ALPHA της Κυριακής

Η πολιτική χρειάζεται γνώση, εντιμότητα, θέσεις αρχών μα πάνω από όλα, μία στοιχειώδη αξιοπρέπεια

Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα εμφανιζόταν στην πολιτική σκηνή, η αμερικανική κοινωνία ήταν ήδη κουρασμένη. Από την οικονομική ύφεση, από τις προεκτάσεις και τις συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ αλλά και από τους χειρισμούς της διακυβέρνησης Μπους. Ήταν μία κοινωνία που ένιωθε άβολα με την εικόνα που είχε η χώρα διεθνώς. Μίας χώρας χωρίς σαφή πολιτική κατεύθυνση και μίας κοινωνίας βαθιά διχασμένης.

Ο Ομπάμα συνεπώς εκπροσωπούσε το αντίβαρο σε εκείνο το κατεστημένο και παράλληλα την ασφαλή αλλαγή. Δεν είχε πολωτικό, τοξικό λόγο και κατάφερε να μετατραπεί σε σύμβολο ελπίδας και ανανέωσης. Μίας ανανέωσης που δεν περιοριζόταν στην ρητορική της ενότητας που με άνεση υιοθέτησε, αλλά της ανανέωσης του εκλογικού ακροατηρίου. Κινητοποίησε όσο κανένας άλλος, νέους ψηφοφόρους, αντί να επενδύσει στην ευκολία του παραδοσιακού εκλογικού ακροατηρίου. Κατέθεσε επιχειρήματα. Μίλησε για αξίες που έχουν να κάνουν με τον σεβασμό, την δημοκρατία και την ενότητα. Και γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους εκτιμώ πως είχε κάνει έναν από τους καλύτερους, πιο αποτελεσματικούς και αξιοπρεπείς προεκλογικούς αγώνες.

Το πως η χώρα που εξέλεξε τον Ομπάμα κατέληξε στην εκλογή Τραμπ, είναι μέρος μίας άλλης ανάλυσης. Όμως αν κάτι θα έπρεπε να μάθουν πολιτικά πρόσωπα που εργαλειοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια το πολιτικό του σύνθημα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως η ελπίδα είναι που αποτελεί την κινητήρια δύναμη των πολιτών. Και για να ψηφίσουν αλλά και για να εμπλακούν στην πολιτική.

Ομολογώ πως ήταν ένας δύσκολος προεκλογικός αυτός που εκτυλίχθηκε μέχρι σήμερα και που θα μας οδηγήσει στην κάλπη την Κυριακή. Όχι μόνο για την πλήρη απουσία πολιτικών θέσεων και επιχειρημάτων, αλλά και για το πώς ο ορθολογισμός αντικαταστάθηκε από τα ένστικτα. Ένας πολιτικός λόγος που έψαχνε πολίτες να φοβούνται. Που κατασκεύαζε εχθρούς και κατέφευγε σε κυνήγι μαγισσών. Ένας πολιτικός λόγος βασισμένος σε συνθηματολογίες και ακρότητες.

Η πολιτική δεν είναι το χθές, δεν είναι μουσείο αναμνήσεων, δεν είναι αναμόχλευση συνθημάτων άλλων εποχών ούτε θα έπρεπε να χωρά η επίκληση σε ηγέτες που πρωταγωνίστησαν το 60. Ας αφήσουν επιτέλους τους νεκρούς να ξεκουραστούν. Γιατί αυτό δεν αναδεικνύει μόνο την απουσία πρότασης για το μέλλον. Αποτελεί μία καθώς πρέπει πολιτική τυμβωρυχία που πρέπει κάποτε να σταματήσει από τους πολιτικούς επιγόνους. Η πολιτική αφορά το παρόν και το μέλλον.  

Οι πολίτες θέλουν να ξαναπιστέψουν ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί, οτι το πολιτικό σύστημα θα λειτουργήσει σωστά. Όμως για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται να ψηφίζει και ο πολίτης με σύνεση. Οτι δεν θα ψηφίσει αυτόν που θα του κάνει τις μικροεξυπηρετήσεις του σε διορισμούς και σε εύκολη προσβασιμότητα. Θέλουμε πολιτικούς που δεν χαϊδεύουν αυτιά και πολίτες που δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο.  Χρειαζόμαστε μία νέα πολιτική κουλτούρα. Όπου το συλλογικό καλό θα κερδίσει την πελατοκρατεία, η λογική και η γνώση θα αντικαταστήσουν τα φόβητρα. Η ειλικρίνεια και η αμεσότητα, θα δώσουν τέλος στον ξύλινο λόγο και τις ομιλίες του ChatGPT. Η πολιτική χρειάζεται σοβαρότητα, ορθολογισμό, συνέπεια λόγων και εντιμότητα. Χρειάζεται θέσεις αρχών, σαφές πλάνο για το μέλλον. Και πολιτικούς που έχουν αξιοπρέπεια. Γιατί η αξιοπρέπεια, ήταν αυτό που έλειψε περισσότερο από αυτό τον προεκλογικό.