Όπως για κάθε ασθενή που βρίσκεται σε κώμα, οι δικοί του δεν παύουν να ελπίζουν, καθώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Κάποια στιγμή όμως πεθαίνει και αυτή…
Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πως ο άνθρωπος, όσο ζει ελπίζει. Ή καλύτερα πρέπει να ελπίζει. Στη δική μας περίπτωση, η ελπίδα καλλιεργείται από τους πάνω και διαχέεται απλόχερα στην κοινωνία.
Μόλις τον περασμένο Μάιο, ο Πρόεδρος δήλωνε «μπορεί να είμαστε κοντά σε εξελίξεις που θα οδηγήσουν σε ένα σχέδιο λύσης». Αυτό το «μπορεί» αναπτέρωσε τις προσδοκίες πως έπειτα από 10 χρόνια σε κώμα, το κυπριακό μπορούσε να μπει ξανά σε τροχιά σοβαρών εξελίξεων.
Και όταν οι εξελίξεις ήρθαν, οι προσδοκίες συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα. Οι πολύμηνες προσπάθειες του Αντόνιο Γκουτέρες και η κάθοδός του στο νησί κατέληξαν στην εξαγγελία μιας νέας άτυπης διευρυμένης διάσκεψης… εν ευθέτω χρόνω, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή θα προετοιμαστεί επαρκώς.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μία τρύπα στο νερό
Τι και αν ολημερίς και ολονυχτίς η Τουρκία διεμήνυε παντού ότι μόνη λύση είναι τα δύο κράτη, πολλοί – αρμόδιοι και μη – άφηναν να νοηθεί πως πίσω από κλειστές πόρτες ο Ερντογάν έδειχνε διάθεση να μπει ξανά σε διάλογο. Διάθεση που ουδέποτε είδαμε, παρά την εμπλοκή της Ε.Ε., την οποία ο Νίκος Χριστοδουλίδης δικαίως επιζητούσε και τελικώς πέτυχε.
Εν πολλοίς βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, να αναμένουμε εξελίξεις. Εξελίξεις που ωστόσο τίθενται εν αμφιβόλω παρά τις υπό εξέλιξη διεργασίες.
Η ικανοποίηση των δύο πλευρών από το αποτέλεσμα της τριμερούς συνάντησης είναι ενδεικτική της κατά το δοκούν ανάγνωσής όσων ο Γενικός Γραμματέας ανακοίνωσε. Ο μεν Χριστοδουλίδης υπογραμμίζει την αναφορά Γκουτέρες στις παραμέτρους του ΟΗΕ και τις έως σήμερα συγκλήσεις. Ο δε Έρχιουρμαν πανηγυρίζει για την υιοθέτηση από πλευράς Γκουτέρες της – από καιρό – θέσης του για ΜΟΕ και καθορισμό μεθοδολογίας.
Να είμαστε επιτέλους ειλικρινείς. Το παράθυρο για σύγκληση μιας άτυπης διάσκεψης, παραμένει μεν ανοικτό, ωστόσο η επιστροφή σε συζητήσεις για τα ΜΟΕ αποτελεί πισωγύρισμα. Από τον Μάρτιο του 2025 και την άτυπη διάσκεψη της Γενεύης οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να ανοίξουν ένα οδόφραγμα. Ούτε καν η ανάδειξη του Έρχιουρμαν στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων κατάφερε να κάμψει την αδιαλλαξία της Άγκυρας. Εάν θεωρούμε πως οι αναστηλώσεις κοιμητηριών και τα φωτοβολταϊκά θα μας οδηγήσουν σε μια διάσκεψη είμαστε γελασμένοι.
Το κατά πόσον η Ευρώπη μπορεί με «δώρα» να δελεάσει την Τουρκία παραμένει ανοικτό. Ας μην ξεχνάμε πως η άρνηση των εταίρων μας, είτε σε ότι αφορά τη βίζα σε Τούρκους υπηκόους, είτε την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης, κρύβεται εδώ και χρόνια πίσω από την Κύπρο.
Όσο η κλεψύδρα αδειάζει και ο Δεκέμβριος πλησιάζει, ο στόχος μιας διάσκεψης θα απομακρύνεται ολοένα περισσότερο, καθώς ουδείς μπορεί να διαβεβαιώσει πως ο/η διάδοχος Γκουτέρες θα έχει τη διάθεση να σπαταλήσει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο, σε μια εκκρεμότητα μισού και πλέον αιώνα. Πόσο μάλλον εάν οι διεργασίες συνεχιστούν έως τις παραμονές του 2028. Ανέκαθεν, το κυπριακό γινόταν έρμαιο της προεκλογικής δημαγωγίας.
Παρά την πολιτική των ίσων αποστάσεων που τήρησε ακόμη και μετά τη διάσκεψη ο Γενικός Γραμματέας, τα Ηνωμένα Έθνη γνωρίζουν πως το κλειδί του κυπριακού βρίσκεται στα χέρια της Άγκυρας. Οι επόμενοι μήνες κρίνονται άκρως καθοριστικοί για την τύχη της άτυπης διάσκεψης και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο να βρεθούμε ενώπιον δύσκολων αποφάσεων. Εκεί θα διαφανούν οι προθέσεις εκάστου.
Αυτό που θα πρέπει να αντιληφθούν όλοι, πρωτίστως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τα πολιτικά κόμματα, είναι πως το κυπριακό δεν μπορεί, ούτε πρέπει να αποτελεί αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής εκμετάλλευσης. Οφείλουν άπαντες να πράττουν πολλά και να μιλούν λιγότερο. Να μην καλλιεργούν προσδοκίες που την επομένη να διαψεύδονται. Η κοινωνία δεν αντέχει και προπαντός δεν αξίζει άλλες απογοητεύσεις.
Ενδόμυχα όλοι αναγνωρίζουν πως το κυπριακό βρίσκεται σε κώμα. Και όπως για κάθε ασθενή που βρίσκεται σε κώμα, οι δικοί του δεν παύουν να ελπίζουν, καθώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Κάποια στιγμή όμως πεθαίνει και αυτή…
