Είναι ανησυχητικό το πόσο χώρο πιάνει η ιδεολογία της Ακροδεξιάς ανά το παγκόσμιο. Οι ακραίες πολιτικές θέσεις είναι διάχυτες στο πολιτικό σκηνικό πολλών χωρών. Κάποιες παλιές επιμένουν, κάποιες νέες αναδύονται.
Πριν από λίγες ημέρες αποκαλυπτικές πληροφορίες του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ έκαναν λόγο για την επάνοδο του Ηλία Κασιδιάρη στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας. Ο καταδικασθείς σε 13 χρόνια κάθειρξη για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, ο οποίος πρόκειται να εκτίσει μέχρι και την τελευταία μέρα της ποινής του, αποφυλακίζεται στις 15 Σεπτεμβρίου και ετοιμάζει την πολιτική του επάνοδο. Κάτι που έχει δημοσιοποιήσει πολλές φορές κατά τις άδειες που λάμβανε από τις φυλακές Δομοκού. Εκείνες τις στιγμές μάλιστα μάλιστα που βρισκόταν εκτός κελιού, φρόντιζε να οργανώνει και να παρευρίσκεται σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Όπως η πιο πρόσφατη στην Ομόνοια στις 20 Ιουλίου.
Συγκεντρώσεις, στις οποίες προφανώς και δεν ήταν μόνος. Είχε κοινό να τον χειροκροτεί και να δείχνει πως αδημονεί για τα νέα του πολιτικά σχέδια. Μπορεί όχι εκατοντάδες αλλά αρκετούς για να καταλάβει κανείς ότι το ρεύμα της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα, καλά κρατεί. Στο ερώτημα μάλιστα τί δυναμική μπορεί να έχει ένα κόμμα υπό τον Κασιδιάρη, πολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές απαντούν πως αυτή κινείται ήδη στο φάσμα του 5%.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Αττίλας 1974»: Η πραγματικότητα πίσω από τον τουρκικό μύθο
Η άνοδος και η εδραίωση της Ακροδεξιάς θεωρίας δεν είναι πολιτικό φαινόμενο που αγγίζει μόνο την Ελλάδα ή την Κύπρο αλλά διαχέεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Στη Γερμανία υπάρχει μια καταιγίδα που ακούει στο όνομα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία). Το ακροδεξιό κόμμα, το οποίο έχει χαρακτηριστεί από πολλούς αναλυτές ακόμη και ως νεοναζιστικό, εδραιώνεται στην πρώτη θέση συγκεντρώνοντας 29% στην πρόσφατη μέτρηση της INSA για τις επερχόμενες κρατιδιακές εκλογές στις 6 Σεπτεμβρίου. Διεκδικεί σθεναρά την εξουσία σε κρατίδιο και όλα δείχνουν ότι θα κόψει το νήμα της νίκης, κάτι πρωτοφανές για την μεταπολεμική Γερμανία. Οι υπόλοιπες πολιτικές φωνές ακολουθούν, Χριστιανοδημοκράτες στο 21%, οι Πράσινοι στο 13% και η Αριστερά είναι μόλις στο 11%.
Η Γαλλία και ο Εμμανουέλ Μακρόν κινούνται στη σφαίρα της Μαρίν Λεπέν και παρά το γεγονός πως η ηγέτιδα της γαλλικής Ακροδεξιάς κρίθηκε ένοχη από τη γαλλική δικαιοσύνη για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων (ψιλά γράμματα για κάποιους) ανακοίνωσε πως θα θέσει υποψηφιότητα για τις προεδρικές του ’27. Δημοσκόπηση που δημοσιοποιήθηκε την 28η Αυγούστου της δίνει την πρωτιά σε όλα τα σενάρια από τον πρώτο γύρο με το ποσοστό της να κυμαίνεται στο 33%-35%.
Στην Ισπανία παρατηρείται ισχυροποίηση της ακροδεξιάς δύναμης, στην Ιταλία καθώς και σε άλλες ευρωπαικές χώρες. Με τεράστια ποσοστά πολιτών να αποτελούν τα ευήκοα ώτα των ριζοσπαστικών ιδεολογιών.
Το κύριο πρόβλημα ωστόσο δεν είναι οι πολίτες που ταυτίζονται με τις ακραίες θέσεις. Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει τις υπόλοιπες λεγόμενες φιλελεύθερες δυνάμεις είναι γιατί εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία αυτή η αστείρευτη δεξαμενή οργής πάνω στην οποία πατάει η Ακροδεξιά. Ο Κασιδιάρης και οι ομοϊδεάτες του, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και προχωρούν σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο κάθε άλλο παρά σταθερό είναι. Η διείσδυση της Ακροδεξιάς και η κανονικοποίηση της σε συστημικότητα δε γίνεται ως διά μαγείας αλλά κάποιος, κάποιοι οδήγησαν σε αυτήν. Είτε με τα λάθη τους, είτε με τις παραλήψεις τους ή ακόμα και με την αλαζονεία τους πως καμία άλλη ιδεολογία δεν μπορεί να υπερισχύσει. Η άνοδος και η σοκαριστική σταθερότητα που παρουσιάζει η Ακροδεξιά ανά τον πλανήτη γεννήθηκε μέσα από κρίσεις και όσο το υπόλοιπο πολιτικό στερέωμα δεν κοιτιέται στον καθρέφτη τόσο θα γιγαντώνεται το τέρας της Ακροδεξιάς.
