ALPHA της Κυριακής

Με το πρόσχημα του σεβασμού στους θεσμούς, επιχειρήθηκε φίμωση όσων ζητούσαν εξηγήσεις. Kαι ξέπλυμα ενός πολύ διαβρωμένου συστήματος.

Λίγο μετά την εκλογική αναμέτρηση των βουλευτικών εκλογών, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, υποστήριζε σε συνέντευξή του στο ΣΙΓΜΑ, πως ο κόσμος επέλεξε τη σοβαρότητα, τη συνέπεια και όχι τον οξύ πολιτικό λόγο κάποιων που προσπαθούν να παρουσιάσουν ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι. Ήταν ένα αφήγημα που ακολούθησε με ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία προεκλογικά, ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Ο οποίος βασίστηκε στο ότι αποτελεί το αντίβαρο στον λαϊκισμό και στο χάος. Τον εκπρόσωπο της σοβαρότητας και του ορθολογισμού. Ένα αφήγημα που στην ουσία προσπαθούσε να λογοκρίνει όσους ασκούσαν κριτική για τις σκιές περί σκανδάλων διαπλοκής και διαφθοράς που εξέθεταν την χώρα. Τσουβαλιάζοντάς τους σε τοξικούς λαϊκιστές που υποσκάπτουν τους θεσμούς. Και βεβαίως σε εχθρούς της σταθερότητας της χώρας.

Ήταν ένα αφήγημα όμως που είχε ημερομηνία λήξης, αν ληφθεί υπόψη ότι η ανακοίνωση του Πορίσματος για το «Κράτος Μαφία» ενίσχυσε την αίσθηση αυτής της συστημικής διαπλοκής. Από αυτό φαίνεται να προκύπτουν βάσιμες υπόνοιες για ένα σύστημα συμφερόντων, πλουτισμού μίας συγκεκριμένης ελίτ και  χειραγώγησης θεσμών. Με τους εκπροσώπους τους να παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων.

Αυτό δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας ενός βιβλίου, ούτε αποκύημα της φαντασίας ενός συκοφάντη που θέλει να εκλεγεί στην βουλή. Είναι το αποτέλεσμα μίας πολυετούς και ενδελεχούς έρευνας μιας ανεξάρτητης αρχής. Μόνο που ακόμη και μετά από αυτό Συναγερμικά στελέχη, κούνησαν το δάκτυλο σε όσους αντέδρασαν. Μίλησαν για θεσμική ασέβεια, προειδοποίησαν για αποσταθεροποίηση, είπαν πως κανείς δεν δικαιούται να ζητά παραιτήσεις και θυμήθηκαν για ακόμη μία φορά το Μαρί. Και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας από όλο αυτό διαπίστωσε πως καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί Δρουσιώτη. Καλώντας μάλιστα την γενική εισαγγελία να αυτοεξαιρεθεί.

Δεν είναι δουλειά του Νίκου Αναστασιάδη να ζητήσει την εξαίρεση του γενικού και βοηθού γενικού εισαγγελέα. Όμως το γεγονός ότι εδώ και μέρες κορυφαίοι νομικοί συζητούν ποιοι θα απαρτίζουν το περιβόητο εισαγγελικό συμβούλιο, το γιατί δεν πρέπει να συμμετέχουν σε αυτό υφιστάμενοι της γενικής εισαγγελίας και την ανάγκη ανεξάρτητων ίσως και ξένων ποινικών ανακριτών επιβεβαιώνει και την θεσμική κρίση.

Η αυτοεξαίρεση του γενικού και βοηθού γενικού εισαγγελέα δεν ήταν μόνο σωστή αλλά μονόδρομος. Όταν όμως οι ίδιοι παραδέχονται πως η παρουσία τους παρεμποδίζει την αντικειμενική αμεροληψία, πόσο μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη οι πολίτες για ο,τι προηγήθηκε; Ποιος ο λόγος άραγε να συνεχίζουν να ηγούνται ενός θεσμού που με την παρουσία τους και με τις παραδοχές τους τον βραχυκυκλώνουν; 

Η πρόκληση πλέον είναι ο χειρισμός του πορίσματος. Αυτό θα κρίνει την θεσμική μας αξιοπιστία. Το επόμενο όμως στοίχημα είναι ο πολιτικός λόγος που υστερεί. Είναι πολύ λυπηρό να παρακολουθούμε νέα πρόσωπα χωρίς δικά τους βαρίδια να επιδιώκουν την φίμωση για κομματικά οφέλη. Και με το πρόσχημα του σεβασμού στους θεσμούς να ξεπλένουν ένα σύστημα που φαίνεται διαβρωμένο. Γιατί αν κάτι εμπεδώνεται μέρα με την μέρα είναι πως οι θεσμοί δεν κινδυνεύουν από αυτούς που ζητούν εξηγήσεις. Κινδυνεύουν όταν εκπροσωπούνται από πρόσωπα κατώτερα των περιστάσεων. Και αυτό ακριβώς προκαλεί κηλίδα στον τόπο μας και στην δημοκρατία.