Αν πράγματι υπήρξε εκβιασμός, και το «αν» είναι εδώ απαραίτητο, τότε το πρόβλημα δεν αφορά ένα κόμμα. Αφορά την ποιότητα ενός πολιτικού κατεστημένου που ζητά να μας κυβερνήσει
Μέσα σε λίγες μέρες ο Δημοκρατικός Συναγερμός πέρασε από τρεις διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος σε δύο. Πρώτος κινήθηκε ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αφήνοντας ανοιχτό αν θα διεκδικούσε το χρίσμα μέσα από το κόμμα ή θα κατέβαινε ανεξάρτητος. Ακολούθησε, σχεδόν αντανακλαστικά, η πρόεδρος του κόμματος Αννίτα Δημητρίου και λίγο αργότερα ο Γιώργος Παμπορίδης. Ύστερα από διαβουλεύσεις στην Πινδάρου, η κ. Δημητρίου εμφανίστηκε πλαισιωμένη από τους δύο άνδρες και ανακοίνωσε ότι αποσύρεται για χάρη της ενότητας. Η ίδια επιμένει ότι η απόφαση ήταν αποκλειστικά δική της, χωρίς όρους και χωρίς πιέσεις. Στον δημόσιο λόγο ωστόσο κυκλοφόρησαν σενάρια για παρασκήνιο, συμφωνίες ακόμη και εκβιασμό.
Τι μπορεί να οδήγησε σε αυτή την αναδίπλωση; Οι εύλογες εκδοχές δεν είναι πολλές. Η πρώτη είναι ότι το φάσμα μιας ανεξάρτητης καθόδου, που θα έσπαζε την παράταξη όπως το 2023, ζύγισε περισσότερο από κάθε δημοσκόπηση. Η δεύτερη είναι ότι η πρόεδρος μέτρησε τους συσχετισμούς στα μέλη και δεν την ικανοποίησε αυτό που είδε. Η τρίτη είναι ότι η υποψηφιότητα ήταν εξαρχής αμυντική και ότι η ίδια προτιμά να διατηρήσει την ηγεσία του κόμματος και την προεδρία της Βουλής, με ορίζοντα πέραν του 2028. Η τέταρτη είναι ότι παράγοντες της παράταξης της κατέστησαν σαφές πως, σε περίπτωση διάσπασης, το κόστος θα χρεωνόταν σε εκείνη.
Ας σταθούμε όμως στο ουσιαστικό. Αν πράγματι υπήρξε εκβιασμός, και το «αν» είναι εδώ απαραίτητο, τότε το πρόβλημα δεν αφορά ένα κόμμα. Αφορά την ποιότητα ενός πολιτικού κατεστημένου που ζητά να μας κυβερνήσει. Κι αν δεν υπήρξε, το γεγονός ότι η κοινωνία το θεωρεί απολύτως πιθανό λέει εξίσου πολλά. Γιατί η κοινή γνώμη παρακολουθεί όλα αυτά σαν υπνοβάτης. Συζητά ποιος κέρδισε και ποιος έχασε, ποιος «έκανε τη θυσία» και ποιος «έπαιξε σκληρά». Σχεδόν κανείς δεν ρωτά πού και πώς παίρνονται οι αποφάσεις που θα καθορίσουν ποιος θα κυβερνήσει τον τόπο. Η ανωμαλία έχει γίνει κανονικότητα και η κανονικότητα δεν σοκάρει πια κανέναν.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Προεδρολογίας το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν!
Νικόλας σε «25 λεπτά»: «Η απόσυρση της Αννίτας αλλάζει τα δεδομένα»
Όταν η πολιτική γίνεται στις ταβέρνες και στα κλειστά γραφεία, με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και με παρουσία παραγόντων χωρίς κανένα θεσμικό ρόλο, τι είδους ηγεσία πρέπει να περιμένουμε; Πόσο ανεξάρτητος θα είναι ένας πρόεδρος που οφείλει τη θέση του σε τέτοιες ισορροπίες; Και ποιος θα έχει τον τελευταίο λόγο όταν έρθει η ώρα των δύσκολων αποφάσεων;
Υπάρχει και κάτι ακόμη. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα καθίσουν απέναντι σε έμπειρους διαπραγματευτές στις Βρυξέλλες και στο τραπέζι του Κυπριακού. Εκεί δεν υπάρχουν ταβερνιακές συνάξεις ούτε μεσολαβητές της εμπιστοσύνης μας. Αν δεν μπορούν να διαχειριστούν μια εσωκομματική διαδικασία χωρίς ψιθύρους και παρασκήνια, θα τους φάνε για πρωινό ή ίσως για μεζεδάκι.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο ποιος θα πάρει το χρίσμα. Είναι αν εμείς θα συνεχίσουμε να τα παρακολουθούμε όλα αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα.
Ο Νικόλας Κυριάκου είναι νομικός.
