ALPHA της Κυριακής

Ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη στην ομολογουμένως ευρηματική θέση του ειδικού σύμβουλου του Προέδρου για το Κυπριακό σε Ασία και Αφρική, δεν ανέδειξε μόνο το βαθύ ρήγμα στον ΔΗΣΥ. Εμπέδωσε πως ένας άκρατος κυνισμός τείνει να επικρατήσει οριζοντίως στην πολιτική. Και ήγειρε το ερώτημα πόσο ωφέλιμα είναι τελικά για την κοινωνία, πολιτικά πρόσωπα που ενεργούν χωρίς κανένα ηθικό φίλτρο. Και χωρίς κανόνες.

Δεν ήταν μόνο οι εξηγήσεις που προκάλεσαν θυμηδία. Το θράσος για παράδειγμα του Νίκου Τορναρίτη να νομιμοποιήσει ηθικά την κίνηση παραλληλίζοντας τον διορισμό του με αυτόν του Γιώργου Βασιλείου από τον Γλαύκο Κληρίδη ως επικεφαλής της διαπραγματευτικής αποστολής για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Αγνοώντας  την προσφορά του Γιώργου Βασιλείου στην διαδικασία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε, ή ότι είχε συγκεκριμένους όρους εντολής, συγκεκριμένο έργο να επιτελέσει, συγκεκριμένους στόχους σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Ήταν και οι αμήχανες εξηγήσεις της κυβέρνησης. Πως διορίστηκαν και στο παρελθόν πρέσβεις σε αντίστοιχους ρόλους, όπως για παράδειγμα ο Μιχάλης Ατταλίδης επί Τάσσου Παπαδόπουλου. Προφανώς, ένας πρέσβης που γνωρίζει την Ευρώπη τα πρόσωπα και τις διαδικασίες είναι λογικό να διοριστεί σε μία τέτοια θέση. Ο Νίκος Τορναρίτης τι ακριβώς θα κάνει στην Ασία και στην Αφρική;  

Ήταν όμως και το πώς αυτός ο διορισμός αντανακλούσε στον ίδιο τον ΔΗΣΥ. Ο Νίκος Τορναρίτης, υπήρξε τρίτος τη τάξει, ανελίχθηκε και ευνοήθηκε όσο το κόμμα ήταν ιδιαίτερα ισχυρό. Σήμερα είναι εμφανής όχι μόνο η προσπάθεια διεμβόλισης του Συναγερμού από τον Προέδρο Χριστοδουλίδη, αλλά και η δυσκολία στην οποία βρίσκεται το κόμμα του.  Θα ανέμενε συνεπώς κανείς από τον κ. Τορναρίτη, για λόγους έστω ηθικού χρέους να σταθεί στο κόμμα που τον ανέδειξε. Όχι να αποτελεί τον δούρειο ίππο στην προσπάθεια του Νίκου Χριστοδουλίδη να το πλήξει. Αν ο ίδιος πάλι πιστεύει στον Πρόεδρο και την υποψηφιότητά του, έχει κάθε δικαίωμα και να τον ακολουθήσει εξηγώντας για ποιους λόγους διαφωνεί με τις συλλογικές αποφάσεις του κόμματος και να τον υποστηρίξει ανοικτά στις επικείμενες εκλογές. Δεν μπορεί να είναι με το ένα πόδι εντός του κόμματος δηλώνοντας  Συναγερμικός και την ίδια στιγμή να υπονομεύει τις συλλογικές αποφάσεις στηρίζοντας υπογείως τον Πρόεδρο για να παραμείνει στην επικαιρότητα.

Όλο αυτό εντείνει την αίσθηση πως στην πολιτική έχει επικρατήσει ο άκρατος τυχοδιωκτισμός. Έναν τυχοδιωκτισμό δυστυχώς που θρέφει πρώτα και κύρια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ένας Πρόεδρος που ελέγχεται και για τις αντιφάσεις του. Γιατί ο Νίκος Χριστοδουλίδης, εκλέγηκε ως υπερκομματικός που θα κάνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Και ενώ υποστηρίχθηκε από κόσμο εξαιτίας της υπόσχεσης ότι θα υπερβεί τα κόμματα, σήμερα διαπιστώνεται πως κύριος στόχος είναι να τα διαλύσει. Διορίζοντας όχι τις προσωπικότητες με διεθνή αναγνώριση όπως υποσχέθηκε, αλλά τους πρόθυμους δούρειους ίππους. Που για να αξιοποιηθούν σε αξιώματα είναι έτοιμοι να υπονομεύσουν το ίδιο το κόμμα τους με το πρόσχημα της πολυφωνίας. Αυτό λέει πολλά για το ήθος που διέπει κομματικά στελέχη της πρώτης γραμμής. Λέει όμως κυρίως πολλά για τον χαρακτήρα ενός Προέδρου που εκλέγηκε με το αφήγημα οτι θα φέρει νέο αέρα στην πολιτική. Στην πορεία όμως διαφάνηκε, πως προσπάθειά του να διατηρηθεί στην εξουσία, δεν σέβεται αντιπάλους, κομματικές διαδικασίες και ηθικούς κώδικες. Και αυτό δεν είναι υγιές. Ούτε για την πολιτική ούτε για την δημοκρατία.