Στόχος δεν είναι να μπουν οι ικανότεροι, αλλά αυτοί που είτε μπορούν να προκαλέσουν δολιοφθορά στους απέναντι είτε αυτοί που έχουν δώσει επαρκή διαπιστευτήρια προσήλωσης
Όταν το 2023 ο Νίκος Χριστοδουλίδης διεκδικούσε την Προεδρία της Δημοκρατίας, το κύριο ερώτημα που καλείτο να απαντήσει ήταν πόσο έτοιμος ήταν να κυβερνήσει και κυρίως με ποιους στο πλευρό του. Δεν είχε άλλωστε την εμπειρία διακυβέρνησης, ούτε ένα μεγάλο κόμμα πίσω του που να τον δεσμεύει για το ποιοι θα κυβερνήσουν μαζί του και ποια θα είναι η πολιτική του κατεύθυνση. Και σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, επιχείρησε να μετατρέψει την αδυναμία του σε ατού. Χαρακτηρίζοντας την σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου ως την κορυφαία του πολιτική πράξη, καλούσε τους πολίτες να τον κρίνουν βάσει αυτής. Αποκάλυπτε λοιπόν πως σε ένα μαύρο μπλοκάκι είχε γραμμένα τα ονόματα των εν δυνάμει υπουργών, υποστήριζε πως στο μυαλό του ήταν ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά και το προφίλ των υπουργών και φρόντιζε σε κάθε δήλωσή του να ανεβάζει ολοένα και πιο ψηλά τον πήχη των προσδοκιών με λεπτομέρειες και προαποκλεισμούς. Προανήγγειλε ίση εκπροσώπηση των δύο φύλων, την εκπροσώπηση όλων των επαρχιών και πως οι υπουργοί του θα είναι πρόσωπα από την κοινωνία και που διαπρέπουν στο εξωτερικό.
Υποσχέσεις για αξιοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία. Δεσμεύσεις για ρήξη με το παλαιοκομματικό κατεστημένο διευκρινίζοντας πως το δικό του υπουργικό συμβούλιο δεν θα περιλαμβάνει κομματικό στέλεχος. Σε τέτοιο σημείο αφόριζε τα κομματικά στελέχη που στην ουσία υπέσκαπτε τα κόμματα που τον στήριζαν. Ενώ στους ημικρατικούς ξεκαθάριζε πως θα διοριστούν, όχι οι κομματικοί παράγοντες αλλά οι καταλληλότεροι σε κάθε οργανισμό. Οι οποίοι θα επιλέγονταν όχι από κομματικές λίστες αλλά βάσει του ελέγχου που θα έκανε ο νέος ριζοσπαστικός θεσμός, το γνωμοδοτικό συμβούλιο.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Χάνει την έναρξη της σεζόν για την Εφές ο Παπαγιάννης
Προς ανταλλαγή ο Σρέντερ από τους Καβαλίερς
Δεν χρειαζόταν να είναι κάποιος κακόπιστος για να αντιληφθεί από την αρχή πως αυτές οι υψηλές προσδοκίες, οι προαποκλεισμοί και οι δεσμεύσεις δεν θα μπορούσαν εκ των πραγμάτων να υλοποιηθούν. Λίγοι όμως μπορούσαν να διαγνώσουν το μέγεθος της επικοινωνιακής αυτής φούσκας. Και όσοι ακόμα διερωτούνταν για τις πραγματικές προθέσεις, τις επιβεβαίωσαν πριν λίγες μέρες. Όταν ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος με αφοπλιστική ειλικρίνεια και τον γνωστό κυνισμό, ξεκαθάρισε πως οι νέοι υπουργοί επιλέχθηκαν και επειδή στήριξαν από την αρχή τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Το μαύρο μπλοκάκι με τους ικανότερους κατέληξε να είναι σήμερα, ένα υπουργικό συμβούλιο σκληρά κομματικό. Και το προφίλ των υπουργών που έλεγε πως είχε στο μυαλό του, εκείνοι που διαπρέπουν τάχα στο εξωτερικό, κομματικά στελέχη που απέτυχαν στις εκλογές και δεν έχουν καμία σχέση με το χαρτοφυλάκιο που ανέλαβαν.
Δεν είναι η παρουσία κομματικών στο υπουργικό που ενοχλεί. Αντιθέτως πολλοί ήταν εκείνοι στο παρελθόν που έκαναν εξαιρετική δουλειά. Είναι η κοροϊδία που ενοχλεί. Η μεγάλη απόσταση των εξαγγελιών και η κατάληξη των έργων. Είναι η απουσία λογοδοσίας για το πόσο εύκολα αναιρέθηκαν όλες οι προεκλογικές δεσμεύσεις. Είναι όμως και η εμπέδωση του πώς αντιλαμβάνονται την πολιτική. Ως ένα μέσο διατήρησης στην εξουσίας. Με τακτικισμούς και υπολογισμούς. Βολιδοσκοπώντας πρόσωπα που θα δημιουργήσουν δολιοφθορά στους ανθυποψήφιους, στελεχώνοντας το υπουργικό με στελέχη που θα εγκλωβίσουν τα κόμματα δίπλα του για την επανεκλογή. Και με μοναδικό στόχο, όχι την αρτιότητα, αλλά το ποιος έχει δώσει τα περισσότερα διαπιστευτήρια προσήλωσης. Ποιος θα είναι μέχρι τέλους, άνθρωπος του Προέδρου.
