ALPHA της Κυριακής
Δυστυχώς είμαστε στην εποχή που όλα επιτρέπονται. Και αυτό από μόνο του είναι εξόχως επικίνδυνο για την επόμενη μέρα
Η κίνηση του Αβέρωφ Νεοφύτου να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας εκτός ΔΗΣΥ, δεν ανέδειξε μόνο το βαθύ ρήγμα που υπάρχει στο κόμμα. Επιβεβαίωσε πως το πολιτικό παιχνίδι, παίζεται πλέον χωρίς κανόνες.
Μέχρι σήμερα δεν έχει διαψευστεί από την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ ότι μεταξύ του Αβέρωφ Νεοφύτου και της ιδίας, είχε γίνει μία άτυπη συμφωνία μετά τις βουλευτικές εκλογές. Ότι επειδή ήθελε να επανεκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε από τον κ. Νεοφύτου να φέρει κοντά τις ψήφους του Φειδία Παναγιώτου. Με την προϋπόθεση ότι θα περιοριζόταν σε αυτό τον ρόλο και θα του άνοιγε τον δρόμο να διεκδικήσει την προεδρία, ως ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Είτε ισχύει είτε όχι, το σίγουρο είναι πως η Αννίτα Δημητρίου απέδειξε στην πολιτική της διαδρομή ότι οι κανόνες λειτουργούσαν λίγο πολύ ως βαρίδι για την ίδια. Δεν ήταν μόνο ότι καταδέχτηκε να κάνει ένα τόσο ντροπιαστικό βίντεο με τον Φειδία Παναγιώτου. Ήταν και το πόσο εύκολα ακύρωσε σε αυτό το βίντεο το «εμείς δεν παίζουμε με την οικονομία» ενός ολόκληρου κόμματος για να κατοχυρώσει η ίδια μια καρέκλα. Μία πολιτική στάση θολή αναλόγως συμφερόντων. Με το κόμμα να βρίσκεται στην αντιπολίτευση όταν αυτό το εξυπηρετούσε και σιωπηρά στη συμπολίτευση όταν διεκδικούσε τις χριστοδουλιδικές ψήφους. Με κάποιους Χριστοδουλιδικούς να αποκλείονται και άλλους να εντάσσονται στα ψηφοδέλτια και τα σκιώδη υπουργικά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επιβεβαιώθηκε το καλοκαίρι που πέρασε και η επιθυμία της να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας. Όμως ακόμη κι εκεί φάνηκε να παραβλέπονται ηθικά όρια με τη σκόπιμη διαρροή των δημοσκοπήσεων της Πινδάρου. Όχι μόνο γιατί η συζήτηση και η διαρροή έγινε προτού καλά- καλά φύγει ο Αντόνιο Γκουτέρες από την Κύπρο. Που εμπέδωσε ότι δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα για το ποιες είναι οι προτεραιότητες τους. Αλλά και γιατί ενισχύθηκε η αίσθηση ότι η Αννίτα Δημητρίου ήθελε να προλάβει τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Κερδίζοντας – με το προβάδισμα που παρουσιαζόταν ότι είχε μεταξύ Συναγερμικών υποψηφίων- την παράσταση νίκης. Και αναγκάζοντας συνεπώς τον ίδιο να αποσυρθεί.
Όσο α λα κάρτ όμως λειτουργεί η Πινδάρου, άλλο τόσο προβληματικό για τα πολιτικά θέσμια είναι αυτό που επιχειρεί να κάνει ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Γιατί δεν μιλάμε για ένα πολιτικό πρόσωπο που εμφανίστηκε χθες στην πολιτική σκηνή. Κάποιον ουρανοκατέβατο που δεν ξέρει τους κανόνες της πολιτικής. Ήταν Πρόεδρος του ΔΗΣΥ για δέκα ολόκληρα χρόνια και κατ’ επέκταση θεματοφύλακας του καταστατικού του. Τι συμπέρασμα εξάγεται όταν ο τέως Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, ο οποίους κατά τα άλλα καλούσε τον Νίκο Χριστοδουλίδη το 2023 να διεκδικήσει μαζί του εσωκομματικά το χρίσμα, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να παρακάμψει την εσωκομματική διαδικασία; Ότι οι διαδικασίες δεν είναι ούτε διαφανείς ούτε αδιάβλητες Και τι προηγούμενο δημιουργείται για την υπόληψη ενός κόμματος; Πώς ο οποιοσδήποτε που ανελίσσεται εντός κόμματος θα μπορεί στη συνέχεια να καταπατά καταστατικά, θα καταστρατηγεί θέσεις αρχής και να αγνοεί συλλογικές αποφάσεις για τις προσωπικές του φιλοδοξίες.
Είναι όμως και το πώς αντανακλά όλο αυτό στην δική του υποψηφιότητα και αξιοπιστία. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι το πρόσωπο που αυτοαποκαλείται θύμα της αποστασίας. Βάσισε ολόκληρο τον προεκλογικό του το 2023 στην επίκληση του κομματικού πατριωτισμού. Χαρακτηρίζοντας τον Νίκο Χριστοδουλίδη και όσους υπογείως τον στήριξαν προδότες και αποστάτες. Σήμερα ο Αβέρωφ Νεοφύτου, τείνει να μετατραπεί στον Νίκο Χριστοδουλίδη του 2023. Νομιμοποιώντας με αυτό τον τρόπο την προσπάθειά του να διεμβολίσει το κόμμα. Αλλά και να απενεχοποιήσει τις κινήσεις του 2023. Αυτές που ο ίδιος και αναθεμάτιζε και αφόριζε μέχρι σήμερα. Λένε πως στη ζωή και την πολιτική είμαστε και οι κακές επιλογές μας. Όσο κατανοητό κι αν είναι συνεπώς να υπάρχουν αισθήματα πικρίας για πρόσωπα που ανέδειξε και του γύρισαν την πλάτη, άλλο τόσο παράλογο είναι να ακυρώσει όλη την πολιτική του διαδρομή. Όμως αυτό που εκτυλίσσεται ξεπερνά τον ίδιο και την Πινδάρου.
Γιατί παρότι στην πολιτική ανέκαθεν εξυπηρετούνταν συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες, γνωρίζαμε πως υπήρχαν όρια και κανόνες. Δυστυχώς είμαστε στην εποχή του άκρατου κυνισμού. Όπου όλα επιτρέπονται. Και αυτό από μόνο του είναι εξόχως επικίνδυνο για την επόμενη μέρα.
