ALPHA της Κυριακής
Ο ΔΗΣΥ σήμερα ονοματίζει τον Νίκο Χριστοδουλίδη ως τον κύριο αντίπαλο. Όμως όλο αυτό το διάστημα δεν φρόντισε να εξηγήσει γιατί είναι. Παραθέτοντας τις δικές τους διαφορετικές προτάσεις και φιλοσοφία
Η διευκρίνηση της Αννίτας Δημητρίου ότι το κόμμα δεν πρόκειται να στηρίξει τον Νίκο Χριστοδουλίδη για τις προεδρικές εκλογές του 2028 και η τοποθέτηση πως ο ΔΗΣΥ θα κατέλθει με δικό του υποψήφιο, δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία. Άλλωστε η κοινωνία παρακολουθεί εδώ και μήνες να μαίνεται ένας εσωκομματικός πόλεμος για το χρίσμα με δηλώσεις, διαρροές δημοσκοπήσεων και μπηχτές. Η τοποθέτηση όμως του αντιπροέδρου του κόμματος Γιάννη Καρούσου η οποία ακολούθησε αυτή της Προέδρου, ήταν ενδεικτική για να διαπιστωθεί η σύγχυση του κόμματος. Ξεκαθαρίζοντας πως ο κύριος αντίπαλος του ΔΗΣΥ είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, προειδοποιούσε πως αν διαπιστώσει πως κάποιοι βρίσκονται το πρωί στο Προεδρικό και το μεσημέρι στην Πινδάρου ή ότι κάποιοι στηρίζουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη θα βγει με ονόματα στη φόρα.
Δεν ξέρω αν οι φοβέρες του Γιάννη Καρούσου μπορούν να πιάσουν τόπο ή αν συνάδουν με ένα κόμμα που επικαλείται τον φιλελευθερισμό. Όμως αυτή η αναφορά του, έβγαλε στο προσκήνιο βαθύτερα ζητήματα. Αν όντως στελέχη βρίσκονται με το ένα πόδι στο Προεδρικό και το άλλο στην Πινδάρου, το ένα θέμα που θα πρέπει να απασχολήσει τον ΔΗΣΥ, είναι το κομμάτι του πολιτικού ήθους των στελεχών του. Τι λέει άραγε για ένα κόμμα αν τα στελέχη του που προωθήθηκαν και προβλήθηκαν διακατέχονται από έναν τέτοιο καιροσκοπισμό;
Γιατί τους περασμένους μήνες, επικρατούσε ένα power game μεταξύ Προεδρικού και Πινδάρου. Ο Πρόεδρος για παράδειγμα διεκδικούσε στελέχη του ΔΗΣΥ για να προκαλέσει δολιοφθορά στο κόμμα και να εμπεδώσει πως μέρος του Συναγερμού είναι μαζί του. Και ο ΔΗΣΥ ανταπαντούσε ανοίγοντας νέες θέσεις στο πολυάριθμο σκιώδες υπουργικό συμβούλιο για να τους ικανοποιήσει και να τους εντάξει. Σήμερα ο Γιάννης Καρούσος υποστηρίζει πως πρέπει να κλείσουν οι τρύπες. Καλώντας όποιον θέλει να πάει με οποιοδήποτε άλλο -υποψήφιο- να τους το πει. Μόνο που λίγους μήνες πριν, όχι μόνο προβάλλονταν στελέχη που διορίστηκαν παράλληλα από τον Νίκο Χριστοδουλίδη σε ημικρατικούς οργανισμούς, αλλά και επιβραβεύονταν όσοι είχαν όλες τις πόρτες και τις επιλογές τους ανοικτές.
Αν λοιπόν τα στελέχη βρίσκονται το πρωί στο Προεδρικό και το μεσημέρι στην Πινδάρου, άλλη τόση σύγχυση μάλλον επικρατεί στο Συναγερμικό ακροατήριο για το σε ποιο βαθμό ο ΔΗΣΥ είναι κόμμα αντιπολίτευσης. Δεν είναι μόνο το κυνικό παζάρι στελεχών. Ούτε η εκκωφαντική σιωπή που διατήρησε βολικά καθόλη την διάρκεια του προεκλογικού ο ΔΗΣΥ που ενίσχυσε το αίσθημα ότι ΔΗΣΥ και κυβέρνηση δεν διαφέρουν σε πολιτικές και θέσεις. Ούτε ακόμη το γεγονός ότι ΔΗΣΥ και Προεδρικό υιοθετούν το ίδιο αφήγημα περί Κεντροδεξιάς.
Είναι η ουσία πάνω από όλα. Αν ο ΔΗΣΥ θέλει να κυβερνήσει, έπρεπε μέχρι τώρα να ξεκαθαρίσει που διαφωνεί με την πολιτική του Νίκου Χριστοδουλίδη και τι σκοπεύει να κάνει διαφορετικά. Ποιες είναι οι δικές του πολιτικές προτάσεις και πώς αυτές θα εφαρμοστούν. Στο κυπριακό, στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία. Η κοινωνία προς το παρόν παρακολουθεί ΔΗΣΥ και Προεδρικό να μην διαφωνούν στο κυπριακό. Στην εξωτερική πολιτική να συμπλέουν πλήρως με την σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ. Στην οικονομία-πλην του ενεργειακού ζητήματος- να στηρίζουν πλήρως τις πολιτικές Κεραυνού. Και ενώ ένα Κεντροδεξιό κόμμα, όφειλε να ψέξει έναν Πρόεδρο που φλερτάρει με το ακροδεξιό ΕΛΑΜ, όχι μόνο υιοθετεί το ίδιο, μέρος της ρητορικής του, αλλά και να διεκδικεί μέρος από το ακροατήριό του.
Σήμερα λοιπόν ξεκαθαρίζει ο ΔΗΣΥ πως κύριος αντίπαλος είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Όμως όλο το προηγούμενο διάστημα δεν φρόντισε να εξηγήσει και να εμπεδώσει στον κόσμο του γιατί είναι. Είναι γι’ αυτό λοιπόν που όχι μόνο ενισχύεται ο καιροσκοπισμός εντός του κόμματος, αλλά που εμπεδώνεται πως η διαφωνία δεν έχει να κάνει με πολιτικές, με όραμα και ουσία. Αλλά με καθαρή φιλοδοξία προσώπων, που θεωρούν ότι ήρθε η ώρα, να κυβερνήσουν αυτοί αντί των άλλων. Διεκδικούν συνεπώς απλώς να κερδίσουν το λάφυρο της εξουσίας και όχι να αλλάξουν -μέσω πολιτικών- την χώρα.
