στις μονάδες, αν οι Βρυξέλλες αρνιούνταν εναλλακτικές λύσεις.

Είναι εμφανές ότι το πολιτικό παιχνίδι προϋποθέτει ένα πάρε δώσε. Κάποιος κάτι θα κερδίσει, κάποιος άλλος θα χάσει και κάπου θα υπάρξουν συμβιβασμοί. Το τι εκτυλίσσεται όμως τις τελευταίες μέρες έχει ξεπεράσει τον κυνισμό, τον εξευτελισμό και τις αντιφάσεις. Επιβεβαιώνει πως για την πολιτική τους επιβίωση πρόσωπα και κόμματα είναι έτοιμα να οδηγήσουν όχι απλώς στην γελοιοποίηση της πολιτικής. Αλλά στην αποσταθεροποίηση που κατά τα άλλα ολοφύρονταν πως πολεμούν. Θα ζήσουμε λοιπόν την εποχή του “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Όσοι αναμένουν αξιοπρέπεια στην πολιτική θα χαρακτηρίζονται αφελείς. Και εκείνοι που θα ξεπουλούν ιδέες, θέσεις αρχών για την πολιτική τους επιβίωση, θα αποτελούν τα νέα πρότυπα. Ο Μακιαβελισμός είναι η νέα νόρμα. Και εμείς, θα πρέπει όχι μόνο να την αποδεχτούμε, αλλά και να την επικροτήσουμε.