ALPHA της Κυριακής
Στην προσπάθειά του να αλιεύσει με δημαγωγία ψήφους, δεν αυτοακυρώνει μόνο την πολιτική του διαδρομή, αλλά οδηγείται και σε πολιτική αυτοχειρία
Όταν τον Αύγουστο του 2022, ο Αβέρωφ Νεοφύτου υποσχόταν στους κάτοικους της Έμπας στην Πάφο, ότι αν εκλεγεί θα χτίσει φράχτη για να αποτρέψει τους Κονγκολέζους από το να έρχονται μαζικά στην Κύπρο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σοκαρίστηκαν. Δεν ήταν μόνο το ξενοφοβικό παραλήρημα που θύμιζε ακροδεξιούς λαϊκιστές άλλων χωρών. Ήταν κυρίως το ότι αυτή η προβληματική φρασεολογία προερχόταν από το στόμα ενός πολιτικού προσώπου, που παρουσιαζόταν ως ένας φιλελεύθερος δεξιός. Που παρά την συχνή εντυπωσιοθηρία, μπορούσε να μιλήσει με ορθολογισμό. Τόσο για την οικονομία, όσο και για το κυπριακό. Και να πληρώσει κόστος γι’ αυτό.
Η Έμπα συνεπώς ήταν ένας λεκές για το φιλελεύθερο προφίλ που έκτιζε. Και που αν ληφθεί υπόψη ότι συνειδητά απέκρυψε εκείνες τις δηλώσεις του, έδειχνε πως γνώριζε τη ζημιά που θα προκαλούσαν στο μετριοπαθές εκείνο ακροατήριο που τον στήριζε. Αυτό ακριβώς όμως, είναι που ήγειρε ερωτήματα. Αν ο μετριοπαθής Αβέρωφ Νεοφύτου είναι έτοιμος να προτείνει την ανύψωση φράχτη ως λύση για το μεταναστευτικό για να εκλεγεί Πρόεδρος, αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου της λύσης και της συνεργασίας με τους Τ/κ άφηνε αιχμές, για την υποψηφιότητα Νιαζί Κιζίλγιουρεκ ούτως ώστε να έρθει πρώτο κόμμα ο ΔΗΣΥ στις ευρωεκλογές, τότε ποια είναι τα όριά του; Υπάρχουν άραγε φραγμοί, κανόνες, ηθική στην πολιτική ή οι όποιες αρχές μπορούν να θυσιαστούν στο βωμό της προσωπικής φιλοδοξίας και των ιδιοτελών στόχων;
Η συζήτηση αυτή επανήλθε τον τελευταίο μήνα, όταν ο υποψήφιος που το 2023 κατάγγελλε τον Νίκο Χριστοδουλίδη ως αποστάτη, ο πολιτικός που έκτισε έναν προεκλογικό πάνω στον κομματικό πατριωτισμό και στον σεβασμό των κομματικών διαδικασιών, άφηνε να εννοηθεί, πως ήταν έτοιμος να διεκδικήσει εκτός της κομματικής διαδικασίας. Μία υπόνοια, που δεν διέψευσε μέχρι σήμερα. Με αποτέλεσμα να δίνει πάτημα στους επικριτές του και να εντείνει ο ίδιος με την συμπεριφορά του την ψιθυρολογία εντός των Συναγερμικών κύκλων, ότι η απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου από την διαδικασία, ήταν αποτέλεσμα δικού του πολιτικού εκβιασμού.
Και ενώ κάποιος θα ανέμενε πως το πρώτο πράγμα που θα ξεκαθάριζε ο τέως Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και για δέκα χρόνια θεματοφύλακας του καταστατικού του κόμματος, ήταν πως ουδέποτε θα τολμούσε να μετατραπεί σε αυτό που άλλοτε απαξίωνε, άνοιξε ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Την πρόταση να αρθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ως μέτρο απέναντι στην ακρίβεια.
Κανένας δεν αμφισβητεί ότι το ενεργειακό κόστος είναι δυσβάσταχτο και το πως χρειάζεται να ληφθούν μέτρα. Τι σημαίνει όμως όταν μία τέτοια πρόταση προέρχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία; Όταν μία χώρα που βίωσε εισβολή και κατοχή, που βασίζει το πολιτικό της αφήγημα γύρω από την ανάγκη τήρησης του διεθνούς δικαίου και του σεβασμού των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών πρωτοστατεί στο να αρθούν τα μόνα μέτρα πίεσης μίας χώρας- εισβολέα, επειδή πιέζεται οικονομικά; Δεν είναι απλώς ανακόλουθη. Βρίθει υποκρισίας και δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Στέλνει το μήνυμα πως η κάθε χώρα θα πρέπει να σκέφτεται την τσέπη της και όχι θέσεις αρχής. Και πως αν μία χώρα καταστρατηγεί το διεθνές δίκαιο κάνοντας έναν ολόκληρο λαό να υποφέρει, αυτό μπορεί να παρακαμφθεί αν επηρεάζονται τα οικονομικά μας συμφέροντα . Δείχνει πως δεν πειράζει αν καταλήξει η Ε.Ε, στην οποία επενδύουμε για την εθνική μας επιβίωση, σε πλήρη ανυποληψία. Ούτε αν η πολιτική μετατραπεί σε ζούγκλα χωρίς κανόνες και χωρίς όρια.
Όμως όλο αυτό λέει πολλά για την ανακολουθία του Αβέρωφ Νεοφύτου. Ένας πολιτικός που υποστηρίζει πως θα λύσει το κυπριακό, παρουσιάζεται ως ο πρώτος που παραμερίζει το διεθνές δίκαιο. Ένας πολιτικός που μέχρι χθες κατακεραύνωνε την ρωσολαγνεία του πολιτικού συστήματος. Την δυσκολία της Πολιτείας να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ των πολιτικών της Δύσης και ας υποστεί κόστος, είναι έτοιμος να αυτοακυρωθεί για λίγες ψήφους.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου νιώθει -όχι αδίκως- πως υποσκάφθηκε από στελέχη του ΔΗΣΥ το 2023 και πως το ίδιο θα επαναληφθεί σήμερα. Όμως η σημερινή οβιδιακή του μεταμόρφωση, εμπεδώνει πως ο ίδιος τείνει να γίνει ο μεγαλύτερος υπονομευτής της υποψηφιότητάς του. Πως βουτώντας στα λασπόνερα της δημαγωγίας και του λαϊκισμού είναι έτοιμος όχι να αποξενώσει την όποια φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή φωνή τον ακολουθούσε. Αλλά να ακυρώσει τον ίδιο του τον εαυτό.
