Δεν είναι μόνο ότι δεν ενδιαφέρονται για το ποια είναι η επόμενη μέρα στο κυπριακό. Είναι που δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα για τις προτεραιότητές τους
Την βδομάδα που πέρασε, ο γ.γ των Ηνωμένων Εθνών επισκεπτόταν την Κύπρο και επιχειρούσε να δώσει ψυχολογική ώθηση στο κυπριακό. Στην κοινωνία που απομακρυνόταν από το όραμα της λύσης και κανονικοποιούσε μέσα της το στάτους κβο. Και βεβαίως στους δύο ηγέτες, που ενώ δήλωναν έτοιμοι να διαπραγματευτούν ακόμη και αύριο, δεν μπορούσαν να τα βρουν για το άνοιγμα ενός οδοφράγματος. Όσο όμως κι αν το κυπριακό απασχολούσε τον διεθνή παράγοντα, κάτι αντίστοιχο δεν συνέβαινε στο εδώ πολιτικό σκηνικό. Αντιθέτως αυτό, βρίσκονταν βυθισμένο σε μία ομολογουμένως εκπληκτική απάθεια στέλνοντας το μήνυμα πως είτε αδιαφορεί για τις εξελίξεις, είτε δεν κατανοεί την σημασία τους. Και εμπεδωνόταν στις συνειδήσεις πως άλλες είναι οι προτεραιότητες.
Η απόφαση αφαίρεσης των ονομάτων των γονιών από την βιομετρική ταυτότητα, ήταν προφανώς ένας σοβαρός πολιτικός λόγος για να επισκιαστεί η επίσκεψη Γκουτέρες. Και μία καλή αφορμή για να εκτυλιχθεί ένα ρεσιτάλ γραφικότητας, αν ληφθεί υπόψη πως το ΕΛΑΜ έπαιζε το ντέφι με τους υπόλοιπους να χορεύουν θλιβερά στους ρυθμούς του. Ο Ευγένιος Χαμπουλλάς του ΕΛΑΜ, είπε «χωρίς μισόλογα» πως δεν θα κάνει «βήμα πίσω» από τον αγώνα διατήρησης των ονομάτων των γονιών επαναφέροντας και το θέμα του θρησκεύματος. Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Χρύσανθος Σαββίδης είδε σκοπιμότητες πίσω από την απόφαση και διερωτούμενος για ποιο λόγο γίνεται αυτό, διευκρίνισε πως «έχουμε και μητέρα, έχουμε και πατέρα». Ενώ ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Γιάννης Καρούσος αποκαλύπτοντάς μας τα ονόματα των γονιών του, δήλωσε περήφανος γι’ αυτούς και πως αποτελούν μέρος της ταυτότητάς του.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μία τρύπα στο νερό
Κατασκεύασαν εχθρούς, μίλησαν επιτηδευμένα στο συναίσθημα και ενίσχυσαν τον φόβο μέσα από ένα πραγματικά ανύπαρκτο ζήτημα. Αναγκάζοντας τελικά το υπουργείο Εσωτερικών να αναδιπλωθεί. Λες και η προσφορά των γονιών μειώνεται ή αυξάνεται από το κατά πόσο θα αναγράφεται ή όχι το όνομά τους στην ταυτότητα του τέκνου. Δεν ήταν μόνο το πώς εργαλειοποιήθηκε ο θεσμός της οικογένειας για να κερδίσουν κάποιοι πολιτικούς πόντους. Ούτε η πλειοδοσία του ποιο κόμμα σέβεται περισσότερο τους γονείς. Ήταν ο προσβλητικός τρόπος με τον οποίο επιχείρησαν να μιλήσουν στο θυμικό. Διαστρεβλώνοντας τις πραγματικότητες, τσαλαπατώντας κάθε έννοια ορθολογισμού και γελοιοποιώντας τελικά πλήρως την πολιτική. Εγείροντας αναπόφευκτα το εξής ερώτημα: αν η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν μπορεί να συζητήσει νηφάλια για την αλλαγή μίας βιομετρικής ταυτότητας, πώς οι ίδιοι άνθρωποι θα διαχειριστούν και θα συζητήσουν τις αλλαγές που αναπόφευκτα θα προκύψουν από ένα σχέδιο λύσης;
Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η χρονική συγκυρία. Που ανέδειξε όχι μόνο το έλλειμμα σοβαρότητας ή την απουσία ορθολογισμού. Ανέδειξε και την βαθιά υποκρισία που περιβάλλει κόμματα που υποτίθεται πως έχουν σημαία τους την επίλυση του κυπριακού. Και πολιτικά πρόσωπα που θέλουν κατά τα άλλα να κυβερνήσουν.
Μάθαμε για παράδειγμα από δημοσίευμα του «Φιλελευθέρου», πως λίγη ώρα μετά την σημαντική αυτή συνάντηση, η ηγεσία του ΔΗΣΥ έσπευδε να κάνει σύσκεψη για να συζητήσει την δημοσκόπηση που διενήργησε για τις προεδρικές εκλογές. Με στόχο να διαπιστωθεί ποιος έχει το προβάδισμα ανάμεσα στους Συναγερμικούς δελφίνους και ποιος περνά στον β’ γύρο. Δεν ήταν μόνο ότι έκαναν μία τέτοια συζήτηση, ήταν η ευκολία που το διέρρευσαν. Χωρίς να κρατούν καν τα προσχήματα. Και εμπεδώνοντας στις αντιλήψεις τον ακραίο κυνισμό που τους διακατέχει.
Μία πολιτική των αντιφάσεων, της υποκρισίας και σίγουρα κατώτερη των προσδοκιών. Που περιορίζεται στα συνθήματα του «Δεν Ξεχνώ» σε εθνικά μνημόσυνα και εκδηλώσεις. Που κουνά το δάκτυλο στον διεθνή παράγοντα να μην ξεχάσει την Κύπρο. Και όταν ο διεθνής παράγοντας ασχοληθεί με το κυπριακό, αυτοί βλέπουν ταυτότητες και δημοσκοπήσεις. Επικεντρωμένοι να κτίσουν το δικό τους πολιτικό κεφάλαιο, επιβεβαιώνουν καθημερινά πως δεν μπορούν να διαχειριστούν τα μεγάλα. Αλλά από την άλλη, ούτε και θέλουν.
