#zoomout
Άκουσα τις προάλλες σε ραδιοφωνική εκπομπή τον εκπρόσωπο της ελεγκτικής υπηρεσίας να μιλά για τα κλιματιστικά στις σχολικές μονάδες, με αφορμή τη σχετική έκθεση της υπηρεσίας του που δημοσιοποιήθηκε πριν λίγες μέρες. Σε ερώτηση δημοσιογράφου εάν υπάρχει ο κίνδυνος ηλεκτροπληξίας, η απάντηση ήταν τόσο ξεκάθαρη όσο και σοκαριστική. Ασφαλώς υπάρχει ο κίνδυνος ηλεκτροπληξίας.
Ανέτρεξα στην ίδια την έκθεση, η οποία αφορούσε σε δειγματοληπτικό -όπως συνηθίζεται- έλεγχο πέντε σχολικών μονάδων. Αυτές οι σχολικές μονάδες είχαν δηλωθεί από το ίδιο το ΥΠΑΝ, μαζί με άλλες, ως ολοκληρωμένες ως προς την εγκατάσταση κλιματιστικών. Η εικόνα είναι άκρως ανησυχητική.
Σύμφωνα με την έκθεση, κλιματιστικά τέθηκαν σε λειτουργία χωρίς να έχει προηγηθεί ο έλεγχος και η πιστοποίηση της ηλεκτρικής εγκατάστασης καθώς και η τελική επιθεώρηση και έγκριση. Υπάρχουν περιπτώσεις πρόχειρων ηλεκτρολογικών συνδέσεων που είναι εκτεθειμένες σε κοινή θέα. Σε μία περίπτωση έχει αφαιρεθεί από ηλεκτρικό πίνακα η διάταξη ασφαλείας της θύρας, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η πρόσβαση στον πίνακα χωρίς την προηγούμενη απομόνωση της ηλεκτρικής παροχής. Ενδεχομένως αυτό να έγινε λόγω της ανάγκης συχνής επαναφοράς του διακόπτη μετά από πτώση λόγω υπερφόρτωσης. Αναφέρθηκε σχετικά περίπτωση κατά την οποία διακόπτης προστασίας ηλεκτρικού πίνακα έπεσε και επαναφέρθηκε επτά φορές εντός της ίδιας ημέρας.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Η πρακτική αυτή σύμφωνα με την έκθεση, εγκυμονεί κινδύνους πρόκλησης σοβαρών ατυχημάτων, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία και ασφάλεια παιδιών και εκπαιδευτικών. Η λειτουργία τέτοιων κλιματιστικών συστήνεται να τερματιστεί άμεσα. Τέλος, η κατάσταση προκλήθηκε λόγω της παράκαμψης των προβλεπόμενων σταδίων υλοποίησης , σε γνώση μάλιστα του ΥΠΑΝ.
Αδιανόητο και όμως πραγματικό. Πήγαμε να λύσουμε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί χρόνια τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς και δημιουργήσαμε άλλο, πολύ σοβαρότερο πρόβλημα. Η περίπτωση «κλιματιστικά» αντικατοπτρίζει δυστυχώς τον τρόπο που συχνά αντιμετωπίζονται τα προβλήματα σε αυτόν τον τόπο. Αρχικά τα αγνοούμε. Όταν κάποιος τα υποδείξει, η αντίδραση είναι να τα υποτιμήσουμε και να τα παραβλέψουμε. Όταν νιώσουμε ότι έφτασε ο κόμπος στο κτένι αποφασίζουμε να τα χειριστούμε, για να νιώσουμε και κυρίως να δείξουμε ότι κάτι κάναμε, ενίοτε κάτι μεγάλο. Ο χειρισμός όμως αφορά περισσότερο την εικόνα παρά την ουσία. Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Το χειρότερο σενάριο είναι η μη επίλυση ή η «κατ’ εικόνα» επίλυση να απειλεί την ασφάλεια και την υγεία μας. Εδώ, κρίνοντας από το αποτέλεσμα, ως επίλυση θεωρήθηκε η εγκατάσταση των κλιματιστικών. Η λειτουργία τους και πιο σημαντικό, η ασφαλής λειτουργία τους φάνηκε ότι δεν ήταν μέρος της εξίσωσης. Ή τουλάχιστον όχι ακόμη.
Είναι πολλά που θα μπορούσε να γράψει και να πει κανείς. Αυτό που εξοργίζει ίσως περισσότερο είναι η ευκολία ή η ελαφρότητα με την οποία το Κράτος παρακάμπτει τους κανόνες και τις διαδικασίες που το ίδιο έχει θέσει, και μάλιστα για ένα θέμα που αποτελεί θέμα ασφάλειας. Η ασφάλεια είναι όμως η πρώτη και κύρια υποχρέωση ενός Κράτους έναντι στους πολίτες του. Η ευθύνη του Κράτους είναι δε αυξημένη όταν μιλάμε για υποδομές και εγκαταστάσεις που βρίσκονται υπό την κυριότητα και τον έλεγχο του και είναι ακόμη πιο αυξημένη όταν μιλάμε για παιδιά αλλά και εργαζόμενους και εκπαιδευτικούς την ώρα που εκπληρώνουν το καθήκον και την υποχρέωση που έχει το Κράτος να μορφώνει τα παιδιά του.
