ALPHA της Κυριακής

Όλα αυτά συνέβησαν τον Μάιο του 1992, με το μονοθέσιο να εκτίθεται στην Διεθνή Κρατική Έκθεση της Λευκωσίας

Ακούγεται άκρως σουρεαλιστικό. Και η αλήθεια είναι πως ήταν, αφού για κάποιους από εμάς έμοιαζε περισσότερο με όνειρο παρά με πραγματικότητα. Και τότε, το όνειρο άνοιξε για μένα μια πόρτα που δεν είχα φανταστεί πως θα περνούσα 

Με την εμβληματική McLaren MP4-6 του Ayrton Senna να ξαναζωντανεύει πρόσφατα στους δρόμους της Αθήνας, έχοντας τον τιμημένο Mika Hakkinen πίσω από το τιμόνι της, ξύπνησε μέσα μου μια παλιά ανάμνηση, όταν το ίδιο μονοθέσιο βρέθηκε στην Κύπρο. 

Μοιάζει ακόμη σαν όνειρο αλλά, μια φορά και έναν καιρό, πριν από πολλά χρόνια εδώ στην Κύπρο, σε μια εποχή που οι φίλοι της Formula 1 στη χώρα μας ήταν τόσο λίγοι, που γνωρίζονταν όλοι μεταξύ τους (!) ένας από τους τότε χορηγούς της McLaren αποφάσισε να φέρει στο νησί μας την MP4-6 του μυθικού Senna: το μονοθέσιο με το οποίο είχε κατακτήσει το τελευταίο του πρωτάθλημα, ένα μόλις χρόνο προηγουμένως.   

Όλα αυτά συνέβησαν τον Μάιο του 1992, με το μονοθέσιο να εκτίθεται -για μια ολόκληρη βδομάδα- στην Διεθνή Κρατική Έκθεση της Λευκωσίας, εκεί όπου έμοιαζε να συναντιέται τότε ολόκληρη η Κύπρος. 

Με τον «πυρετό» της Formula 1 στο αίμα μου, άφησα στη μέση τις σπουδές μου στο κολλέγιο και κάθε βράδυ ήμουν εκεί, μπροστά στη McLaren του Senna. Μέχρι που οι υπεύθυνοι του περιπτέρου, βλέποντας πως δεν έλεγα να ξεκολλήσω από κοντά της, αναγκάστηκαν να με… προσλάβουν -αφιλοκερδώς, βεβαίως- για να μιλώ στους επισκέπτες για το πάθος μου. 

Ο κόσμος μαζευόταν γύρω από το μονοθέσιο περισσότερο από περιέργεια παρά από δέος. Για τους περισσότερους ήταν κάτι άγνωστο, σχεδόν αφύσικο. Έσκυβαν, το περιεργάζονταν, βύθιζαν τα νύχια τους στα αλλόκοτα slick ελαστικά του και κάθε φορά που τους έβλεπα να το κάνουν ένιωθα μέσα μου ένα μικρό ρίγος ιεροσυλίας. Κάποιοι μάλιστα νόμιζαν πως το ανάλαφρο μονοθέσιο ήταν ψεύτικο, αφού δεν είχε κινητήρα και μπορούσες να το σπρώξεις εύκολα με τα χέρια, όμως το μυστικό του ήταν τα ανθρακονήματα, άγνωστη λέξη για τους περισσότερους εκείνη την εποχή.  

«Πόσα πιάνει αυτή η κουρσούα, καμιά ογδονταριά;» θυμάμαι να με ρωτά κάποιος. «Τόσα πιάνει μόνο με την πρώτη ταχύτητα! Kαι μετά, στο άψε-σβήσε, σκαρφαλώνει μέχρι τα 320!» απαντώ, και από τον τρόπο που με κοιτάζει καταλαβαίνω πως νομίζει ότι τον δουλεύω. 

Και όσο περνούσαν οι μέρες, ένιωθα πως η παρουσία μου δίπλα στη McLaren του ινδάλματός μου γινόταν όλο και πιο ξεχωριστή. Δεν ήξερα, όμως, πως το καλύτερο φυλαγόταν για το τέλος. 

Το τελευταίο βράδυ, η εταιρεία που είχε φέρει τη McLaren στην Κύπρο αποφάσισε να μου κάνει ένα δώρο που, για έναν 21χρονο που ζούσε και ανέπνεε για τη Formula 1, ήταν άκρως συγκλονιστικό, προκαλώντας μου τέτοιο δέος που ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να περιγράψω: να βυθίσω το σώμα μου στο πιλοτήριο της βολίδας του θρύλου των θρύλων.  

Αφού αποχώρησαν, λοιπόν, όλοι οι επισκέπτες, φόρεσα τη στολή, τα γάντια και το κράνος μου από τους αγώνες karting του Παγκυπρίου Πρωταθλήματος, σκούπισα προσεκτικά τις μπότες μου για να μην βεβηλώσω το ιερό, έκανα τον σταυρό μου και ετοιμάστηκα για την τελετουργία. 

Πώς εισχωρείς σε ένα μονοθέσιο της Formula 1; Ειδικά ένα μονοθέσιο εκείνης της εποχής, όπου τα πιλοτήρια ήταν απάνθρωπα στενά και κλειστοφοβικά; Η πρώτη σκέψη είναι πως ΔΕΝ μπορείς! 

Φανταστείτε μια καρέκλα που βρίσκεται τόσο κοντά στο τραπέζι, ώστε να μην μπορείς να τη σύρεις προς τα πίσω για να καθίσεις. Πρέπει πρώτα να βγάλεις το τιμόνι και μετά να κοιτάξεις χαμηλά και βαθιά στο πιλοτήριο, κάτω από το ταμπλό των οργάνων, μέχρις ότου εντοπίσεις μια εξαιρετικά στενή οριζόντια τρύπα, από την οποία πρέπει να περάσουν τα πόδια σου. Για να το κατορθώσεις, πρέπει να λυγίσεις τα γόνατα σχεδόν ανάποδα και να… γλιστρήσεις μέσα, σαν να σε καταπίνει το μονοθέσιο. 

Παρόλο που το κάθισμα, ραμμένο στα μέτρα του σώματος του Senna, απουσίαζε, το πιλοτήριο εξακολουθούσε να είναι απελπιστικά στενό, ακόμη και για έναν τύπο μισή μερίδα σαν κι εμένα. Οι ώμοι, τα χέρια και τα πόδια μου ακουμπούσαν δεξιά κι αριστερά, στα τοιχώματα του πιλοτηρίου, ενώ τα γόνατά μου εφάπτονταν μεταξύ τους. 

Και τότε συνειδητοποιείς το αδιανόητο. Πώς γίνεται ο Senna, χωμένος σε αυτή την εμβρυακή, αφιλόξενη στάση, να βλέπει, να σημαδεύει και να ξύνει μπαριέρες και τοίχους με ακρίβεια λέιζερ στα 300 χλμ./ώρα; 

Η σκέψη και μόνο πως, τότε, ο «Φιλόσοφος της Ταχύτητας» ήταν ακόμη ανάμεσά μας, ζωντανός, γράφοντας στις πίστες της Formula 1 τον μύθο που έμελλε να τον κάνει αθάνατο, με κάνει μέχρι σήμερα να ανατριχιάζω. 

Η δική μας ιστορία, όμως, δεν τελείωσε στην Κρατική Έκθεση…  

Λίγο αργότερα, η McLaren MP4-6 μεταφέρθηκε σε ένα βενζινάδικο της πρωτεύουσας, όπου τοποθετήθηκε σε περίοπτη θέση ως έκθεμα. Η παρέα μου κι εγώ ήμασταν και πάλι εκεί, δίπλα της, για όσες περισσότερες ώρες μπορούσαμε, ενώ στον χώρο βρισκόταν θυμάμαι και μια νεαρή κοπέλα ως μοντέλο. 

Σε κάποια φάση, ένας ιερέας -με λευκά αθλητικά παπούτσια κάτω απ’ τα ράσα- ο οποίος γέμιζε με βενζίνη το όχημά του, μας κοίταξε πονηρά και μας είπε: «Τι κάνετε εκεί κατεργάρηδες; Ήρθατε να δείτε τα μπούτια του μοντέλου;». «Όχι!», αποκριθήκαμε «ήρθαμε για προσκύνημα». 

Περισσότερα στο βιβλίο μου «Ύμνος στην Ταχύτητα» – Δημήτρης Γιόκκας