Μήπως ευθυγραμμιστήκαμε κι εμείς με τις διεθνείς τάσεις και ψάχνουμε έναν πλούσιο για να του αναθέσουμε την πολιτική και ηθική μας χρεοκοπία;
Ο Τζων Χριστοδούλου μού πετάγεται από παντού. Φιλάνθρωπος, να ρίχνει ανάποδα τρίποντα και να υπόσχεται χιλιάρικα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τώρα και υποψήφιος Πρόεδρος, στις ιστοσελίδες και στα δελτία ειδήσεων. Τι συμβαίνει, ρε παιδιά; Πλήττει το κοινό με σοβαρές ειδήσεις και αποφασίσαμε όλοι μαζί να σπάσουμε πλάκα; Ή μήπως ευθυγραμμιστήκαμε κι εμείς με τις διεθνείς τάσεις και ψάχνουμε έναν πλούσιο για να του αναθέσουμε την πολιτική και ηθική μας χρεοκοπία;
Από πότε το να αγοράζεις φτηνά ακίνητα στην Αγγλία και να τα πουλάς ακριβά σε καθιστά κατάλληλο για την Προεδρία της Δημοκρατίας, και μάλιστα ενός κράτους με υπαρξιακές προκλήσεις; Και πριν ακούσω πως όλοι δικαιούνται να είναι υποψήφιοι, πως οι άλλοι είναι χειρότεροι και άλλα τέτοια, να πούμε πως οι επιχειρηματίες στην πολιτική είναι της μόδας. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση ο Έλον Μασκ, που ξέρει να φτιάχνει αυτοκίνητα, αλλά είναι αμφίβολο αν ξέρει και να συμμαζεύει τα δημοσιονομικά των ΗΠΑ.
Και μην ακούσω πως και ο Γιώργος Βασιλείου ήταν πετυχημένος επιχειρηματίας και έκανε καλή προεδρία. Ο Πρόεδρος Βασιλείου ήταν πρωτίστως πολιτικό ον και οραματιστής, που τύγχανε να είναι και επιχειρηματίας, και όχι κάποιος που ήθελε να αγοράσει την Ομόνοια Λευκωσίας και, όταν δεν τα κατάφερε, μπήκε σε σκέψεις να γίνει Πρόεδρος της χώρας. Να μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Δεν θ’ αγιάσουνε ποτέ
Και όχι, δεν είναι σύμπτωση που το όνομα του Τζων Χριστοδούλου εμφανίζεται τακτικά στην επικαιρότητα. Προφανώς το επιδιώκει, ίσως μάλιστα να το απολαμβάνει. Να γράφουμε για το success story του και να αφήνουμε να εννοηθεί πως, μιας και τα κατάφερε να πλουτίσει, είναι ταυτόχρονα ικανός και να μας κυβερνήσει.
Δεν ξέρω ποιους μαζεύει γύρω του, αλλά και εδώ υποψιάζομαι πως στο τσούρμο υπάρχουν, εκτός από τους κλασικούς δουλοπρεπείς, που πιστεύουν πως όταν μπουν στο ίδιο δωμάτιο μαζί του έχουν και οι δύο μαζί μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια, και οι περίεργοι, που θέλουν να δουν από κοντά πώς είναι ένας πλούσιος, αλλά και πάρα πολλοί πονηροί. Αυτοί που εντοπίζουν πως αυτή η επιμονή του να προβάλλεται και να συντηρείται το όνομά του στην επικαιρότητα, αυτή, αν θέλετε, η επιτηδευμένη προσπάθειά του να αναγνωριστεί ως πετυχημένος —κάτι που δεν αμφισβητώ ότι είναι ο άνθρωπος—, αποτελεί την ευκαιρία τους να του φάνε λεφτά.
Να απογοητεύσω, λοιπόν, τους πονηρούς, γιατί ο Τζων ίσως να απολαμβάνει την προβολή, αλλά δεν μου μοιάζει για κορόιδο. Το προεδριλίκι κοστίζει και ο Τζων αυτή τη στιγμή έχει περισσότερες πιθανότητες να βάλει ανάποδο τρίποντο παρά να κερδίσει τις εκλογές. Άσε που δεν έχω πειστεί πως θέλει πραγματικά να μπλέξει. Ανάμεσα στην Κύπρο και το Μονακό, όπου κατοικεί, είμαι σίγουρος πως έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να περνά τον χρόνο του συνομιλώντας με τον Τουφάν Ερχιουρμάν για το Κυπριακό, συγκαλώντας Εθνικά Συμβούλια και τρέχοντας από τη μία υποχρέωση στην άλλη. Δεν τρελάθηκε κιόλας.
Το πρόβλημα είμαστε όλοι εμείς. Και, προφανώς, βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Τι ζόρι τραβάμε και ασχολούμαστε;
