Σε ένα κράτος που παρουσιάζει την οικογένεια ως προτεραιότητα, τα βήματα που γίνονται από την πολιτεία για την επιβίωση της είναι ελάχιστα
Το ποιος θα φυλάει τα παιδιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και τις σχολικές αργίες, επανήλθε τις τελευταίες μέρες έντονα στη συζήτηση.
Αφορμή αποτέλεσε το γεγονός ότι φέτος, το πρώτο κουδούνι αργεί πολύ να κτυπήσει. Με τα παιδιά των δημόσιων νηπιαγωγείων και δημοτικών να περνούν το κατώφλι του σχολείου στις 14 Σεπτεμβρίου, καθώς σύμφωνα με τη νομοθεσία τα σχολεία στη δημοτική εκπαίδευση ανοίγουν για τους μαθητές την δεύτερη, Δευτέρα Σεπτεμβρίου.
Το γεγονός ότι τα σχολεία κλείνουν για τις καλοκαιρινές διακοπές στα μέσα Ιουνίου, και η έναρξη της σχολικής χρονιάς αρχίζει στα μέσα Σεπτεμβρίου είναι κάτι που αναπόφευκτα απασχολεί κάθε χρόνο χιλιάδες οικογένειες. Και αυτό, γιατί οι ετήσιες άδειες ανάπαυσης τελειώνουν, οι επιχειρήσεις, οι υπηρεσίες και τα γραφεία επιστρέφουν στους κανονικούς ρυθμούς εργασίας. Και τα παιδιά;
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ποιος θα φροντίζει με ασφάλεια τα παιδιά; Τι γίνεται όταν δεν υπάρχουν παππούδες, γιαγιάδες ή άλλα έμπιστα φιλικά πρόσωπα να απασχολούν τα παιδιά για περισσότερες από 8 ώρες μέχρι να επιστρέψουν από την εργασία οι γονείς ;
Οι επιλογές που έχουν στη διάθεση τους οι γονείς τον Σεπτέμβριο είναι απειροελάχιστες, αφού τα πλείστα summer school έχουν κλείσει από τα τέλη Ιουλίου και δεν λειτουργούν το Σεπτέμβριο.
Το παζλ των αδειών δεν ενώνεται με τις άδειες και των δυο γονέων. Η πράξη είναι απλή. 22 μέρες κατά μέσο όρο οι άδειας του πατέρα και 22 ημέρες της μητέρας το αποτέλεσμα είναι 44 ! Τα σχολεία ωστόσο είναι κλειστά για 81 μέρες. Στις 81 μέρες περιλαμβάνονται οι καλοκαιρινές διακοπές, οι σχολικές αργίες – και όχι οι δημόσιες – του Πάσχα, των Χριστουγέννων, των Τριών Ιεραρχών, της γιορτής του Αρχιεπισκόπου, της τοπικής εορτής, της Αναλήψεως και του Αποστόλου Βαρνάβα. Από τις 22 ημέρες των γονέων πρέπει να αφαιρεθούν και οι μέρες όπου τα παιδιά είναι άρρωστα κατά τον σχολικό χρόνο και επιβάλλεται η παραμονή τους στο σπίτι τόσο για το καλό της υγείας τους όσο και των συμμαθητών τους.
Και αν ανοίξουμε και το κεφάλαιο των μονογονεϊκών οικογενειών, τους γονείς παιδιών με αυξημένη φροντίδα εκεί η κατάσταση είναι ακόμη πολύ πιο δύσκολη.
Η γονική άδεια, είναι μία εναλλακτική για κάποιους γονείς, ωστόσο το γεγονός ότι η εξέταση για την καταβολή του επιδόματος απαιτεί χρόνο, και δυσχεραίνει τον οικονομικό προϋπολογισμό.
Με αυτά τα δεδομένα, η πρόσφατη ανάρτηση της πολύτεκνης, εργαζόμενης μαμάς και influencer, Κρίστα Θεοφανοπούλου για τα προβλήματα που δημιουργούνται στην πλειονότητα των γονιών ήταν ενδεικτική. Προκάλεσε όμως κύμα αντιδράσεων σε εκπαιδευτικούς κύκλους και μερίδα της κοινωνίας που ενοχλήθηκαν από τους γονείς που διαμαρτύρονται για το κοινωνικό αυτό πρόβλημα που βιώνουν κάθε χρόνο οι οικογένειες με μικρά παιδιά.
Η έρευνα ωστόσο που έτρεξε η διαδικτυακή ομάδα Family Network με συντονίστρια την κυρία Θεοφανοπούλου και με συμμετοχή 3000 πολιτών κατέδειξε το μέγεθος του προβλήματος .
Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της έρευνα είναι το γεγονός ότι το 10,4% των παιδιών δημοτικού κατά την περίοδο αυτή έχει χρειαστεί να μείνει στο σπίτι χωρίς την επίβλεψη ενήλικα. Είναι παράνομο και διώκεται ποινικά εάν η απουσία επίβλεψης θέσει την ασφάλεια ή την υγεία του παιδιού σε κίνδυνο ωστόσο δεν έχουν άλλη επιλογή. Την ίδια ώρα η έρευνα καταγράφει ότι το 66% των γονέων είναι πολύ δύσκολο να καλύψει το κόστος του καλοκαιρινού σχολείου.
Στοιχεία που πρέπει να προβληματίσουν άμεσα τους αρμόδιους φορείς, οι οποίοι πρέπει να ενσκήψουν με σοβαρότητα στην εξεύρεση λύσεων.
Τα θερινά σχολεία που προτάσσονται ως λύση δεν απευθύνονται σε όλους. Και οι αριθμοί είναι εκεί να μας το επιβεβαιώνουν. Υπάρχουν μεγάλοι δήμοι με 6 δημοτικά διαμερίσματα και ένα θερινό σχολείο.
Σίγουρα ο ρόλος του σχολείου είναι η πολύπλευρη εκπαίδευση , η απόκτηση δεξιοτήτων και όχι η φύλαξη των παιδιών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ωστόσο η πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το θεσμό της οικογένειας, με άλλους τρόπους.
Δεν υποβαθμίζουμε βεβαίως τις προσπάθειες που έχουν γίνει. Τα τελευταία χρόνια έγιναν βήματα μπροστά, ωστόσο είναι πολύ μικρά για να είμαστε περήφανοι για αυτά.
Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία διατυμπανίζει πως η οικογένεια είναι η προτεραιότητα και την ίδια ώρα τα βήματα που γίνονται από την πολιτεία για την επιβίωση της είναι ελάχιστα και δεν απευθύνονται σε όλες τις οικογένειες.
Την ώρα για παράδειγμα που γονείς δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι να φοιτήσουν τα παιδιά στο Γυμνάσιο οι αναφορές και οι κατηγορίες για τους σύγχρονους γονείς έπεφταν βροχή : «βαριούνται τα παιδιά τους», «τα σχολεία δεν είναι baby sitting», «αν είχε εσώκλειστα σχολεία θα τα στέλνανε εκεί για να περνούν ωραία οι γονείς.
Είναι λυπηρό και απογοητευτικό να απευθύνονται με απαξίωση στις σύγχρονες μητέρες που εργάζονται, φροντίζουν την οικογένεια τους, εμπλέκονται στα κοινά, και διεκδικούν τα αυτονόητα.
«Ξύπνησαν οι σύγχρονες μαμάδες», λένε και τα θέλουν όλα.
Όχι λοιπόν, οι σημερινές μαμάδες δεν πρόλαβαν να κοιμηθούν ακόμα. Από την ημέρα της γέννησης του παιδιού τους, έρχονται αντιμέτωπες με δυσκολίες που το 2026 θα έπρεπε να είχαν ήδη λυθεί. Άδεια μητρότητας, αναζήτηση και εξεύρεση βρεφοκομικού σταθμού, αποτελεί έναν από τα μείζονα προβλήματα για τις νέες οικογένειες.
Υπάρχουν εκεί έξω πολλοί γονείς, που δεν βαριούνται τα παιδιά τους, που θέλουν να έχουν ποιοτικό χρόνο μαζί τους, που περνούν υπέροχα με τα παιδιά τους.
Όλα αυτά αποτελούν σημαντικό παράγοντα στην υπογεννητικότητα, στη μείωση του πληθυσμού των Κυπρίων, και στο γεγονός ότι οι ηλικιωμένοι είναι περισσότεροι από τους νέους. Μέσα στην μελλοντική εξίσωση προσθέστε και το συνταξιοδοτικό των επόμενων χρόνων και το ξένο εργατικό προσωπικό που θα κληθεί να εργαστεί για την κάλυψη των αναγκών της χώρας μας. Μετά μην ζητήσετε τα ρέστα παρακαλώ, θα είναι πολύ αργά.
